ยามค่ำคืนบนเกาะเงียบสงัดและมืดมิด มีเพียงเสียงต่อสู้และแสงสว่างจากสกิลดังขึ้นเป็นระยะ
หลินเจาอินยุติการต่อสู้ได้อย่างรวดเร็ว แต่นางไม่รีบร้อนจากไป กลับหันไปมองสถานการณ์ของเกาะสองแห่งที่อยู่ใกล้เคียงก่อน
แม้ในเวลานี้จะมองเห็นไม่ค่อยชัด แต่หลินเจาอินก็ยังพออาศัย[ดวงตาของฉัน]มองเห็นภาพคร่าว ๆ ได้
ตอนนี้เหล่ามอนสเตอร์บนเกาะข้างเคียงยังคงจู่โจมที่พักพิง พวกที่โง่หน่อยก็ยังทุบตีบ้านเรือน ส่วนพวกฉลาดก็บุกเข้าไปในบ้านเรียบร้อยแล้ว
ดูจากท่าทางมัดรวมของทั้งสองคน เผิงต้าไห่คงพอใช้สกิลต่อต้านอย่างยากลำบากได้บ้าง ส่วนซุนหมิงคงได้แต่รอความตายเท่านั้น
หลินเจาอินตั้งใจจะกลับไปดูต่อจากในที่พักพิง คาดว่าอีกไม่นานคงรู้ผล
ดังนั้น หลินเจาอินกับโจวซืออวิ๋นจึงเกาะขอบหน้าต่าง รอคอยกันอย่างเงียบ ๆ แท้จริงแล้วโจวซืออวิ๋นไม่มีอุปกรณ์ก็มองไม่เห็นเช่นกัน อย่างมากก็เห็นแค่หน้าต่างแจ้งเตือนระบบไม่กี่อัน นับว่าได้แต่อยู่เป็นเพื่อน
รออยู่นาน ในที่สุดมอนสเตอร์บนเกาะตรงข้ามก็หยุดโจมตี พวกที่อยู่ในบ้านก็พากันออกมา จากนั้นเหล่ามอนสเตอร์ก็เดินแถวเรียงเป็นระเบียบ กระโจนลงทะเลไปทีละตัว
ไม่มีใครรู้ว่าหลังผู้เล่นตายจะเกิดอะไรขึ้น หลินเจาอินเองก็เพิ่งเคยเห็นภาพเช่นนี้เป็นครั้งแรก
รอจนมอนสเตอร์ทั้งหมดกระโดดลงทะเลไปสิ้น หลินเจาอินจึงคิดจะออกไปดูสักหน่อย
"เสี่ยวซือ เจ้าไม่มีอุปกรณ์ อยู่ข้างในก่อนเถิด หากมีอะไรจะเรียกเจ้า"