หลินเจาอินและโจวซืออวิ๋นจับปลายแท่งเหล็กคนละข้าง แล้วเริ่มลากคนไปข้างหน้าโดยตรง
เผิงต้าไห่ที่เดิมเหนื่อยจากการด่าจนอยากพัก ก็เริ่มด่าทออีกครั้ง ยิ่งเป็นอาชญากรที่น่ารังเกียจแบบนี้ ก็ยิ่งทนการปฏิบัติที่น่าอัปยศแบบนี้ไม่ได้
ทั้งสองทำเป็นไม่ได้ยิน อีกเดี๋ยวก็ทนได้แล้ว
หลังจากโยนคนเข้าไปในที่พักพิงที่ประตูถูกพังไปแล้ว หลินเจาอินก็ตั้งใจจะจากไป
"คุณหนูผู้กล้า ท่านไปไม่ได้นะ! ถ้าท่านไปแล้วข้าจะทำอย่างไร"
หลินเจาอินรู้สึกรำคาญซุนหมิงคนนี้มาก มาพึ่งข้าแล้วหรือไง
"อะไรคือข้าจะทำอย่างไร ถ้าเจ้าไม่อยากอยู่กับเขา เจ้ามีขาก็เดินไปที่พักพิงฝั่งนั้นได้ แถมเจ้าก็แค่ถูกมัดข้อมือ นิ้วก็ยังขยับได้ ไม่ใช่ว่ากินข้าวนอนหลับเข้าห้องน้ำจะแก้ปัญหาไม่ได้"
เมื่อถูกหลินเจาอินจับได้ ซุนหมิงก็อาย แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ "คุณหนูผู้กล้า ข้ายังไม่รู้ชื่อท่านเลย ท่านต้องเก่งมากแน่ ๆ ข้าก็เดาได้แล้วว่าหญิงสาวคนนั้นก็ต้องเป็นลูกน้องท่าน เมื่อท่านรับคนหนึ่งได้ แล้วจะรับข้าไม่ได้หรือ"
โจวซืออวิ๋นไม่ได้พูดอะไร ได้แต่กลอกตา
หลินเจาอินแค่นเสียงเย็น ช่างคิดได้สวยงาม "ขอโทษด้วย ที่นี่ไม่รับผู้ชาย และไม่รับคนไร้ประโยชน์ ทิ้งเจ้าไว้ก็แค่เปลืองข้าวสักมื้อ ไม่มีค่าอะไรเลย"
ซุนหมิงไม่คิดว่าหลินเจาอินจะปฏิเสธแถมพูดจายังเสียดแทงนัก หน้าถึงกับแดงก่ำ