สำนักสืออู่รื่อไปชาลเลนจ์บุกสำนักในไลฟ์รอบหนึ่ง ส่วนไลฟ์รอบที่สองไม่ได้ขึ้นไลฟ์ แต่ยังถ่ายทำต่อ
คราวนี้ถ่ายทำเสร็จดึกกว่าเดิม ตอนกลับมาถึงรถก็สี่ทุ่มแล้ว
ร่วนเวยเปิดมือถือขึ้นมาตอบข้อความหลังบ้าน แล้วก็รักษาสตรีคแชตต่อ
รถแล่นมุ่งหน้ากลับบ้าน เธอนึกอะไรขึ้นมาได้จึงส่งข้อความไปหาพี่สาว
[1เวย: กินเค้กทุเรียนหรือยัง?]
[พระแม่สื่อจี: กำลังกินอยู่]
[1เวย: ช่วงมีประจำเดือนต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ ทุเรียนช่วยกระตุ้นการไหลเวียนเลือด พรุ่งนี้จะซื้อให้อีกลูก]
[พระแม่สื่อจี: [รูปถ่าย][รูปถ่าย][รูปถ่าย]]
รายงานความคืบหน้าการกินเค้กทุเรียนต่อท่านเวยเวยผู้ยิ่งใหญ่
ร่วนเวยกดเปิดรูปไล่ตรวจทีละใบ ในรูปที่สาม เธอเห็นมุมเล็ก ๆ ของแก้วกาแฟที่มีไอน้ำเกาะอยู่ตรงมุมภาพ
[1เวย: แอบดื่มกาแฟเย็นเหรอ?]
[พระแม่สื่อจี: นั่นของคนอื่น!]
[1เวย: งั้นห้ามดื่มนะ]
[พระแม่สื่อจี: รับทราบค่ะ ท่านพ่อบ้าน]
[1เวย: [ตรวจดูอย่างจริงจังแล้ว]]
เธอตรวจรูปซ้ำอีกหลายรอบ ยืนยันว่าไม่มีปัญหาแล้วค่อยหยิบน้ำข้าง ๆ ขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก
มองถนนคุ้นตานอกหน้าต่างรถ อีกเดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว
เธอถ่ายคลิปสด ๆ ส่งลงกลุ่มแฟนคลับเพื่อรายงานตารางเดินทางของตัวเอง
เธอเท้าคาง ส่งข้อความเสียงเข้ากลุ่มด้วยมือเดียว คุยกับทุกคนไปเรื่อยเปื่อย
มีแฟนคลับที่พรุ่งนี้ต้องไปเรียนคาบเช้า มีแฟนคลับที่ยังทำงานล่วงเวลา และมีแฟนคลับที่กำลังเที่ยวอยู่
ระหว่างนั้น ปลาหมึกยักษ์ส่งภาพหน้าจอหลายใบมาให้เธอ เป็นภาพตอนเล่นคู่กับพี่เป่าเป่า
พี่เป่าเป่าพาปลาหมึกยักษ์ร่วงจากห้าสิบดาวอย่างสมเกียรติ ป้องกันทุกทางแล้ว สุดท้ายก็ยังกันความอยากเล่นเกมของพี่เป่าเป่าไม่อยู่
พี่ซูซูกำลังจมอยู่กับการทบทวนบทเรียนปลายภาค พยายามกอดตำราก่อนสอบ
เมื่อถอดบทบาทโฮสต์กับแฟนคลับในห้องไลฟ์ออกไป ทุกคนต่างก็มีธุระของตัวเองให้จัดการ
พอกลับไป เธอยังต้องถ่ายรูปโพลารอยด์อีกหลายใบ เขียนลายเซ็นทูไซน์ แล้วก็ถ่ายวิดีโอเต้นท่ามือ
ยุ่งจนไม่มีเวลาเล่นเกมแล้ว
กระจกรถปิดสนิท คนขับรถเปิดฮีตเตอร์
อากาศหนาวขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ร่วนเวยออกจากบ้านทีไรก็ต้องสวมเสื้อโค้ตหนาเพิ่มอีกตัว