“อีกอย่างนะ”
หลิวเต๋อฮ่าวพูดต่อ “หมอฟู่เป็นหมอ หมอก็มีหน้าที่รักษาคน ไม่แบ่งชายหญิงหรอก ลองไปดูที่สถานีอนามัยของคอมมูนสิ หมอผู้ชายก็มีตั้งหลายคน
ถ้าลูกสะใภ้ของเธอเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ แล้วส่งไปสถานีอนามัย คนที่ตรวจให้ก็เป็นหมอผู้ชายอยู่ดี เธออยากให้ลูกสะใภ้ตายตรงนี้เลย หรืออยากให้เธอปลอดภัย คลอดหลานชายตัวอ้วนจ้ำม่ำให้เธอ?”
ขอบตาของหญิงชราแดงก่ำขึ้นมาทันที ริมฝีปากสั่นระริกอยู่นาน สุดท้ายก็พยักหน้า “ถ้า...ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปเถอะ”
หลิวเต๋อฮ่าวส่งสายตาให้ฟู่หนานโจว ฟู่หนานโจวพยักหน้าแล้วก้าวเข้าไปในห้อง
ในห้องสลัว ผนังดินกรุด้วยหนังสือพิมพ์เก่าที่เหลืองกรอบ บนเตาอุ่นมีหญิงสาวอายุราวยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปีนอนอยู่ ใบหน้าซีดเผือด หน้าผากชุ่มเหงื่อ ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย ทั้งตัวเปียกชุ่มราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ
หมอตำแยเป็นหญิงวัยห้าสิบกว่า แซ่หลี่ พอเห็นฟู่หนานโจวเข้ามาก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ได้สติและหลีกทางให้
“หมอ รีบดูหน่อยเถอะ”
เสียงหมอตำแยหลี่ฟังดูกระวนกระวายอยู่บ้าง “ฉันทำคลอดมา 20 ปีแล้ว ไม่เคยเจอเคสยากขนาดนี้เลย หัวเด็กหงายขึ้น แต่หน้าหันไปข้างหน้า ก้นก็ขวางอยู่ จะจับให้หมุนยังไงก็ไม่ยอมหมุน”
“เด็กอยู่ในท่าขวางนี่เอง”
ฟู่หนานโจวนั่งยอง ๆ ข้างเตาอุ่น ก่อนจับชีพจรหญิงตั้งครรภ์
ชีพจรเต้นเบาและเร็ว เลือดลมพร่อง อีกทั้งใช้เวลาเจ็บท้องคลอดมานานจนแทบหมดแรง
เขาหยิบหูฟังแพทย์ออกจากกล่องยา แล้วฟังเสียงหัวใจทารก