หลินเจาอินมองซ่งซูยอนอย่างเย็นชา "ข้าบอกไปแล้ว นอกจากคำสั่งเกาะแล้ว ข้ายังต้องการสิ่งของอื่น ๆ บนตัวเจ้าด้วย"
ซ่งซูยอนแสดงสีหน้าอัปยศ กัดฟันพูดว่า "ข้าไม่ได้พกของอื่นมาแล้ว"
หลินเจาอินไม่เชื่อว่านางจะไม่ได้พกของอื่นมาจริง ๆ แต่ก็ไม่มีทางตรวจค้นตัวได้ เพราะของอยู่ในกระเป๋าระบบ ตนเองก็หยิบออกมาไม่ได้
แม้จะไม่ได้มุ่งหวังของเล็กน้อยพวกนั้นจริง ๆ แต่หลินเจาอินคิดว่ากับคนเช่นนี้ ต้องสั่งสอนบ้างจึงจะจำ
"ในกระเป๋าไม่ได้พกมา เช่นนั้นก็ทิ้งของติดตัวไว้สักสองชิ้นสิ! ข้าว่าถุงมือและสร้อยคอของเจ้าดูดี ข้าขอสองอย่างนี้แล้วกัน"
ซ่งซูยอนกำสร้อยคอที่คอแน่น นี่เป็นของระดับ A จะยกให้ไปได้อย่างไร?
หลินเจาอินไม่บังคับ รอให้ซ่งซูยอนตัดสินใจเอง
ท้ายที่สุดซ่งซูยอนก็ไม่กล้าเดิมพัน จึงยื่นถุงมือและสร้อยคอให้
"เจ้าไปได้ จงรู้จักประพฤติตนเสียใหม่"
หลินเจาอินได้ของแล้ว ย่อมรักษาคำพูดปล่อยคนไป
นางไม่มีวันตั้งใจสังหารซ่งซูยอนจริง ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ ต่อให้อีกฝ่ายคิดสังหารก่อน แต่สุดท้ายก็รู้สถานการณ์และยอมถอย ที่สำคัญคือหลินเจาอินก็ลงมือไม่ลงจริง ๆ
การฆ่ามอนสเตอร์กับการฆ่ามนุษย์จะเหมือนกันได้อย่างไร?
หากไม่ใช่จนถึงที่สุด หลินเจาอินก็ไม่อาจลงมือกับมนุษย์คนใดได้
ซ่งซูยอนจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกครั้งหลังจากได้โอกาสรอด แต่ตอนนี้ยังมีสถานการณ์น่าอึดอัดยิ่งอยู่
ซ่งซูยอนเลือกจอดที่เกาะ เวลาจอดมี 24 ชั่วโมง และต่างจากเกาะร้างที่เมื่อจากไปแล้วจะกลับเข้าไปอีกไม่ได้ แต่ระหว่างเกาะผู้เล่นด้วยกันนั้นสามารถเข้าออกเกาะของกันและกันได้ตลอด 24 ชั่วโมงนี้