ชานเมืองหลวงในฤดูร้อน เสียงจักจั่นดังระงมไปทั่ว ฟู่หนานโจวร้อนจนเหงื่อไหลไม่หยุด
เขาถือพัดใบลานไว้ในมือ โบกพัดเป็นระยะอย่างไม่รีบร้อน
ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ มองมาอย่างเป็นห่วง “หนานโจว นายไม่ตื่นเต้นบ้างเหรอ?”
ฟู่หนานโจวกลอกตา ไม่แม้แต่จะหันไปมองหลินข่าย เพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนตอบว่า “จะตื่นเต้นเรื่องอะไร มีอะไรให้น่าตื่นเต้น?”
หลินข่ายว่า “ฉันรู้ว่านายอยู่ในหมู่บ้านแล้วรู้สึกว่าชีวิตก็พอไปได้ แต่ไม่โกรธบ้างเลยเหรอ? พ่อแม่แท้ ๆ ของนายเป็นเจ้าหน้าที่ในกระทรวงโลหะวิทยาแท้ ๆ
“แต่กลับถูกสลับตัวตั้งแต่เด็ก นายโตมาในชนบทชานเมืองหลวง ส่วนลูกชายคนเล็กของตระกูลฟู่กลับได้ใช้ชีวิตสุขสบาย กินดีอยู่ดีที่บ้านตระกูลจางของพ่อแม่แท้ ๆ นาย”
ฟู่หนานโจวไม่ได้โกรธหรือไม่พอใจอย่างที่หลินข่ายคิดไว้ และไม่ได้ตั้งตารออะไรเลย
หลินข่ายพูดอย่างขัดใจที่เพื่อนเอาดีไม่ได้ “พ่อแม่แท้ ๆ ของนายไม่ได้บอกว่าจะกลับมารับหรือไง? นายไม่อยากเข้าเมืองไปใช้ชีวิตบ้างเหรอ? ยังไงก็ดีกว่าอยู่ชนบทชานเมืองหลวงนี่ ต้องลงนาออกแรงทำงานทั้งปี พ่อแม่—ไม่สิ พ่อแม่บุญธรรมของนายก็เกินไปแล้ว ได้งานเมื่อไม่กี่ปีก่อน เข้าไปทำงานในเมือง แต่กลับไม่พานายไปด้วย”
อันที่จริงฟู่หนานโจวตื่นความทรงจำขึ้นมาเมื่อสองปีก่อนแล้ว ชาติก่อนเขาเป็นหมอในศตวรรษที่ 21 เพิ่งเลื่อนจากแพทย์ประจำบ้านขึ้นเป็นแพทย์ประจำแผนก หากอดทนทำงานอีกสักสองสามปี บางทีอาจได้เป็นรองหัวหน้าแผนกด้วยซ้ำ
น่าเสียดายที่ระหว่างการช่วยชีวิตผู้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งใหญ่ เขาผ่าตัดต่อเนื่องถึง 48 ชั่วโมง อดนอนจนตายคาเวร
จากนั้นก็ทะลุมิติมายังโลกคู่ขนาน กลับมาเกิดในทศวรรษ 1960
ตอนอายุ 13 ปี ความทรงจำจากชาติก่อนก็ฟื้นคืนมา พร้อมกับไพ่สารพัดสิ่ง
ทุกวันเขาสามารถสุ่มรับสิ่งของได้หนึ่งครั้ง ตั้งแต่หมูสามชั้นตุ๋นแดง ตำราแพทย์ ไปจนถึงเครื่องมืออื่น ๆ มีให้เลือกสารพัด
วันหยุดเทศกาลแต่ละวันยังสุ่มพิเศษได้อีกครั้ง ของที่ได้ก็มักจะมีมากกว่าปกติ
“สุ่มไพ่ประจำวันนี้”
ฟู่หนานโจวออกคำสั่ง ไพ่หลายใบเริ่มหมุนวน หลังแสงสีฉูดฉาดราคาห้าสิบเฟินวาบขึ้น ไพ่ก็เปิดออก
“ยินดีด้วย คุณได้รับหมูสามชั้นตุ๋นแดงแบบเหมา 5 ชุด เชอร์รี่น้ำผึ้งสีเหลือง 5 ชั่ง และชุดเครื่องมือผ่าตัด 1 ชุด”
“ตรวจพบว่าโชคชะตาเกิดการพลิกผันครั้งใหญ่ ได้รับโอกาสสุ่มรางวัลพิเศษ 1 ครั้ง”
ฟู่หนานโจวชะงัก นี่มันอะไรกัน?
โชคชะตาพลิกผันอะไร?
แต่ในเมื่อได้มาฟรี ๆ ก็รับไว้สิ
“สุ่ม”
ฟู่หนานโจวออกคำสั่ง ไพ่เริ่มหมุนวนอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ ขอบไพ่มีประกายสีทองจาง ๆ
“ไม่เหมือนเดิมจริง ๆ หวังว่าจะมีอะไรแปลกใหม่ให้ฉันบ้างนะ”
ตลอดสามปีกว่าที่ผ่านมา ฟู่หนานโจวสุ่มไพ่ทุกวัน ของกินที่ได้ส่วนใหญ่ไม่ว่าจะเป็นผลไม้ ธัญพืชหรือผัก เขาก็กินไปเกือบหมดแล้ว
ส่วนเครื่องมือบางอย่างถูกเก็บไว้ในพื้นที่เก็บของ ซึ่งได้มาจากการสุ่มครั้งแรกที่ได้รับรางวัลใหญ่
พื้นที่เก็บของไม่ได้ใหญ่มากนัก มีขนาดเท่าคลังสินค้าที่กว้าง 300 ตารางเมตร สูง 5 เมตร
แต่ก็ถือว่าไม่น้อย พอให้เขาเก็บของได้มากมาย
หลายปีมานี้ ฟู่หนานโจวทำชั้นวางขึ้นมาเองหลายอัน แล้วนำไปวางไว้ในพื้นที่เก็บของ
แบ่งพื้นที่ออกเป็นสามชั้น
แน่นอนว่าเขาทำชั้นวางไว้แค่ไม่กี่อัน ยังไม่ได้วางของจนเต็ม
หลินข่ายเห็นฟู่หนานโจวนั่งเหม่ออยู่ข้าง ๆ ก็อดเป็นห่วงแทนไม่ได้ “นายไม่กังวล ไม่อยากไปบ้างเลยเหรอ?”
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฟู่หนานโจวคิดทบทวนและสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ของตัวเองจนเข้าใจหมดแล้ว
เขามองไพ่ที่กำลังหมุนไปพลางตอบไปพลาง “มีอะไรให้น่าตั้งตารอล่ะ? เด็กที่ไม่มีใครรักจะหวังจริง ๆ เหรอว่าพอกลับไปแล้ว ทุกคนจะประคบประหงม ใส่ใจทะนุถนอม? ตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว”
อีกไม่กี่ปี การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็จะกลับมาเปิดอีกครั้ง
ถึงตอนนั้นค่อยคิดเรื่องอนาคต
ตอนนี้ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น มีไพ่สารพัดสิ่งอยู่ก็ไม่ต้องกลัวอดอยาก
จังหวะนั้นเอง ไพ่หยุดหมุน
แสงสีทองสว่างเจิดจ้า
“ยินดีด้วย คุณสุ่มได้ฟาร์มพกพา ขณะนี้มีที่ดิน 4 แปลง แปลงละ 1 หมู่”
“อะไรนะ?” ฟู่หนานโจวผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ
ฟาร์มพกพา?
ของแบบนี้ก็สุ่มได้ด้วยเหรอ?
แล้วหลายปีก่อน ไม่ว่าจะวันเกิดหรือวันปีใหม่เทศกาลต่าง ๆ ของที่ได้ก็แค่มีมากขึ้นหน่อยเท่านั้น
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หลินข่ายขมวดคิ้ว “นายเป็นอะไร?”
ฟู่หนานโจวเอนตัวลงนอนอีกครั้ง โบกพัดใบลานไปด้วย “ไม่มีอะไร แค่คิดอะไรขึ้นมาได้นิดหน่อย”
หลินข่ายเป็นห่วง “ทำไมนายถึงบอกว่าไม่มีใครรักล่ะ?”
แต่พอลองคิดดู ตอนพ่อแม่บุญธรรมของฟู่หนานโจวเข้าเมืองไปเมื่อหลายปีก่อน พวกเขาก็ไม่ได้พาฟู่หนานโจวไปด้วยจริง ๆ
ทะเบียนบ้านก็ไม่ได้ย้ายตามไป ยังคงอยู่ในหมู่บ้าน
แถมยังไม่ให้เงิน พอถึงปีใหม่หรือหลังฤดูเก็บเกี่ยวก็กลับมาขอเสบียง
ถ้าฟู่หนานโจวไม่ได้เอาข้าวสารทุกครั้งไปแลกเป็นธัญพืชหยาบ
สองสามีภรรยาคู่นั้นคงไม่ค่อยพอใจ ฟู่หนานโจวจึงทำเรื่องให้เอิกเกริกทุกครั้ง
ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจขนเสบียงของฟู่หนานโจวไปจนหมดจริง ๆ
แบบนั้นก็แปลว่าไม่รักจริง ๆ
“แล้วพ่อแม่แท้ ๆ ของนายล่ะ? อย่างน้อยนายก็เป็นลูกชายแท้ ๆ พวกเขาจะไม่รักนายได้ยังไง?”
คำถามของหลินข่าย ฟู่หนานโจวเองก็สงสัยเหมือนกัน
เขาถามกลับ “นายจำได้ไหมว่าพ่อแม่บุญธรรมของฉันได้งานตอนไหน? พวกเขาเริ่มทำตัวแย่กับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หลินข่ายชะงัก แม้จะเป็นเรื่องของบ้านคนอื่น แต่เพื่อนสนิทของตัวเอง แถมยังเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เขายังจำได้อยู่
ตอนเด็ก ๆ สองสามีภรรยาคู่นั้นยังดีกับฟู่หนานโจวอยู่
“ตอนนายอายุ 8 ขวบ นี่ก็ผ่านมาตั้ง 8 ปีกว่าแล้ว”
หลินข่ายชะงัก หันมามองอย่างตกตะลึง “นายหมายความว่า เมื่อ 8 ปีก่อนพวกเขาก็รู้แล้วว่านายไม่ใช่ลูกแท้ ๆ? แล้วพ่อแม่แท้ ๆ ของนายล่ะ?”
“แล้วนายคิดว่าสองสามีภรรยาตระกูลฟู่ได้งานมาได้ยังไง?”
คำพูดของฟู่หนานโจวทำให้หลินข่ายตกตะลึงอย่างมาก
ขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฟู่หนานโจวถึงไม่ตื่นเต้นเลยที่พ่อแม่แท้ ๆ จะมาหา
แต่เขาก็ยังสงสัยอยู่ “ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมตอนนี้พวกเขาถึงกลับมาหานายล่ะ?”
ฟู่หนานโจวมองหลินข่ายอย่างมีความหมายก่อนตอบว่า “นายต้องเข้าใจก่อนว่าพวกเขามีทะเบียนบ้านในเมืองกันหมดแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงเวลาไหน?”
หลินข่ายชะงัก จากนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้ “นายหมายถึงพวกเขากำลังจะถูกส่งลงชนบท?”
ใบหน้าของฟู่หนานโจวเต็มไปด้วยแววเยาะหยัน ไม่ใช่เยาะหลินข่าย แต่เยาะสองสามีภรรยาตระกูลฟู่กับตระกูลจาง “ก็ใช่น่ะสิ ทั้งคู่ชอบลูกบุญธรรม ไม่ชอบฉัน แต่ตอนนี้ฉันมีทะเบียนบ้านชนบทชานเมืองหลวง พวกเขาก็เลยต้องมาขอร้องฉัน แล้วฉันจะรีบร้อนไปทำไม? ไม่ต้องตั้งตารอก็ไม่เป็นไร แต่ส่วนที่ฉันควรได้ ฉันจะไม่ยอมขาดไปแม้แต่นิดเดียว”
ขณะนั้นเอง เด็กสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามา หอบจนหายใจไม่ทัน หน้าผากมีเหงื่อเต็มไปหมด “น้องชาย รีบกลับบ้าน พ่อแม่แท้ ๆ ของนายมาแล้ว”
เธอคือฟู่หนานซู ลูกสาวคนที่สองของพ่อแม่บุญธรรมฟู่หนานโจว ชื่อนี้ฟู่หนานโจวเป็นคนตั้งให้
ชื่อเดิมของเธอคือฟู่เอ้อร์ยา หรือไม่ก็ฟู่เจาเตี้ยน
พวกเขายังมีพี่สาวคนโตอีกคน แต่งงานไปเมื่อสองปีก่อน ฟู่หนานโจวเป็นคนช่วยหาคู่ให้ เป็นทหารคนหนึ่ง ปีที่แล้วเลื่อนขั้นเป็นรองผู้บังคับกองพัน แล้วพาพี่สาวไปอยู่ด้วยในค่ายทหาร
ตอนนี้เรื่องแต่งงานของพี่สาวคนรองก็จัดการไว้เรียบร้อยแล้วเช่นกัน อีกฝ่ายเป็นทหารประจำอยู่แถวเมืองซู
ทั้งหมดนี้เป็นเครือข่ายความสัมพันธ์ที่ฟู่หนานโจวสั่งสมมาตลอดสามวันนี้
แม้เขาจะไม่ได้ดิ้นรนอะไรมากนัก แต่ยังไงก็ต้องมีเส้นสายบ้าง
พวกเธอกำลังจะแต่งงานกันในเร็ว ๆ นี้แล้ว
สองสามีภรรยาตระกูลฟู่สนใจแต่เงิน ไม่สนใจเรื่องพวกนี้
ฟู่หนานโจวกลับพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “ไม่ต้องรีบ ปล่อยให้พวกเขารอก่อน”
ถ้าไม่ปล่อยให้พวกเขาร้อนใจ แล้วพวกเขาจะยอมควักเงินได้ยังไง?