พอได้ยินเซิ่งชงชงบอกว่าไม่เคยไปบาร์มาก่อน เฉินเฟิงก็แอบถอนหายใจโล่งอก
เขาถามเซิ่งชงชง "ปีหน้าแกยังอยากหาเงินอีกไหม?"
เซิ่งชงชงมองเขาแบบคนมองคนโง่ "ก็แน่นอน ใครบ้างไม่อยากหาเงิน?"
เฉินเฟิง "ถ้าอยากหาเงินก็อยู่เฉยๆ ให้ดี สอบเสร็จก็ห้ามแอบหนีไปบาร์"
ห้ามสั่งอะไรพวกหนุ่มแบบโมเดลนั่นด้วย
"แอปฟานเฉี่ยกำลังคุยเรื่องซีรีส์สองเรื่องที่รอออกอากาศของแก หนึ่งในนั้นยังเกี่ยวกับข้อสอบเกาเข่าอีกด้วย"
"ถ้าแกไปบาร์แล้วโดนถ่ายรูป ชื่อเสียงเสียหายจนโปรเจกต์ทำรายได้ไม่ถึงเป้า ปีหน้าอย่างน้อยก็ขาดอีกสิบล้าน!"
ตีงูต้องตีที่หัว เฉินเฟิงคบกับเซิ่งชงชงมาสามปี คิดว่าตัวเองพอจะเข้าใจเธอบ้าง
เด็กคนนี้กินอ่อนไม่กินแข็ง ถ้าเขากดหัวไม่ให้เธอไป ต่อให้ไม่อยากไป บางทีเธออาจจะแกล้งไปก็ได้
แต่คุยเรื่องเงินไม่เหมือนกัน เอาข้อเท็จจริงมาเล่า ให้เหตุผลว่ามันทำไม่ได้ ขัดขวางการหาเงินของเธอ เธอก็ไม่ไปเอง
เรื่องจับจุดอ่อนคนนี่เฉินเฟิงเก่งจริงๆ จับจุดเปราะได้แม่นไม่พลาด
พอได้ยินว่าอย่างน้อยก็ขาดสิบล้าน เซิ่งชงชงที่กำลังคิดจะไปก็ใจเย็นลงทันที พี่โมเดลก็ไม่น่าดึงดูดอีกต่อไป
ยังไงซะ พี่โมเดลจะหล่อแค่ไหนก็สู้เงินสิบล้านไม่ได้ ระหว่างเงินหอมกับหนุ่มหล่อ เซิ่งชงชงก็ยังแยกออก
เธอตอบรับอย่างว่าง่าย "โอ้"
เฉินเฟิงมุมปากโค้งขึ้นจนแทบมองไม่เห็น "อือ เตรียมตัวสอบให้ดี พยายามทำคะแนนออกมาดีๆ ล่ะ!"
......
อีกไม่กี่วันก็ถึงตรุษจีน เฉินเฟิงไม่มีเวลาและไม่มีเหตุผลที่จะอยู่กับเซิ่งชงชงต่อ กลับปักกิ่งวันนั้นเลย
เช้าวันรุ่งขึ้น เงินปันผลหลังหักภาษีของโม่หยุน โฮลดิ้งส์โอนเข้าในบัญชีธนาคารของเซิ่งชงชงตรงเวลา เงินปันผลรอบนี้เป็นเงินก้อนใหญ่ที่สุดที่เธอได้รับตั้งแต่เกิดใหม่มา