กินข้าวเสร็จ เซิ่งชงชงก็ขึ้นรถตู้ของกองไปรวมตัวที่สถานที่ถ่ายทำ
บังเอิญมาก ตอนเธอไปถึงไม่เห็นผู้กำกับ มีแต่หัวโล้นแวววาวโผล่อยู่หลังจอมอนิเตอร์ แถมยังโยกไปโยกมาอีก
พอเดินเข้าไปใกล้ถึงได้เห็น กลายเป็นผู้กำกับหลิว!
เขากำลังเขมือบซาลาเปาไส้หมูอย่างเอร็ดอร่อย ท่าทางไม่แพ้เซิ่งชงชงตอนกัดซาลาเปาเมื่อกี้เลย เต็มไปด้วยความศรัทธาและความรักในอาหาร
แต่ถ้ามองข้ามซาลาเปาในมือผู้กำกับหลิวไป เห็นแค่หัวโล้นไร้ผมของเขาแล้ว เซิ่งชงชงก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด
ไม่... ไม่ใช่ ผมล่ะ เธอจำได้ว่าเมื่อวานยังมีอยู่เลยนะ!
พอรู้สึกว่ามีคนอยู่ใกล้ๆ หลิวอวี่เงยหน้าขึ้นมอง โอ้โห เจ้าเด็กดำอิงพิรุณนี่เอง อย่าว่าแต่เลย พอแต่งตัวดีๆ ก็ดูดีมีราศีขึ้นมาเหมือนกันนะ
ฝีมือแต่งหน้าของภรรยาเขานี่สุดยอดจริงๆ!
"หนูมาแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง วันนี้เปิดกล้องวันแรก ตื่นเต้นไหม"
"หา?" เซิ่งชงชงได้สติ
"ไม่ตื่นเต้นค่ะ ผู้กำกับ"
เซิ่งชงชงลังเลอยู่สองสามวิ สุดท้ายก็อดไม่ไหว ถามเสียงเบา "ผู้กำกับคะ ผมของคุณ...?"
ผม?
หลิวอวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ เขายัดซาลาเปาที่เหลือเข้าปากจนหมด ดึงกระดาษมาเช็ดมือ แล้วขยำๆ เช็ดหัวไปมาสองสามที
จากนั้นก็ล้วงไปข้างหลัง คว้าวิกออกมาได้อย่างแม่นยำ สวมมันด้วยท่วงท่าคล่องแคล่ว ทั้งร่างก็กลับมามีสภาพผมดกดำดังเดิมทันที
ชุดปฏิบัติการนี้ ทำเอาเซิ่งชงชงอึ้งไปเลย
ผู้กำกับหลิวที่สวมวิกแล้วดูเด็กลงไม่ต่ำกว่าสิบปี หัวเราะร่าแล้วพูดกับเธอ
"เฮ้อ อากาศร้อนไปหน่อย เลยถอดคู่หูเก่าออก ให้หัวโล่งๆ เย็นๆ"
เซิ่งชงชงฟังจบก็พยายามกลั้นมุมปากที่กำลังจะยกยิ้ม พยักหน้าหน้าตาย ทักทายแล้วรีบเดินหนีไปไกลๆ เธอกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้อีกนิด จะหลุดขำออกมา
วันนี้ถ่ายฉากที่เขาชิงหลิง มีนักแสดงค่อนข้างเยอะ หน้ากองเลยคึกคักเป็นพิเศษ หลายคนทักทายเซิ่งชงชงที่เดินผ่านอย่างกระตือรือร้น ต่างแนะนำตัวถึงบทบาทในเรื่องกันไปมา