หลินเจาอินไม่แน่ใจว่าผักใบเขียวพวกนี้จะเก็บได้ไม่นานเหมือนในโลกจริงหรือเปล่า จึงแบ่งส่วนที่จะกินในสองวันนี้ออกมา ที่เหลือยัดใส่ถุงป่านขนาดใหญ่ที่สุดสองใบ แล้วใส่ลงในช่องกระเป๋าระบบ
กระเป๋าระบบไม่เพียงแต่เก็บของได้ ยังหยุดเวลาให้กับไอเทมได้ เรียกได้ว่าเป็นตู้เย็นที่ไม่ต้องใช้ไฟฟ้าเลย
ถ้าไม่ใช่ว่าวันนี้มันดึกมากแล้ว หลินเจาอินก็อยากจะทำอาหารกินตอนนี้เลยจริง ๆ
คิดว่าในห้องข้าง ๆ ยังมีคนพักอยู่ หลินเจาอินก็ล้มเลิกความคิดนี้ เกิดถูกซ่งซูยอนนั่นเห็นเข้าคงไม่ดีแน่
หลินเจาอินเล่าเรื่องที่ตัวเองเจอวันนี้ให้กับน้องสาวฟังด้วย เมื่อเทียบกับการเจอเกาะร้างไร้เจ้าของที่เก็บทรัพยากรได้ การเจอคนที่ไม่รู้ว่าเป็นคนดีหรือคนร้ายนี่น่ากลัวกว่ามาก
รอให้ซ่งซูยอนจากไปพรุ่งนี้แล้ว หลินเจาอินก็จะไปเตือนทุกคนในช่องแชตด้วย ต้องระวังผู้เล่นคนอื่น ๆ ให้มาก!
แต่หลินเจาอินไม่คิดจะเอ่ยปากพูดด้วยตัวเอง ถ้าทำอย่างนั้นตัวตนของเธอจะถูกซ่งซูยอนรู้ได้ เกิดอีกฝ่ายเอาเรื่องที่รู้ไปแพร่งพรายออกไป ตัวเธอก็จะกลายเป็นเป้านิ่งให้คนอื่น
หลินเจาอินวางแผนจะเล่าเรื่องให้ท่านผู้กล้าฉินเฟิงฟัง ให้เขาเป็นคนออกหน้าบอกทุกคนเอง ในเมื่อท่านผู้กล้ามีเพื่อนของใครก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เรื่องที่เขาเอ่ยปากก็จะทำให้คนให้ความสำคัญมากพอ
แต่วันนี้ฉินเฟิงก็ยังไม่มีข่าวคราวอะไร หลินเจาอินเดาว่าท่านผู้กล้าคงเสียดายทรัพยากรบนเกาะ อยากจะเก็บรวบรวมเสบียงเพิ่มให้ได้มากที่สุด ด้วยความเป็นท่านผู้กล้า หลินเจาอินก็เข้าใจการกระทำแบบนี้ได้ดี