"จะให้เข้ากันได้ยังไง ฉันเป็นชายชาติทหารแท้ๆ ต้องไปเข้ากับพวกคนไม่มีลูกหลานแบบพวกแกอย่างนั้นเหรอ? ช่างโชคร้ายจริงๆ"
หลงต้าเผิงไม่ให้เกียรติแม้แต่น้อย
เขาคิดว่า อยู่ติดกันก็อยู่ติดกัน พวกเดรัจฉานพวกนี้ก็เล่นกันเอง เขาก็ไม่อยากยุ่ง
เขานึกไม่ถึงเลยว่า พวกเดรัจฉานพวกนี้จะกล้าบุกมาหาเรื่องถึงหน้าบ้าน พระเจ้า ฉันหลงต้าเผิงดูเหมือนคนที่หาเรื่องง่ายงั้นเหรอ?
ร่างกายแบบนี้ หมัดแบบนี้ ตรงไหนที่ดูเหมือนหาเรื่องง่าย?
คิดว่าตัวเองเป็นเขตต้องห้ามอันดับหนึ่งของทุกโลกาดีนักหรือไง ถึงกับคิดว่าฮงจวินมาแล้วก็ต้องโดนตบหนึ่งทีใช่มั้ย?
เก่งขนาดนั้น ทำไมไม่เห็นบินขึ้นฟ้าล่ะ
มาหาเรื่องแล้วยังจะให้อภัยอีก?
ฉันจะให้อภัยแกบ้าอะไร
หลงต้าเผิงพูดจบ ลาวหลิวก็ไม่มีเวลามาเถียงกับอี้จงไห่ โบกมือให้เจ้าหน้าที่ไม่กี่คน
"พาตัวไป"
เจ้าหน้าที่สองคนจับตัวเจี่ยจางซื่อลากออกไปข้างนอก
เจี่ยจางซื่อพยายามบิดตัว ส่งเสียงตะโกนกลับมาหาอี้จงไห่: "ท่านผู้เฒ่า! ท่านผู้เฒ่าพูดสักคำสิ! พ่อแก่เอ๋ย~ ดูคนพวกนี้สิ~ พวกเขารังแกเสี่ยวฮวาของเธอ เธอขึ้นมาพาตัวพวกเขาไปสิ~"
เสียงของเจี่ยจางซื่อค่อยๆ เบาลง
"เจี่ยตงซวี่ แม่ของแกจะถูกส่งไปควบคุมตัวที่สถานกักกัน 45 วัน แกเตรียมเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนให้เธอด้วย ดีที่สุดส่งไปที่สถานกักกันภายในวันนี้ ส่วนค่าอาหารระหว่างถูกควบคุมตัวต้องจ่ายเอง วิธีจ่ายเงิน เมื่อไปถึงสถานกักกันจะมีคนบอกเอง ถ้าไม่จ่าย ทางสถานกักกันจะจัดให้แม่ของแกทำงานแทนค่าอาหาร"