ที่เซิ่งชงชงถามว่าเธอเป็นคนแบบนั้นหรือเปล่า เฉินเฟิงไม่ขอออกความเห็น เขากลัวว่าถ้าพูดผิดไป ปีหน้าจะเอาของขวัญมาฝากก็คงไม่ช่วยอะไร
ถ้าโดนทั้งคนทั้งของโยนออกมานอกบ้านก็จบเห่กันพอดี
"ผมมาส่งส่วนแบ่งกำไรให้" เฉินเฟิงพูดต่อจากหัวข้อในโทรศัพท์เมื่อครู่
"รู้แล้ว แล้วส่วนแบ่งล่ะอยู่ไหน"
เซิ่งชงชงแบมือขาวนวลต่อหน้าเขา แถมยังดีดนิ้วเรียกอย่างขี้เล่นอีกสองที
เฉินเฟิง: "ส่วนแบ่งพรุ่งนี้ฝ่ายการเงินของบริษัทจะโอนให้"
เซิ่งชงชงขมวดคิ้วสวย: "แล้วนายมาทำไมล่ะ"
เงินก็ไม่ได้ต้องมาให้ด้วยมือเขาเอง อยู่ๆ ก็โผล่มาไกลขนาดนี้ เพราะใกล้ตรุษจีนเลยว่างมากหรือไง
เฉินเฟิง: "ผมมารายงานผลงานประจำปีให้รองบอสฟังครับ"
หา?
เรื่องนี้เซิ่งชงชงฟังแล้วยังรู้สึกว่ามันเกินไป
เธอเป็นแค่รองบอสที่ถือหุ้นแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ จะไปมีความสามารถอะไรให้ท่านบอสใหญ่ที่ถือหุ้นอยู่เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ต้องมาสรุปผลงานให้เธอฟังด้วยตัวเอง
ท่านบอสใหญ่หัวสมองปกติดีอยู่หรือเปล่า
แต่ว่า เซิ่งชงชงเป็นใครล่ะ เธอคือคนที่ในชาติก่อนบุกตะลุยวงการบันเทิงด้วยตัวเองจนขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการ เป็นนักแสดงระดับแถวหน้าของวงการ ความรู้สึกว่าตัวเองคู่ควรของเธอสูงลิ่ว
ก็ผู้หญิงนี่นา ก็ควรรักตัวเองสิ
เพราะงั้น ใช้เวลาแค่สองวินาที เธอก็ยอมรับข้ออ้างนี้
เธอนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายใจ ไขว่ห้างอย่างลอยชาย ทำมือท่า "เชิญ"
"เริ่มรายงานผลงานของนายได้"
การเคลื่อนไหวทั้งชุดลื่นไหลเป็นธรรมชาติ จนเฉินเฟิงที่ยืนอยู่ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย
เขาส่ายหัวแล้วยิ้มเบาๆ
เออ ก็ได้ ก็เขาอยากจะวิ่งมาหาเองนี่นา คนเขาไม่ได้เชิญให้เขานั่งเขาจะกล้านั่งได้ยังไง งั้นก็ยืนรายงานไปสิ!
"คุณถือหุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ในโม่หยุน โฮลดิ้งส์ ปีนี้ธุรกิจเสื้อผ้า โรงแรม ซอฟต์แวร์ วิดีโอ และอื่นๆ คุณได้ส่วนแบ่ง 5,017,000 หยวน"