ฟู่หนานโจวมองพื้นที่บนรถอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อนับรวมตัวเขากับหลินเสี่ยวเยี่ยน และปัญญาชนลงชนบทอีกสองคนที่ไม่รู้จัก ก็มีทั้งหมดหกคน
ข้าวของบนรถกินพื้นที่ไปไม่น้อย ถ้าเบียดกันหน่อยก็พอนั่งได้ แต่ห่อสัมภาระใบใหญ่พวกนั้นคงขนขึ้นไปไม่ไหวแน่
“หัวหน้าหลิว ที่บนรถมีที่ไม่พอครับ” ฟู่หนานโจวพูด “อีกอย่าง วัวก็คงลำบากเหมือนกัน พวกเราเดินไปดีกว่า จะได้ดูเส้นทางไปด้วย”
หลิวเต๋อฮ่าวมองเขาอย่างพึงพอใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองกองสัมภาระของหลินเสี่ยวเยี่ยน สีหน้าดูลำบากใจ
ตอนนั้นเอง หลินเสี่ยวเยี่ยนขยับเข้ามาใกล้ แล้วพูดราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้วว่า “หัวหน้าหลิว พวกเราเป็นผู้หญิง น่าจะได้นั่งรถใช่ไหมคะ? ให้ผู้ชายเดินไปก็พอ”
ซ่งอวี้หลันพยักหน้าตาม “ใช่ค่ะ ของพวกเราก็เยอะ เดินไม่ไหวหรอก”
ฟู่หนานโจวแทบหลุดหัวเราะ
สองคนนี้ไม่เกรงใจกันเลยจริง ๆ เพิ่งมาถึงก็ชูป้าย ‘ผู้หญิง’ ขึ้นมาแล้ว
“สหายหลิน สหายซ่ง”
ฟู่หนานโจวพูดเนิบ ๆ “พวกคุณมาลงชนบท ในอนาคตยังต้องลงแปลงไปทำงาน เหนื่อยกว่าวันนี้อีก
หรือว่าพวกคุณจะให้คนอื่นช่วยตลอดทุกวัน? แบบนั้นก็เป็นคุณหนูบ้านเจ้าที่ดินจริง ๆ ไม่ก็ลูกสาวเศรษฐีนายทุน อยากกดขี่พวกเราหรือไง?”
หน้าหลินเสี่ยวเยี่ยนแดงก่ำขึ้นมาทันที “เธอ...พูดอะไรน่ะ? ใครกดขี่เธอ?”
“ถ้าอย่างนั้นคุณมีสิทธิ์อะไรถึงเรียกร้องให้ผู้ชายเดิน ส่วนพวกคุณนั่งรถล่ะ?”
ฟู่หนานโจวพูดอย่างไม่รีบร้อน “ความเสมอภาคระหว่างชายหญิงเป็นนโยบายพื้นฐานของประเทศ ให้ผู้หญิงนั่งรถ ผู้ชายเดิน แบบนี้เรียกเสมอภาคเหรอ?”