หลงต้าเผิงออกจากศาลบรรพบุรุษ เดินตามถนนหมู่บ้านลงไป มาถึงหน้าบ้านหลังใหญ่
บ้านหลังนี้ใหญ่กว่าบ้านดินของเขาหลายเท่า แม้จะยังเป็นกำแพงดินเหมือนกัน แต่ลานบ้านกว้างขวาง ด้านหน้ามีเรือนหลักสามห้อง สองข้างมีเรือนปีกข้างละสองห้อง ในลานบ้านยังมีเพิงไม้ไว้กองเก็บฟืนและเครื่องมือการเกษตร
บนพื้นที่ว่างกว้างข้างบ้าน มีการลงเสาเข็มและก่อกำแพงเสร็จแล้ว ถ้าไม่เจอปีที่กันดาร ที่นี่คงได้สร้างบ้านใหม่เสร็จไปแล้ว
นี่คือบ้านของปู่ทวดของหลงต้าเผิง
สายสกุลของปู่ทวดมีลูกหลานมากมาย
ไม่เหมือนปู่ของหลงต้าเผิงที่มีลูกชายคนเดียว ปู่ทวดมีลูกทั้งหมดสิบสองคน แม้จะเสียชีวิตไปหกคน แต่ก็มีชีวิตรอดหกคน เป็นชายสามหญิงสาม
ลุงและอาแท้ ๆ สามคนของหลงต้าเผิงก็มีลูกดกมาก แต่ละคนมีลูกสามสี่คน
หลงเสี่ยวเฮยเป็นหลานชายคนโตในรุ่นที่สาม แต่งงานไปหลายปีแล้ว มีลูกชายรุ่นที่สี่ชื่อหลงเฮยวา
ถึงจะไม่นับลูกสาวและหลานเขย ครอบครัวของปู่ทวดก็มีสมาชิกยี่สิบกว่าคน วุ่นวายมาก
หลงต้าเผิงยังไม่ทันเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ที่แทบจะขาดใจดังออกมาจากข้างใน
เขาเดินเข้าไปดู เห็นหลงเฮยวากำลังกอดขากางเกงของพ่อตัวเอง หลงเสี่ยวเฮย ร้องไห้หน้าดำหน้าแดง น้ำมูกน้ำตาปนกันไปหมด
หลงเสี่ยวเฮยยืนอยู่ตรงนั้น มือกำขนมลูกอมสีสันสดใสโยนเข้าปากตัวเองหนึ่งเม็ด เคี้ยวกรุบกรับ
เป็นระยะ ๆ ยังส่งเสียงเยาะเย้ยอีก