กลิ่นควันจากการปะทะในห้องประชุมยังไม่ทันจาง เซียวเทียนก็ใช้นิ้วคีบชุดชั้นในลูกไม้สีดำที่เพิ่งรับกระสุนเจาะเกราะไปสามนัด ก่อนโยนไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ ชุดชั้นในหมุนคว้างเล็กน้อยแล้วตกลงบนตักอู๋เชี่ยนอย่างแม่นยำ
“ข้างในมีโครงเหล็ก ไม่อย่างนั้นคงกันกระสุนไม่ได้” เซียวเทียนพิงโต๊ะ เลิกคิ้วมองอู๋เชี่ยนแวบหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ “อีกอย่าง เมื่อก่อนก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นสักหน่อย อย่าทำเหมือนโดนเชือดหมูไปได้”
อู๋เชี่ยนลนลานรับชุดชั้นในที่ลอยมา ปลายนิ้วเพิ่งสัมผัสเนื้อลูกไม้ แก้มก็แดงวาบจนแทบหยดเป็นเลือด แดงลามจากปลายหูลงไปถึงโคนคอ
เขาถึงกับพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าพนักงานทั้งบริษัท อู๋เชี่ยนอยากมุดดินหนีไปให้พ้น ๆ สองมือกำชุดชั้นในไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นระริกด้วยความอับอายและโกรธแค้น
“คุณมันไร้ยางอาย!” เสียงอู๋เชี่ยนแหลมจนเพี้ยน น้ำตาคลออยู่ในดวงตา เธอถือชุดชั้นในไว้โดยไม่กล้าเงยหน้า บรรดารปภ.ที่อยู่รอบ ๆ กลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น เธอทนอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียวไม่ไหว จึงหมุนตัวเดินหนีแทบไม่ต่างจากวิ่งหนีตาย รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังรัว และลืมปิดประตูให้สนิทด้วยซ้ำ
เซียวเทียนมองแผ่นหลังที่วิ่งหนีลนลานของเธอ แล้วยังไม่วายตะโกนไล่หลังไปว่า “เฮ้ อย่าลืมเปลี่ยนแบบนะ แบบมีโครงเหล็กไม่ดีต่อสุขภาพจริง ๆ มันรัดจนเลือดไหลเวียนไม่สะดวก ต่อไปอาจเป็นก้อนที่เต้านมได้!”
คนที่เหลืออยู่ในห้องประชุมแข็งค้างไปพร้อมกันทันที ลูกน้องไม่กี่คนที่ติดตามหลินชิงเยว่เข้ามาต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าถ้าหลุดหัวเราะออกมา ประธานบริษัทจะไล่ออกเดี๋ยวนั้น
เซียวเทียนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาหันไปลากเก้าอี้ข้าง ๆ มานั่งอย่างสบายอารมณ์ เอนหลังพิงพนัก แล้วหยิบเหรียญสีเงินที่หมุนอยู่บนโต๊ะมานานขึ้นมา ใช้นิ้วเช็ดคราบเลือดตรงขอบเหรียญ ก่อนเก็บใส่กระเป๋า
เขาเงยหน้ามองหลินชิงเยว่ที่ยังยืนนิ่งไม่ได้สติ แล้วแบมือทั้งสองข้าง ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจนัก “ขอถามหน่อยครับ ผมสอบสัมภาษณ์ผ่านหรือยัง?”
หลินชิงเยว่ได้สติจากความวุ่นวายเมื่อครู่ สีหน้าเย็นชา นิ้วมือกำแน่น ความเย็นยะเยือกจากกระสุนหลายนัดที่เฉียดผ่านข้างหูยังคงติดอยู่บนผิวหนัง
“คุณเป็นใคร?” หลินชิงเยว่สูดลมหายใจให้สงบแล้วถามต่อ “ฝีมือขนาดนี้ ทำไมถึงมาสมัครเป็นบอดี้การ์ด? ด้วยความสามารถของคุณ ไปบริษัท รปภ.นานาชาติที่ไหนก็ได้ เงินเดือนปีละเจ็ดหลัก ไม่จำเป็นต้องมาสมัครตำแหน่งบอดี้การ์ดส่วนตัวที่นี่ เงินเดือนเดือนละ 8,000 หยวนหรอก”
เซียวเทียนยิ้ม ใช้นิ้วหยิบไฟแช็กจากกระเป๋า เสียงแกร๊กดังขึ้นเมื่อเขาจุดบุหรี่ ควันสีฟ้าจางลอยออกจากริมฝีปาก
เขาลุกขึ้น เดินไปหาหลินชิงเยว่ทีละก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้จนได้กลิ่นกายของกันและกัน กลิ่นยาสูบปนกลิ่นไม้ซีดาร์จาง ๆ จากตัวเขาคลอเคล้ากับกลิ่นน้ำหอมของหลินชิงเยว่
“ก่อนเย่เฟิงตาย เขาฝากให้ผมกลับมาปกป้องครอบครัว เย่เฟิงเป็นพี่รองของผม ส่วนคุณเป็นคู่หมั้นของเขา พูดตามจริงแล้ว...” เซียวเทียนโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด พ่นควันบุหรี่เบา ๆ ข้างหูหลินชิงเยว่ ลมหายใจอุ่น ๆ ปัดผ่านปลายหูของเธอ “ผมควรเรียกคุณว่าพี่สะใภ้”
ร่างของหลินชิงเยว่แข็งทื่อขึ้นมาทันที
ผู้ชายตรงหน้ารู้ชื่อเย่เฟิงได้อย่างไร แล้วยังรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาอีก?
สายตาเซียวเทียนเลื่อนต่ำลงไปหยุดที่เรียวขาซึ่งหลินชิงเยว่สวมถุงน่องสีดำ ปลายบุหรี่ในมือสั่นไหวเบา ๆ
หลินชิงเยว่สังเกตเห็นสายตาของเขาทันที แก้มพลันแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอแค่นหัวเราะแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว เว้นระยะห่างระหว่างทั้งสอง
“คุณคิดว่าฉันควรเชื่อหรือ?” น้ำเสียงของหลินชิงเยว่เต็มไปด้วยคำเยาะเย้ย “แต่งชื่อขึ้นมามั่ว ๆ แล้วคิดจะหลอกฉันหรือ? ฉันรู้จักเย่เฟิงมาหลายปี ไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงน้องชายฝีมือประหลาดอย่างคุณเลย ตกลงใครส่งคุณมา เป็นคนขององค์กรอสรพิษ หรือเป็นพวกผู้ถือหุ้นในบริษัทที่คิดจะแย่งตำแหน่งฉัน?”
สิ้นเสียง เฉียวเทียนก็ยื่นมือรวบตัวเธอขึ้นมาอุ้มพาดแขนทันที ร่างหลินชิงเยว่ลอยขึ้นจากพื้น รองเท้าส้นสูงเรียวเล็กหลุดไปข้างหนึ่ง ข้อเท้าที่หุ้มด้วยถุงน่องดำแกว่งอยู่กลางอากาศ เธอตกใจจนเผลอโอบคอเซียวเทียนไว้ ก่อนจะได้สติแล้วดิ้นขัดขืนอย่างสุดแรง
“คุณจะทำอะไร! ปล่อยฉันนะ!” หลินชิงเยว่ทั้งตกใจทั้งโกรธ ส้นรองเท้าเกือบถีบโดนหน้าเซียวเทียน บรรดาลูกน้องรอบ ๆ ตกใจจนพุ่งเข้ามาสองก้าว แต่เซียวเทียนเหลือบตามองทีเดียว พวกเขาก็ถอยกลับไปยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับ
เซียวเทียนอุ้มเธอเดินไปสองก้าว แล้ววางลงบนโซฟาหนังแท้ข้าง ๆ โดยตรง หลินชิงเยว่ยังไม่ทันลุกจากโซฟา มือทั้งสองของเขาก็สอดเข้าไปใต้กระโปรงของเธอแล้ว
หลินชิงเยว่ตื่นตระหนกทันที รีบถอยกรูดไปด้านหลัง พลางทุบอกเซียวเทียนสุดแรง เล็บแทบข่วนเสื้อลายพรางของเขาจนขาด
“คุณจะทำอะไร? ไหนบอกว่าฉันเป็นพี่สะใภ้คุณไง แล้วทำกับพี่สะใภ้แบบนี้หรือ? หยุดนะ!” น้ำเสียงของหลินชิงเยว่เริ่มสั่นคล้ายจะร้องไห้ ตั้งแต่โตมาจนป่านนี้ไม่เคยมีใครรังแกเธอแบบนี้ เธออยากตะโกนเรียกรปภ.ให้โยนไอ้คนลามกนี่ออกไปเต็มที
หลินชิงเยว่ตัวแข็งอยู่บนโซฟา แก้มแดงร้อนราวกับจะมีควันพวยพุ่ง ตั้งแต่เกิดมาแม้แต่พ่อแม่ก็ไม่เคยตีเธอ ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธแค้น น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในพริบตา ร่างทั้งร่างสั่นเทา
หลินชิงเยว่ตกใจจนเด้งพรวดขึ้นจากโซฟา ไม่สนใจแม้แต่จะสวมรองเท้า รีบหลบไปอีกด้านของโซฟา แผ่นหลังแนบกำแพงแน่น มือที่ชี้ไปยังเซียวเทียนสั่นระริก
“โรคจิต!” เสียงเธอแหลมจนเพี้ยน
เซียวเทียนกลอกตาใส่เธอ แล้วยกถุงน่องสีดำในมือขึ้น ตรงบริเวณข้อเท้ามีรอยสีเขียวจาง ๆ แทบมองไม่เห็น เปล่งแสงเรืองรองแผ่วเบาใต้แสงไฟ
ปลายนิ้วเขาลูบผ่านรอยนั้นเบา ๆ แววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “เป็นพิษประหลาดจากดินแดนตะวันตกจริง ๆ โชคดีที่ผมเจอเข้า ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายได้อย่างไร”
หลินชิงเยว่ชะงักไป ก่อนก้มมองน่องตัวเองโดยไม่รู้ตัว
แต่พอเห็นเซียวเทียนคีบถุงน่องของเธอไว้ในมือ ทำสีหน้าราวกับกำลังเพลิดเพลิน ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนกำลังช่วยถอนพิษ ชัด ๆ ว่าเป็นพวกโรคจิต
“ใครก็ได้! รีบมานี่!” หลินชิงเยว่ตะโกนอย่างเดือดดาล
ลูกน้องหลายคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูพุ่งเข้ามาทันที มือกำกระบองตำรวจแน่น จ้องเซียวเทียนอย่างระแวดระวัง
“จับเขาแล้วส่งให้ตำรวจ!” หลินชิงเยว่ชี้เซียวเทียน หน้าอกกระเพื่อมแรงด้วยความโกรธ “ไอ้คนลามก กล้าลวนลามฉันต่อหน้าคนอื่น ส่งตัวไปสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้ ฉันจะแจ้งความข้อหาลวนลาม!”
เซียวเทียนถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างจนใจ ชูถุงน่องในมือ มองหลินชิงเยว่ด้วยสีหน้าทั้งขำทั้งจนปัญญา “เฮ้ คุณผู้หญิง ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะ ทำไมถึงแยกแยะดีชั่วไม่ออก? ถ้าผมถอดถุงน่องนี่ช้าไปอีกสองนาที ตอนนี้คุณคงโดนพิษเล่นงานจนตาย ไม่ทันได้เห็นพระอาทิตย์วันพรุ่งนี้แล้ว”
“ไร้ยางอาย! ลงมือ!” หลินชิงเยว่โกรธจนแทบพูดไม่ออก จึงตวาดสั่งลูกน้องเสียงเข้ม
ลูกน้องหลายคนมองหน้ากัน ก่อนกำกระบองตำรวจแน่นแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเซียวเทียน เมื่อครู่พวกเขาเห็นกับตาว่าเซียวเทียนคนเดียวจัดการมือสังหารได้ห้าคน จึงหวาดหวั่นอยู่ในใจ แต่ในเมื่อประธานบริษัทออกคำสั่ง พวกเขาก็ไม่กล้าขัด
ขณะที่กระบองตำรวจกำลังจะแตะแขนเซียวเทียน เสียงตวาดกร้าวก็ดังมาจากหน้าประตู
“หยุด!”