เขาตามจีบเธอมาตั้งกี่ปี ทุ่มเททั้งใจทั้งเงินไปตั้งเท่าไร แล้วจะยอมแพ้ให้ไอ้หนุ่มหน้าขาวที่เพิ่งโผล่มาได้ยังไง?
แต่เขาจะทำอะไรได้ล่ะ?
ใจของซ่งอวี้หลันไม่ได้อยู่ที่เขา ต่อให้ควักหัวใจออกมาให้ เธอก็คงไม่หันมามองสักแวบ
ซุนเจี้ยนกั๋วซุกหน้าลงกับฝ่ามือ ถอนหายใจยาวเหยียด
ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดจะยอมแพ้
แต่เขาทำไม่ได้
หลายปีมานี้ ซ่งอวี้หลันกลายเป็นปมในใจที่เขายึดติดไม่ยอมปล่อย
ถ้าไม่ได้เธอมา เขาคงไม่มีวันทำใจได้ไปตลอดชีวิต
อีกด้านหนึ่ง หลังวิ่งออกจากห้องพยาบาล จางหมิงหย่วนก็ไม่ได้กลับไปที่พักของปัญญาชนทันที
เขาไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับคนพวกนั้นอย่างไร
ตอนวิ่งออกมาจากลานบ้านของฟู่หนานโจว สมองของเขาว่างเปล่าไปหมด
เขารู้เพียงว่าอยู่ในกองพลหงซิงต่อไปไม่ได้แล้ว
เขาต้องกลับไป
กลับเมืองหลวง กลับตระกูลจาง กลับไปบ้านที่มีเครื่องทำความร้อน กลับไปยังที่ที่มีคนคอยดูแลเขา
แต่จะกลับไปยังไง?
เขาไม่มีเงินซื้อตั๋วรถ ทั้งไม่กล้าโทรหาจางหวยหย่วน และยิ่งไม่กล้าให้ใครรู้ตัวตนที่แท้จริง
เขาวิ่งไปถึงป่าละเมาะท้ายหมู่บ้าน หยุดไม่ทันจึงสะดุดล้ม
เขาลุกขึ้นมาแล้วไปนั่งยอง ๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ กอดเข่า ซุกหน้าลงกับข้อพับแขน ไหล่สั่นระริก แต่ไม่ได้ส่งเสียงออกมาสักนิด
เขาไม่ได้ร้องไห้
เขาไม่ได้ร้องไห้มาหลายปีแล้ว
แต่ตอนนี้เขาอยากร้องไห้จริง ๆ
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้
ทั้งที่สลับตัวกันมาตั้ง 16 ปี ทั้งที่เขาใช้ชีวิตในตระกูลจางอย่างสุขสบาย ทั้งที่คิดว่าชีวิตนี้จะเป็นแบบนั้นไปตลอด