หลินเจาอินทำเหมือนเรื่องไม่ดีเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ยิ้มแย้มพูดคุยกับซ่งซูยอนอีกครั้ง
"ซูยอน เธอเป็นคนที่ไหนเหรอ?"
ซ่งซูยอนเหมือนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ฉันเป็นคนประเทศหัวเซี่ยไง!"
หลินเจาอินเกือบแน่ใจในข้อสันนิษฐานเมื่อครู่ของตัวเอง จึงลองหยั่งเชิงต่อ "ฟังจากสำเนียงของเธอ น่าจะเป็นคนมณฑล T ใช่ไหม?"
"ใช่ ๆ เธอฟังออกด้วยนะ!" ซ่งซูยอนยังคงยิ้มสดใส
แต่หลินเจาอินกลับทำหน้าเย็นชาลงทันที "ซ่งซูยอน เธอไม่ใช่คนประเทศหัวเซี่ยเลย ใช่มั้ย?"
"ฉะ ฉันจะเป็นคนประเทศหัวเซี่ยได้ยังไงล่ะ? ฉันก็พูดภาษาหัวเซี่ยอยู่ไม่ใช่เหรอ!" ซ่งซูยอนลนลานอย่างเห็นได้ชัด รีบปฏิเสธ
"ใช่ ภาษาหัวเซี่ยของเธอคล่องมาก ยากที่จะสังเกตเห็นความผิดปกติจริง ๆ เธอน่าจะใช้ชีวิตอยู่ในประเทศหัวเซี่ยมานานมากเลยสินะ? พรสวรรค์ด้านภาษาของเธอนี่ไม่เลวเลยทีเดียว แต่ลักษณะการออกเสียงของเธอก็ยังพอมีจุดที่เผยให้เห็นอยู่ดี อีกอย่างชื่อของเธอด้วย เธอน่าจะเป็นคนประเทศกิมจิใช่รึเปล่า?"
ตอนแรกหลินเจาอินก็ไม่ทันสังเกตเหมือนกัน แต่ซ่งซูยอนคนนี้พยายามปกปิดตัวตนของตัวเองมากเกินไป และก็อยากล้วงข้อมูลของเธอมากเกินไป พอพูดมากก็เลยโป๊ะง่าย
ซ่งซูยอนไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกจับได้ จึงเลิกเสแสร้ง "เธอรู้ได้ยังไง คงไม่ใช่แค่การเดาง่าย ๆ แค่นี้สินะ?"
หลินเจาอินถอนหายใจในใจกับความเร็วในการเปลี่ยนหน้ากากของคนคนนี้ แต่ก็ไม่รังเกียจที่จะบอกเหตุผลของตัวเองให้อีกฝ่ายฟัง
"เธอพยายามเน้นย้ำว่าเป็นคนหัวเซี่ยมากเกินไป ตอนที่ฉันถามว่าเธอเป็นคนที่ไหน ปฏิกิริยาปกติของคนหัวเซี่ยสองคนจะตอบว่าตัวเองมาจากมณฑลไหน เมืองไหน ไม่ใช่บอกซ้ำอีกทีว่าตัวเองเป็นคนหัวเซี่ย แล้วสำเนียงของคนมณฑล T ก็มีเอกลักษณ์ชัดเจน ไม่ใช่แบบเธอเลยสักนิด!"