เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนเกาะของติงเฉิงไข่จะเคลื่อนออกไป เขายังตะโกนข้ามรั้วมาเป็นพิเศษ เพื่อบอกลาหลินเจาอินและโจวซืออวิ๋น
หลังจากการโจมตีกลางคืนเมื่อวาน เขาก็มองเห็นช่องว่างระหว่างตัวเองกับรุ่นใหญ่อย่างชัดเจน และหมดสิ้นความคิดที่จะเกาะขาใหญ่ เขาไม่คู่ควรเลยจริง ๆ!
หลินเจาอินก็จนใจ โบกมือตอบเขาไปทีหนึ่ง นับว่าเป็นการบอกลา
การท้าทายดันเจียนสุ่มตอนเที่ยงวันนี้ หลินเจาอินก็ลงทะเบียนตรงเวลาเช่นเคย เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะค่าโชคของเธอหรือเปล่า วันนี้ก็เป็นอีกวันที่จับไม่ติด แต่ได้เข้าแดนลับเพราะอาศัยโชคของโจวซืออวิ๋น
สถานการณ์การจัดทีมครั้งนี้น่าสนใจมาก พอเข้ามาในแดนลับ ตำแหน่งของทั้งห้าคนก็ชัดเจนมาก
นอกจากหลินเจาอินกับโจวซืออวิ๋นแล้ว ยังมีผู้เล่นอีกสองคนที่มาด้วยกัน มีเพียงผู้เล่นคนเดียวที่เข้ามาคนเดียว
ผู้เล่นเดียวดายคนนั้นได้แต่รู้สึกว่าชะตาชีวิตตัวเองช่างอาภัพ พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าอีกสี่คนไม่เพียงจับคู่กันมา แต่พวกเขายังดูเหมือนจะมาจากประเทศเดียวกันอีกด้วย เขาจะถูกโดดเดี่ยวไหมนะ?
ผู้เล่นคนนั้นก็ยังรวบรวมความกล้าพูดเป็นคนแรก หวังว่าทุกคนจะช่วยกันเคลียร์ดันเจียนด้วยดี
"ผมชื่อเค็น เป็นผู้เล่นระยะประชิด พวกคุณล่ะครับ?"
"เฮ้ย พวกเธอสองคนมาจากหัวเซี่ยใช่ไหม?" ผู้เล่นชายอีกคนในกลุ่มสองคนไม่สนใจเขา แต่หันมาพูดกับหลินเจาอิน
"ใช่ ฉันเป็นผู้เล่นระยะประชิด เพื่อนฉันเป็นสายซัพพอร์ต" หลินเจาอินไม่ชอบท่าทีของผู้ชายคนนี้เท่าไหร่ แต่ก็ยังตอบคำถามเขา