"เลิกมองได้แล้ว มากันเถอะ ลงมือทำงาน"
หลงเสี่ยวหลินเป็นคนแรกที่ได้สติ หลังจากเตือนพี่น้องคนอื่น ๆ เขาก็ตบมือ แล้วเดินนำหน้าไปก่อน
ลูกพี่ลูกน้องคนอื่น ๆ ก็ไม่ทันได้ตื่นตะลึง รีบลงมือจัดการ นำเนื้อแห้งที่แขวนไว้ลงมาทีละมัด
หลงต้าเผิงยืนอยู่ข้าง ๆ แค่ยื่นมือไปก็เอาเนื้อที่แขวนอยู่ลงมาให้ลูกพี่ลูกน้องที่ตัวเตี้ยกว่าได้
ในห้องเก็บของยังมีกระดาษน้ำมันเหลืออยู่อีกไม่น้อย เก็บไว้ใช้ยามจำเป็น
ตอนนี้พอดีใช้ห่อเนื้อแห้ง
ลูกพี่ลูกน้องหลายคนช่วยกันเอาออกมา ห่อเนื้อแห้งให้แน่น ๆ ทีละชั้น จะได้ไม่โดนฝุ่นระหว่างทาง
ที่สำคัญที่สุดคือการซ่อนไว้
เพราะช่วงนี้ทุกคนหิวโหย ถ้าเห็นนายลากเนื้อแห้งเป็นรถ ๆ ออกไป ก็จะเกิดเรื่องยุ่งยากที่ไม่จำเป็นได้ง่าย
เนื้อแห้งถูกใส่ขึ้นรถสองคัน หลงต้าเผิงดูแล้ว ยกมือเป็นสัญญาณ: "ไม่ต้องใส่เต็มคันมาก แค่คันละสี่ร้อยกว่าจินก็พอ"
หลงเสี่ยวหลินมือชะงัก หันไปมองเนื้อแห้งที่ยังแขวนอยู่ในบ้าน แล้วมองรถเข็นทั้งห้าคันในลานบ้าน ขมวดคิ้ว: "ถ้ารถคันหนึ่งบรรทุกแค่สี่ร้อยจิน รถห้าคันนี้ก็คงไม่พอใส่ แล้วที่เหลือจะทำยังไง?"
"ที่เหลือไม่ต้องเอาไป พวกแกแบ่งกันไปเถอะ" หลงต้าเผิงพูด "เนื้อที่เหลือ ครึ่งหนึ่งส่งให้หมู่บ้าน อีกครึ่งหนึ่งพวกแกกับบ้านผู้ใหญ่บ้านแบ่งกัน"
บ้านปู่ทวดของเขามีคนปากต่อปากยี่สิบกว่าคน ฝั่งผู้ใหญ่บ้านเก่าก็ไม่แพ้กัน
บ้านคนเยอะ ปากก็เยอะ เห็นหน้าลูกพี่ลูกน้องที่ซีดเหลืองก็รู้เลย
หลงเสี่ยวหลินอึ้งไป มืองานก็หยุด
"ต้าเผิง นี่มันมากไปหน่อยนะ"
"ไม่มาก" หลงต้าเผิงพูด "ตอนเด็ก ๆ ถ้าบ้านพวกแกสองบ้านไม่เลี้ยงฉันไว้ ฉันก็คงอดตายไปนานแล้ว เนื้อแค่นี้จะอะไร? ฉันขึ้นเขาไปเดินเล่นเดี๋ยวก็ได้มาเอง"