เมื่ออ่านความเห็นในช่องแชทแล้ว หลินเจาอินก็ถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมเปิดศึก
ทว่า ตนยังไม่ทันได้เริ่ม ก็มีคนพุ่งเข้าไปประจันหน้าให้ก่อนแล้ว
[พวกเจ้านี่ว่างนักหรือไง? ก่อนหน้านี้ท่านผู้กล้าก็คอยแจกคู่มือให้เราตลอด ไยจึงบอกว่าไม่ช่วยเหลือพวกเรา?]
[หน้าด้านจริงๆ ยังจะให้แบ่งทรัพยากรให้อีก ทำไมไม่ให้ท่านผู้กล้าเป็นพ่อแม่เจ้าเลยล่ะ? เลี้ยงดูส่งเสียจนตายไปเลยดีไหม?]
[ก็เพราะมีคนอย่างพวกเจ้านี่แหละ ท่านผู้กล้าถึงไม่กล้าเปิดเผยตัวจริง เจ้ายังกล้าพูดแบบนั้นได้อีก?]
[พวกที่อยู่ข้างบน ฉันบล็อกหมดแล้ว! ไม่ต้องพูดถึงท่านผู้กล้า ต่อไปแม้แต่ผู้เล่นธรรมดาๆ อย่างฉันก็จะไม่ค้าขายอะไรด้วยทั้งสิ้น!]
[เห็นด้วย! ฉันก็บล็อกเหมือนกัน!]
เกมวันสิ้นโลกนี้ดำเนินมาถึงตอนนี้ก็กว่าครึ่งเดือนแล้ว หากใครยังไม่เข้าใจสถานการณ์ ก็ต้องบอกว่าโง่หรือไม่ก็เลว!
ผู้เล่นส่วนใหญ่รู้ดีว่า ถ้าเขตเซิร์ฟเวอร์ของพวกเขามีผู้เล่นระดับท่านผู้กล้าอยู่ อย่างหลินเจาอินที่แม้เพียงแจกคู่มือให้ทุกคนดังเช่นวันนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยชีวิตคนได้มากแค่ไหนแล้ว
อีกอย่างในเกมมีฟังก์ชันนิรนาม ใครจะรู้ว่าหลินเจาอินอาจทำอย่างอื่นอีก?
การใช้นิรนามก็แค่ทำตัวเงียบๆ ไม่ได้หมายความว่าไม่ได้ทำอะไรเลย
คนที่เพิ่งโวยวายเมื่อครู่ย่อมรับไม่ได้ที่ตัวเองถูกคนหมู่มากประณามและโดดเดี่ยว ยังคงงอแงพยายามเปลี่ยนสถานการณ์ แต่ผู้คนก็ไม่อยากเสียเวลาด้วยอีกต่อไป