หลินเจาอินเอาแต่ควบคุมพลังของตัวเองมาตลอด เธอรู้สึกว่าถ้าแสดงความสามารถมากเกินไป จะสร้างปัญหาให้ตัวเองในภายหลัง
แต่ในความเป็นจริงแล้ว ในโลกของเกมนี้ การซ่อนฝีมือเป็นเรื่องโง่เขลา
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดหลินเจาอินก็ตัดสินใจ: เปิดเผยตัวตน! พลังของเธอได้มาจากความสามารถของตัวเอง ไม่ได้ขโมยหรือปล้นมา แล้วทำไมต้องคอยปิดบังหวาดกลัวว่าจะมีใครรู้?
ในเมื่อที่นี่คือโลกของเกม ก็ต้องยึดถือผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ หากมีใครหน้าไม่อายอยากใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับ เธอก็จะทำให้คนพวกนั้นรู้ฤทธิ์ของเธอ!
หลินเจาอินบอกความคิดของตัวเองกับน้องสาว ตอนส่งข้อความไปก็กังวลว่าน้องสาวจะคิดว่าตัวเองหัวรุนแรงเกินไป
ทว่าหลินหว่านอี๋ผู้เป็นน้องสาวที่คลั่งพี่สาวแบบไร้เหตุผลตอบกลับแทบจะทันที
[พี่! ในที่สุดพี่ก็คิดได้! ฉันคิดมาตลอดว่าพี่ไม่จำเป็นต้องเก็บซ่อนพลัง เชื่อเถอะว่าถ้าพี่ปล่อยของเมื่อไหร่ อันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ก็คือพี่! ฉันอยากมีพี่สาวสายอันดับหนึ่งมานานแล้ว!]
หลินเจาอินรู้สึกตะหงิด ๆ ว่ามันแปลก ๆ ตรงไหนสักอย่าง พี่สาวสายอันดับหนึ่งหมายความว่าอย่างนี้จริง ๆ เหรอ?
พรุ่งนี้ก็ถึงช่วงเวลาแห่งการตัดสินแล้ว รอบนี้หลินเจาอินผ่านมาได้แล้ว คิดว่ามอนสเตอร์ของวันพรุ่งนี้คงไม่ตียากไปกว่าวันนี้
แต่เพื่อให้แน่ใจในพลังของตัวเอง หลินเจาอินจึงตัดสินใจกินกล้วยที่เหลืออยู่ในมือจนหมดก่อนพร้อมกับน้องสาว
น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีขยะ ไม่อย่างนั้นหลังจากใช้สกิลกำจัดของเสียด้วยการทำให้บริสุทธิ์แล้ว คงได้กล้วยอีกหวี
เป็นไปตามคาด หลินเจาอินกินกล้วยอีกสี่ลูกที่เหลือ ค่าที่เพิ่มขึ้นก็เป็นพลังโจมตีทั้งหมด ดูท่าเธอคงเกิดมาเพื่อเป็นนักรบ