หลินเจาอินเอ่ยปากขึ้นมาทันทีว่า “พระอาทิตย์ส่องฟ้าใส ดอกไม้ยิ้มให้ฉัน นกน้อยร้องเจี๊ยบ ๆ พูดว่า เช้าตรู่ เช้าตรู่ ทำไมเธอแบกถุงระเบิดมา?”
ชายคนนั้นฟังหลินเจาอินเริ่มร้องก็ขมวดคิ้วขึ้น: “เธอร้องอะไรเนี่ย… อ๊าก——”
หลินเจาอินรู้สึกว่ามือเท้าตัวเองไม่เคยเร็วเท่านี้มาก่อน ในพริบตาก็มีเชือกป่านเพิ่มขึ้นมาในมือ แล้วพุ่งเข้าไปมัดมือทั้งสองข้างของชายคนนั้นไว้
กลัวว่าตัวเองมัดไม่แน่นพอ หลินเจาอินก็เอาเชือกพันไปที่เท้าทั้งสองข้างอีก มัดมือมัดเท้าไว้ด้วยกัน วิธีนี้เป็นท่าที่หลินเจาอินเคยเห็นตอนเด็ก ๆ ที่ชนบท เห็นคนฆ่าสัตว์ในหมู่บ้านใช้มัดสัตว์
ระหว่างนั้นกลัวว่าเวลาจะไม่พอ เธอก็ยังร้องเพลงซ้ำอีกรอบ สองนาทีก็เพียงพอให้เธอควบคุมตัวคนไว้ได้แล้ว
จัดการเสร็จแล้ว หลินเจาอินก็ส่งข้อความหาโจวซืออวิ๋น บอกว่าเธอไม่ต้องหลบแล้ว
เมื่อหมดเวลา [บทเพลงไร้ขอบเขต] ในที่สุดทั้งสองคนก็กลับมามีประสาทสัมผัส ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เธอ เธอทำอะไรเมื่อกี้ รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
หลินเจาอินไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อนเลย แม้ตัวเองจะถูกเธอควบคุมไว้แล้ว แต่ก็ยังพูดจาโอหังอยู่ได้ ไม่อยากจะไปสนใจเลยจริง ๆ!
สายตาจับไปยังอีกคนที่ถูกมัดอยู่ตั้งแต่แรก หลินเจาอินไม่ได้ปลดเชือกให้เขาโดยตรง เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าคนนี้เป็นอย่างไรกันแน่
“เฮ้ย เธอชื่ออะไร?”
คนนั้นชะงักไปครู่หนึ่งถึงรู้ว่าเขาถูกถาม จึงรีบตอบ “คุณหนูนักสู้ไว้ชีวิตด้วย ข้าชื่อซุนหมิง ข้าเองก็เป็นเหยื่อ!”