ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง การที่ศิลปินใหม่ของบริษัทคว้าบทบาทได้เร็วขนาดนี้ ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับการที่เซิ่งชงชงลดปริมาณงานของตัวเองลงนั่นแหละ
เพราะถ้าเธอไม่ลดงาน อ้ายชิวก็คงไม่มีเวลาว่างเร็วขนาดนี้มาพาผู้จัดการมือใหม่พวกนี้ออกงานสังคมสั่งสมเส้นสาย
แต่ต่อให้เซิ่งชงชงไม่ลดงาน เรื่องพวกนี้ก็แค่เกิดช้าหน่อยเท่านั้นเอง
เพราะการฝึกอบรมที่ศิลปินจำเป็นต้องผ่านก็จบไปแล้ว ตามแผนพัฒนาศิลปินมือใหม่ก็ควรเข้ากองฝึกประสบการณ์จริง แหล่งทรัพยากรบทก็ต้องส่งให้พวกเขาอยู่ดี แค่จะเร็วหรือช้าก็เท่านั้น
พอศิลปินมือใหม่ชุดนี้เข้ากอง อ้ายชิวก็เริ่มเซ็นสัญญาศิลปินชุดต่อไปเพื่อเตรียมฝึกอบรมต่อ
ผู้จัดการหนึ่งคนดูแลศิลปินได้หลายคน แต่ศิลปินหนึ่งคนไม่อาจมีผู้จัดการหลายคนได้ การสร้างศิลปินต้องใช้เวลา ต้องวางแผนล่วงหน้า
ตอนนี้บริษัทนับรวมเซิ่งชงชงก็มีศิลปินเต็มที่แค่สี่คน จำนวนศิลปินสำรองเท่านี้สำหรับบริษัทจัดการศิลปินแล้วถือว่ายังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ
จิ่นเหอเอนเตอร์เทนเมนต์อยากเติบโตอย่างมั่นคงและยั่งยืน ควรมีศิลปินสำรองอย่างน้อยสิบสองคนขึ้นไป
แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องมากเกินไป ควบคุมให้อยู่ที่ประมาณยี่สิบคนจะสมบูรณ์แบบที่สุด
ตอนนี้จิ่นเหอเอนเตอร์เทนเมนต์มุ่งพัฒนาด้านภาพยนตร์และซีรีส์ ดังนั้นเส้นทางการพัฒนาของศิลปินที่เซ็นสัญญาจึงเป็นสายการแสดงทั้งหมด
โมเดลอุดมคติที่บริษัทวางไว้คือโมเดลพีระมิด
นั่นคือภายในห้าปี จะมีศิลปินระดับท็อปสองถึงสามคน ศิลปินระดับกลางแปดถึงสิบคน และศิลปินสำรองสิบถึงสิบห้าคน