หลินเจาอินหลับยาวไปจนถึงบ่ายสามโมง ระหว่างนั้นมีมอนสเตอร์สองสามตัวขึ้นเกาะมาโจมตี แต่โจวซืออวิ๋นไม่ยอมปลุกเธอขึ้นมา กลับกัดฟันลงมือจัดการมอนสเตอร์ในส่วนของทั้งสองคนด้วยตัวเอง
โชคดีที่หลังจากโจวซืออวิ๋นติดตามหลินเจาอินมา ค่าพลังก็เพิ่มขึ้นบ้าง แถมยังมีอุปกรณ์และอาวุธเพิ่มขึ้นอีกมาก โดยปกติช่วงกลางวันจำนวนมอนสเตอร์ก็ไม่มาก และส่วนใหญ่เป็นชนิดที่คุ้นเคยดีแล้ว ดังนั้นโจวซืออวิ๋นจึงจัดการมอนสเตอร์พวกนั้นได้
นอกจากสู้กับมอนสเตอร์แล้ว โจวซืออวิ๋นยังออกไปทำภารกิจตกกล่องสมบัติสำหรับสองคนด้วยตัวเองอีกด้วย เบ็ดตกปลาไม่ได้ผูกขาดกับใคร โจวซืออวิ๋นถือเบ็ดมือละอัน ไม่นานก็ตกกล่องสมบัติขึ้นมาได้หกกล่อง
ในช่วงเวลาที่เหลือ โจวซืออวิ๋นนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอดเวลา กลัวว่าหลินเจาอินจะตื่นขึ้นมาแล้วตนไม่ได้สังเกตเห็นในทันที
ตอนที่หลินเจาอินตื่นนอน เกือบจะตกใจเพราะมีใบหน้าอยู่ใกล้แค่เอื้อมตรงหน้า
"พี่อินอิน ในที่สุดก็ตื่นแล้ว!"
"เสี่ยวซือ ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?" หลินเจาอินนึกขึ้นได้ว่าตนเองทนไม่ไหวจนหมดสติไป เธอจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนที่หมดสติไปนั้น การต่อสู้กับมอนสเตอร์จบลงแล้วหรือยัง
แต่ตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียงแล้ว ก็น่าจะจบการต่อสู้ได้ด้วยดี
"พี่อินอิน หลับไปตั้งหกเจ็ดชั่วโมงแล้วนะ ทั้งฉันและหว่านอี๋ต่างก็เป็นห่วงพี่มาก ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?"
หลินเจาอินลุกขึ้นนั่งพักสักครู่ ถึงได้สติกลับมา สภาพแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว การสู้กับมอนสเตอร์มากมายขนาดนี้เพียงลำพังก็ยังฝืนเกินไปหน่อย