เดิมทีหลินเจาอินตั้งใจจะใช้ช่วงเวลานี้สมัครเข้าร่วมดันเจียนสุ่มหลายครั้ง แต่เกาะกลับมีแขกไม่ได้รับเชิญมาหนึ่งคน
ไม่เพียงแค่ไปดันเจียนไม่ได้เท่านั้น แต่ยังเสียเวลาของการ์ดลับไปอีกหนึ่งวัน
หลังจากที่หลินเจาอินจากไป ก็ไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย ยังคงมองดูการกระทำของติงเฉิงไข่นั้นผ่านหน้าต่าง
อีกฝ่ายดูเหมือนจะรับรู้ท่าทีของหลินเจาอินแล้ว ยืนหยัดอยู่สักครู่ก็กลับไป
แต่หลินเจาอินก็ยังไม่วางใจ ใครจะรู้ว่าคน ๆ นี้จะทำอะไรขึ้นมากะทันหันหรือไม่?
เพื่อหลีกเลี่ยงการติดต่อกับคนผู้นี้ หลินเจาอินและโจวซืออวิ๋นหลังจากนั้นนอกจากสู้มอนสเตอร์แล้ว แทบไม่เคยออกจากที่พักพิงเลย
แต่ว่ามอนสเตอร์บนเกาะทั้งสองด้านมาพร้อมกัน ก็ยังคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะพบหน้ากัน
มอนสเตอร์ทะเลยังคงไม่สามารถขึ้นมาบนเกาะหลักของหลินเจาอินได้ แต่พวกนางกลับสามารถโจมตีระยะไกลจากหลังรั้วได้ทันที
เดิมทีมอนสเตอร์ทะเลเหล่านี้ขึ้นเกาะหลักไม่ได้ ก็จะย้ายตำแหน่งไปเกาะรอง แต่วันนี้บางทีอาจเป็นเพราะมีเกาะสามเกาะเชื่อมต่อกัน มอนสเตอร์เหล่านี้จึงหลงทิศทาง กลับมุ่งไปที่เกาะของติงเฉิงไข่เสียอย่างนั้น
“เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมาโจมตีข้าหมดเลย?” ติงเฉิงไข่พบสถานการณ์ในทันที ตกใจจนร้องลั่น
หลินเจาอินไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้ แต่ก็ไม่อยากทำให้คนอื่นเดือดร้อน
“เสี่ยวซือ ไปช่วย!”
ตอนนี้ก็แยกไม่ออกแล้วว่ามอนสเตอร์ตัวไหนเป็นของใคร ทั้งสองคนจึงร่วมกันโจมตีโดยไม่เลือกหน้า
มอนสเตอร์พวกนั้นโจมตีหลินเจาอินและโจวซืออวิ๋นไม่ถึง ต่างก็เปลี่ยนเป้าหมายไปที่ติงเฉิงไข่ ต่อให้หลินเจาอินพวกนางช่วยโจมตีอยู่ เลือดก็ลดลงอย่างรวดเร็วมาก