พอถึงงานใหญ่ทีไร จงจงก็จะยุ่งเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะความสามารถในการทำงานระดับมืออาชีพของเขา
ใคร ๆ ก็ต้องการตัวเขา อาศัยผลงานยอดเยี่ยมของเวยเวย คราวนี้เขาจึงได้เป็นพิธีกรหลักอย่างสมเกียรติ สลัดตำแหน่งรองทิ้งไปเสียที
เขาสวมหูฟังไว้ข้างเดียว พลางพลิกดูรายชื่อโฮสต์โซนเอในมือ
มีโฮสต์สิบสองคน เรียงตามผลงานของเดือนนี้
อันดับหนึ่งเป็นเวยเวยของพวกเขาอย่างไม่ต้องสงสัย ทิ้งห่างจากคนอื่นแบบขาดลอย
จากนั้นเรียงตามลำดับคือ เถาจือจือ จิวจิวจื่อ หนัวหมี่ อีจุดหวาน โดโด้ จื่อจื่อ เสี่ยวเหอ ลี่ลี่ จื่ออี เกี๊ยวเขียว และฉือฉือ
ฝ่ายปฏิบัติการที่อยู่ข้าง ๆ ยังรายงานข้อควรระวังให้เขาฟังเป็นระยะ
ท่าทางเหมือนหัวหน้าเต็มตัว
บางครั้งก็รับหน้าที่ผู้ประสานงานหน้างานไปด้วย
ได้ลองสัมผัสรสชาติของการบัญชาการอย่างเต็มที่
ร่วนเวยกับหนัวหมี่ที่อยู่ในโซนพักมองเห็นท่าทางชี้นิ้วสั่งงานไปทั่วของเขาเต็มตา
“...งานคราวนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ทำไมเขาต้องใช้วิทยุสื่อสารด้วยนะ?”
“ไม่รู้สิ”
ทั้งสองคุยกันสั้น ๆ แล้วก็หันกลับไปดูการแสดงของเขาต่อ
จนกระทั่งจงจงเห็นเข้า ใบหน้าของเขาก็แดงขึ้นมาทันที รู้สึกอับอายเหมือนคนที่เผลอวางท่ามีอำนาจต่อหน้าคนรู้จัก
เขาหันหลังให้ แล้วแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง สั่งให้ทุกคนเตรียมเปิดไลฟ์
ร่วนเวยเม้มปากกลั้นยิ้ม
อย่างไรก็เป็นเวทีประจำสัปดาห์ของโฮสต์สิบสองคนที่เก่งที่สุดในอาร์คิว พอเปิดไลฟ์ได้ไม่นาน ค่ายอดผู้ชมตรงมุมขวาบนก็พุ่งไปถึงห้าหมื่น
จงจงในฐานะพิธีกรหลักอ่านคำกล่าวเปิดงาน
ครึ่งชั่วโมงแรกเป็นช่วงโชว์ลุคของเหล่าโฮสต์
ต่อจากนั้นก็เป็นเก็บแต้มสองนาที
จงจงกล่าวเสียงขรึม “ขอเชิญ 1เวยขึ้นเวทีค่ะ!”
ร่วนเวยถือไมโครโฟนก้าวเข้ามาในภาพ
เธอยังไม่ทันพูด เอฟเฟกต์บนจอสาธารณะก็ระเบิดขึ้นมาก่อน