ในภัยพิบัติพายุหิมะ ปัญหาหนักที่สุดคืออุณหภูมิและการสะสมเสบียง ตอนนี้เสบียงก็เหลือเฟือ อยู่ในที่พักพิงก็ไม่หนาวแล้ว หลินเจาอินคิดว่าภัยพิบัติครั้งนี้คงไม่ยากลำบากอีกต่อไป
หลังจากผ่านวันภัยพิบัติอย่างสงบมาหนึ่งวัน หลินเจาอินนึกว่าสองวันต่อจากนี้ก็จะผ่านไปได้ด้วยดี แต่ความจริงไม่เคยปล่อยให้เธอสมหวัง
บนเกาะของหลินเจาอินปรากฏนกปริศนาเหมันต์เลเวล 8 ขึ้นมาหนึ่งตัว แถมมันไม่ได้มาคนเดียว ยังพายักษ์น้ำแข็งเลเวล 6 มาด้วยอีกตัว
ก่อนหน้านี้เวลารับมือกับสัตว์ประหลาดสองตัวนี้ หลินเจาอินก็มีเคล็ดลับแล้ว แต่พอสองตัวปรากฏพร้อมกัน ใจของหลินเจาอินก็ไม่มั่นคงเสียแล้ว
สัตว์ประหลาดทั้งสองยืนขนาบซ้ายขวาของหลินเจาอิน ราวกับนัดกันมาล้อมโจมตี
หลินเจาอินไม่ได้หลงตัวเองว่าจะสู้สองตัวที่เลเวลสูงกว่าได้ เธอยังตัดสินใจจะจัดการทีละตัว เริ่มจากจัดการยักษ์น้ำแข็งที่มีเลเวลต่ำกว่าก่อน
"ใบมีดวายุ!" หลินเจาอินทิ้งโล่แห่งทะเลไปเลย ยกกระบี่วายุอัสนีพุ่งเข้าใส่ ตอนนี้ถูกล้อมทั้งด้านหน้าและหลัง โล่มีประโยชน์ไม่มากนัก
แต่ทว่า หลินเจาอินวิ่งไม่เร็วเท่านกปริศนาเหมันต์ที่บินได้ ยังไม่ทันฟันโดนตัวยักษ์น้ำแข็ง หลินเจาอินก็รู้สึกเจ็บแปลบที่บ่า เธอถูกนกปริศนาเหมันต์จับบ่าไว้
นกปริศนาเหมันต์จับหลินเจาอินบินสูงขึ้นไป หลินเจาอินรู้สึกไม่ดีทันที นี่มันจะจับเธอทุ่มให้ตกรึไง?
"กินกระบองข้าเสีย!" ฉวยจังหวะที่ยังบินไม่สูงมาก หลินเจาอินรีบหยิบกระบองแม่เหล็กไฟฟ้าออกมาฟาดใส่นกปริศนาเหมันต์อย่างแรง