“แม่งเอ๊ย นายเอาระเบิดมือมาจากไหน!?”
“พี่น้อง ใจเย็นก่อน...”
พี่น้องตระกูลหลี่เห็นหลี่จินหมิงหยิบระเบิดมือด้ามไม้รุ่น 67 ออกมาจากด้านหลัง ก็พากันตกใจจนสะดุ้งโหยง
หลี่เซี่ยงหยางรีบปลอบ “ค่อย ๆ พูดกันก็ได้ ของนั่นแตะต้องไม่ได้นะ รีบวางลงเร็ว”
หลี่เซี่ยงเฉียนใจกล้า แถมยังหัวเราะเยาะ “พี่ เขาไม่กล้าหรอก...”
วินาทีถัดมา หลี่จินหมิงก็แสยะยิ้มเย็นชา
เขาหมุนฝาเหล็กออก เผยให้เห็นห่วงนิรภัย
ฟู่!
เขากระชากห่วงนิรภัยออกโดยไม่ลังเล ไส้ชนวนหน่วงเวลาก็เริ่มติดไฟ
“รีบหนี!” หลี่เซี่ยงหยางตกใจสุดขีด ไม่คิดเลยว่าหลี่จินหมิงจะใจเหี้ยมขนาดนี้ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ดึงชนวนระเบิดมือทันที ไม่เหลือทางให้ถอยแม้แต่น้อย
เขาพุ่งตัวหลบออกจากจุดเดิม
หลี่เซี่ยงเฉียนน้องชายของเขาก็ตกใจจนหน้าถอดสี หันหลังพุ่งไปยังเนินเตี้ยข้าง ๆ พร้อมตะโกนเรียกสุนัขล่าสัตว์ทั้งสามตัว “หู่จื่อ เอ้อร์โก่ว ต้าเฮย กลับมา กลับมา!”
สุนัขล่าสัตว์ทั้งสามไม่รู้ว่าอันตรายแค่ไหน ยังคงเห่าใส่หลี่จินหมิงไม่หยุด
หลี่จินหมิงขว้างระเบิดมือไปทางสุนัขทั้งสาม แล้วเอื้อมมือไปแตะหมูป่าบนพื้น พริบตาเดียวก็เก็บหมูป่าตัวผู้หนัก 200 ชั่งเข้าไปในมิติ จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนี...
ตูม!
ไม่ถึงสามวินาที เสียงระเบิดก็ดังสนั่นจากด้านหลังเขา กลุ่มควันดำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
“สมควรแล้ว”
หูของเขาแทบหนวก
เขาพึมพำด่าเบา ๆ
แล้ววิ่งลงเขาต่อ
ลูกผู้ชายตัวจริงไม่เคยหันหลังกลับ!
เขาคิดไว้แล้วว่า ถ้าไอ้สองคนปัญญาอ่อนกล้าตามมาถึงหมู่บ้าน เขาจะทำให้พวกมันมาแล้วไม่ได้กลับ
หลังเสียงระเบิดสงบลง
“แค่ก ๆ พี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลี่เซี่ยงเฉียนหมอบอยู่ใต้เนินเตี้ย ไอไปถามไป