กลับมาที่เกาะน้อยเปล่าเปลือยของตัวเอง หลินเจาอินกลับรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาเสียอย่างนั้น ที่นี่ที่แค่มองแวบเดียวก็เห็นจนสุดขอบฟ้า ไม่ต้องกังวลว่าจะหลงทางอีกเลย
แต่หลินเจาอินก็ได้สรุปและทบทวนการเดินทางในวันนี้อยู่บ้าง คราวหน้าถ้าเจอเกาะใหญ่ขนาดนี้อีก จะทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้แล้ว เพราะแค่พลาดนิดเดียว อาจถึงขั้นกลับเกาะตัวเองไม่ได้เลย
จัดระเบียบของที่ได้มาวันนี้เสร็จ หลินเจาอินก็ส่งข่าวรายงานความปลอดภัยให้น้องสาวก่อน แล้วแบ่งน้ำผึ้งต้นไม้ให้น้องหนึ่งขวด
เปิดดูกรอบแชท หลินเจาอินพบว่าไม่มีใครพูดถึงว่าเจอเกาะอื่นเลย
ลองคิดถึงค่าโชคของตัวเองดู การที่เจอเกาะไร้เจ้าของเป็นคนแรกแบบนี้มันพิลึกชอบกล เมื่อเทียบกับพลังต่อสู้ที่ผู้เล่นมีตอนนี้ การเจอเกาะแบบนี้เร็วเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป
ถ้าวันนี้คนที่ขึ้นเกาะไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็นผู้เล่นอื่น จะกลับมาแบบครบสามสิบสองได้หรือเปล่าก็ไม่แน่
ขนาดคนที่ค่าโชคเต็มอย่างน้องสาวยังไม่เจอเลย แล้วทำไมตัวเองถึงมาเจอได้?
วันนี้หลินเจาอินเจอเป็นเกาะระดับ 3 แล้วการจัดระดับของเกาะมันวัดจากอะไร? วัดจากทรัพยากรบนเกาะ หรือขนาดของเกาะ หรืออย่างอื่น ซึ่งล้วนน่าคิดทั้งนั้น
แล้วครั้งต่อไปถ้าเจอเกาะแบบนี้อีกควรทำอย่างไร? โดยเฉพาะเกาะที่สภาพแวดล้อมซับซ้อนแบบนี้ การเสียเวลาไปกับการหาทางมากเกินไปมันไม่คุ้มที่สุด
ตอนนี้หลินเจาอินง่วงมากแล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้จะมีผู้เล่นอื่นเจอเกาะไร้เจ้าของหรือไม่ นางจึงฝืนความง่วงเอาไว้ จัดระเบียบประสบการณ์ของวันนี้แล้วแชร์ออกไป