เสียงลมหวีดหวิวดังลั่น
หลงต้าเผิงได้ยินเสียงด้านหลังจึงหันไป เห็นไม้เท้ากำลังหวดลงมาที่หัวเขาอย่างแรง
เขาจับไม้เท้านั้นได้โดยสัญชาตญาณ นิ้วทั้งห้ากำไม้เท้าไว้แน่น
วินาทีที่สัมผัสไม้เท้า ความคิดฆ่าก็ผุดขึ้นมาในใจหลงต้าเผิงทันที
ไม้เท้านี้ทำจากไม้จูจูบี ไม้จูจูบีขึ้นชื่อเรื่องความแข็ง อย่างที่เขาว่ากันว่า ไม้ต้นเดียวอยู่ได้สามชั่วอายุคน คนจากไปไม้ยังอยู่ พูดถึงไม้จูจูบีเลย
ของแบบนี้ถ้าฟาดหัวเข้า คงไม่ต้องเย็บแผลหลายสิบเข็มก็ต้องเปิดกะโหลก
ดูท่าทางยายแก่คนนี้อีกที เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะเอาชีวิตเขา
ให้ตายเถอะ หาที่ตาย
สายตาหลงต้าเผิงเยือกเย็นลง
เขาพลิกข้อมือ กระชากไม้เท้าจากมือยายหูหนวกทันที
ยายหูหนวกรู้สึกเพียงมือทั้งสองข้างว่างเปล่า ไม้เท้าในมือก็หายไป
เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นหลงต้าเผิงชูไม้เท้าของเธอขึ้น ฟาดลงที่ขาเธออย่างแรง
กึก
เสียงกระดูกขาซ้ายของยายหูหนวกแตก กึกว่าขาของซาจู้เมื่อกี้เสียอีก
ยายหูหนวกทรุดตัวลงข้าง ๆ อย่างเอียง ๆ ร้องกรีดร้องแล้วกอดขาของตัวเองล้มลงกับพื้น
เธอเจ็บจนตัวสั่น ผมขาวปลิวทั่วหน้า ปากส่งเสียงหายใจหอบ ๆ ร้องไห้ไม่ออกเลยด้วยซ้ำ
เธออายุเจ็ดสิบกว่า ปี ในลานบ้านนี้ก็เป็นถึงยายเฒ่าผู้มีบารมีมาเกือบครึ่งชีวิต ไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่นิ้วเดียว
ไม่ต้องพูดถึงการทำร้าย แค่พูดจาไม่ให้เกียรติเธอสักนิด คืนนั้นเธอต้องไปทุบกระจกบ้านคนนั้น
ถึงอย่างนั้น เธอไม่มีทางฝันว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะกล้าตอบโต้ กล้าทำขาเธอหัก นี่มันอุกอาจเกินไปแล้ว
ฉันเป็นถึงยายเฒ่า เจ้ากล้าทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง