ร่วนเวยเข้าบริษัทตรงเวลาทุกวัน นัดครูสอนเต้นไว้กี่โมงก็ไปซ้อมตอนนั้น นัดครูแต่งหน้าไว้กี่โมงก็ไปตอนนั้น แทบไม่เคยมาสายหรือมาก่อนเวลาเลย
จากลานจอดรถเธอตรงขึ้นลิฟต์ไป ระหว่างทางเอเจนต์เหมียวซือก็เดินเข้ามา พอเห็นเธอก็ทำหน้าดีใจ “เวยเวยที่รัก! บังเอิญจังเลย!”
ร่วนเวยเห็นเธอก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน “ครูเหมียวซือ”
ตำแหน่งเอเจนต์ของอาร์คิวโดยทั่วไปมีหน้าที่รับสมัครโฮสต์หน้าใหม่ ช่วยให้พวกเขาผ่านช่วงมือใหม่ได้เร็วขึ้นและเข้าร่วมกลุ่มไลฟ์ใหม่ เพื่อปรับตัวให้เข้ากับจังหวะการไลฟ์
ก่อนที่ร่วนเวยจะย้ายไปเสี่ยวหม่าน เอเจนต์ก็ช่วยเธอไว้มากเหมือนกัน
หลังจากเธอประจำอยู่ที่เสี่ยวหม่านแล้ว ผู้รับผิดชอบหลักก็เปลี่ยนเป็นหรงหรง การติดต่อกับเอเจนต์จึงน้อยลง
เธอยกมือทักทาย สายตาเหลือบไปมองเด็กสาวที่เดินตามหลังเหมียวซือมา
เหมียวซือสังเกตเห็นสายตาของเธอ จึงอธิบายว่า “คนนี้ฉันดึงตัวมาจากบริษัทอื่น เป็นโฮสต์ที่เก่งมากคนหนึ่ง เธอเคยเห็นไหม”
ปกติในฟีดมือถือของร่วนเวยย่อมมีไลฟ์กลุ่มโผล่มาให้เห็นบ้าง แต่เธอไม่ค่อยกดเข้าไปดู
สายตาของเหมียวซือขึ้นชื่อว่าเฉียบคม โฮสต์ที่เหมียวซือดึงตัวมาได้ หน้าตาย่อมไม่เลวอยู่แล้ว
ถึงตอนนี้จะไม่รู้จัก เธอก็พูดได้ว่า “เหมือนฉันจะเคยเลื่อนผ่านห้องไลฟ์ของเธอนะ แต่จำชื่อไม่ค่อยได้ ยินดีต้อนรับสู่อาร์คิว หวังว่าที่นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ของเส้นทางอาชีพเธอนะ”
เปยจูยิ้มเขิน ๆ แล้วพยักหน้าตอบ “ขอบคุณค่ะครู”
เหมียวซือยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากทำท่าจุ๊ ๆ “แต่ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงเก็บเป็นความลับ ยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ เพราะงั้นช่วยเก็บเป็นความลับให้ฉันด้วยนะ!”