"ว่าไงล่ะ?"
ลาวหลิวชี้ไปที่เจี่ยจางซื่อที่ยังส่งเสียงร้องครวญครางอยู่ไม่ไกล แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
หลังจากถูกตี เจี่ยจางซื่อก็วิ่งตรงไปที่สำนักงานเขต ร้องไห้ฟูมฟายว่าถูกทำร้าย เลือดออก เรียกร้องให้สำนักงานเขตจัดการเรื่องนี้ให้และจับคนร้ายมาลงโทษ
ลาวหลิวฟังก็รู้ทันทีว่าคนที่เจี่ยจางซื่อพูดถึงคือหลงต้าเผิง
เพราะลักษณะที่เจี่ยจางซื่อบรรยายไว้ ทั่วปักกิ่งก็มีแค่หลงต้าเผิงที่เข้ากันได้
เขารู้จักหลงต้าเผิงมาสักพักแล้ว นิสัยของหลงต้าเผิงเขาพอจะรู้อยู่บ้าง
คนคนนี้นิสัยหงุดหงิดง่ายไปหน่อย แต่ไม่ใช่คนที่ชอบหาเรื่องคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล
ถ้าเขาลงมือ ก็ต้องมีคนไปแหย่เขาก่อนแน่นอน
แล้วชื่อเสียงของเจี่ยจางซื่อก็เลื่องลือไปทั่ว หล่อนเป็นคนแบบไหน เขาจะไม่รู้ได้ยังไง?
แต่ชาวบ้านแจ้งความมา ลาวหลิวก็ต้องพาคนมาดูสถานการณ์หน่อย
"ยายอ้วนนี่ฟ้องว่าฉันตีเธองั้นเหรอ? 55555"
หลงต้าเผิงหัวเราะ ไม่คิดเลยว่ายายอ้วนแก่จะกล้าหือมาหาเรื่องถึงที่
ตอนนี้เอง อี้จงไห่ก็พูดแทรกขึ้นมา
"คุณหลิว ดูท่าทางเขาเป็นแบบนี้สิ ตีคนแล้วยังถือดีอยู่อีก พวกคุณสำนักงานเขตจะลำเอียงเพราะสนิทกับเขาไม่ได้นะ พวกเราคนในบ้านเลขที่ 95 เห็นกันอยู่ทั้งนั้น ว่าเขาเตะแรงแค่ไหน เจี่ยจางซื่อตอนนี้ยังยืนไม่ไหวเลย เรื่องนี้ถ้าไม่ได้ข้อยุติที่ดี พวกเราไม่ยอมแน่"
อี้จงไห่พูดเป็นชุด ทั้งยกเหตุผลทั้งอ้างข้อเท็จจริง น้ำลายแตกฟอง