ผู้หญิงสองคนที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ดูเหมือนอายุแค่สามสิบต้นๆ นอนอยู่บนเตียง นักกายภาพกำลังนวดคลึงบริเวณไหล่และคอให้พวกเธอ
“พี่คะ เมื่อกี้ฉันเห็นบัตรของคุณเป็นใบที่ 002 ส่วนใบที่ฉันถืออยู่นี้เป็น 003 แล้วบัตรใบแรกอยู่ที่ไหนคะ?”
“อย่าพูดถึงมันเลย พอพูดถึงเรื่องนี้ฉันก็อยากจะบ่นให้เธอฟัง ตอนนั้นฉันก็ถามหลานชายเธอเหมือนกันว่าใบที่ 1 อยู่ไหน ผลปรากฏว่าเขาบอกว่าเก็บไว้ใช้เอง”
“ที่นี่เป็นคลินิกความงาม ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง ฉันไม่เข้าใจเลยว่าผู้ชายอย่างเขาจะเก็บบัตรสมาชิกคลินิกความงามไว้ทำไม?”
“หรือว่าเขาจะคิดมาทำสปาหรือศัลยกรรมตาสองชั้น?”
ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกขำ ยิ่งพูดไปมาก็ยิ่งขำตัวเอง
“พี่คะ ดูที่พี่พูดสิ หน้าตาของเสี่ยวม่อแบบนั้นจะต้องมาที่นี่ด้วยเหรอ?”
ได้ยินน้องสาวชมลูกชายของตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นก็อดยิ้มตามไม่ได้
“ก็จริงนะ เด็กเวรนี่มันชอบเลือกเอาจุดเด่นของฉันกับพ่อมันมา”
ผู้หญิงที่พูดอยู่นี้คือกู้เจี่ยน แม่ของเฉินเฟิง ส่วนคนที่อยู่ข้างๆ คือกู้หลิง น้าสาวแท้ๆ ของเฉินเฟิง
ตอนที่ SC.เซิ่งเหม่ยเพิ่งมาถึงปักกิ่ง เฉินเฟิงก็ให้บัตรสีชมพูสองใบแก่แม่และน้าสาวของเขา ตอนนั้นแม่ของเขาเห็นว่าเลขบัตรใหญ่สุดคือ 002 ก็เลยอยากจะขอใบที่ 001 จากลูกชาย
ยังไงซะ เขาก็เป็นผู้ชาย ไม่ได้ทำความงาม จะเก็บบัตรนี้ไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าเขาไม่ใช้ ก็ควรจะยกให้แม่แก่ๆ อย่างเธอสิ
ผลปรากฏว่า เฉินเฟิงพูดแค่สั้นๆ ว่า “เก็บไว้ใช้เอง” เธอก็เลยไม่ได้พูดอะไรอีก
แม่ของเฉินเฟิงจนถึงตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออกว่าเฉินเฟิงเก็บบัตรความงามไว้ทำไม เหมือนที่น้องสาวพูด หน้าตาของเขาไม่จำเป็นต้องใช้เลย