กว่าสิบนาทีผ่านไป ซูเฉินให้คนส่วนใหญ่เปลี่ยนชุดเป็นชุดผู้หญิง
เสื้อกั๊กแดงตัวใหญ่ กางเกงฝ้ายหนาๆ บนหัวยังโพกผ้าแดงอีก ความโกลาหลทั้งกลุ่มดูเป็นมงคลสุดๆ
ทหารอีกสิบกว่าคนปลอมตัวเป็นชายธรรมดา มองสภาพตลกๆ ของพวกพ้องแล้ว ทั้งโล่งใจทั้งสมน้ำหน้า
“หัวหน้าหมวดหนึ่ง อย่าพูดเลย นายแต่งตัวแบบนี้ก็ดูเข้าท่าอยู่นะเนี่ย!” หัวหน้าหมวดหกพูดหยอกด้วยความขบขัน
วังไห่ถลึงตาใส่เขากลับไป: “ต่อให้ฉันเป็นผู้หญิงจริงๆ ฉันก็ไม่สนนายหรอก ดูท่าทางนายนั่นสิ!”
หัวหน้าหมวดหกหัวเราะลั่น: “งั้นฉันต้องขอบคุณฟ้าดินหน่อย ถ้าได้เมียแบบนาย ฉันกลัวว่าฝันก็ยังสะดุ้งตื่น!”
ทหารสิบกว่าคนที่ไม่ได้แต่งหญิงพากันหัวเราะลั่น พวกที่แต่งหญิงโกรธจนกำหมัดแน่น
“หัวหน้ากองร้อย!” จ้าวเสี่ยวตงทำหน้าหมอง: “แบบนี้มันจะไหวเหรอครับ? เมื่อกี้ผมส่องกระจกดู เกือบอ้วกออกมาแล้ว ฝ่ายกองทัพแดงเขาจะเชื่อจริงๆ เหรอ?”
ซูเฉินตบไหล่เขาเบาๆ: “พวกนายต้องเชื่อมั่นในตัวเอง จำไว้ว่าเราคือชาวบ้านบริสุทธิ์ มีแต่ปล่อยวางได้เต็มที่ ฝ่ายตรงข้ามถึงจะเชื่อพวกนาย!”
“หน้าตาไม่ดีไม่ใช่ความผิดของนาย แต่สภาพจิตใจไม่แข็งแกร่งต่างหากที่เป็นความผิด!” ซูเฉินพูดด้วยความจริงใจ: “ทุกคนปล่อยวางๆ โลกนี้ผู้หญิงหน้าตาแย่เยอะแยะ ไม่ได้ขาดพวกนายสองคน!”
“ฮ่าๆๆ...” ทหารชายสิบกว่าคนหัวเราะจนตัวเอน
ทหารที่แต่งหญิงเม้มปากแน่น!
พวกเขาแค่แต่งหญิงแล้วดูแย่หน่อย ไม่ได้แปลว่าหน้าตาจริงๆ จะแย่!
ตอนนี้ ผู้ใหญ่บ้านพาคนกลางสิบกว่าคนเดินเข้ามา
“สหายหัวหน้ากองร้อย!” ผู้ใหญ่บ้านยิ้ม: “พวกเธอล้วนเป็นคนที่พูดเก่งที่สุดในหมู่บ้านเรา ให้พวกเธอช่วย รับรองไม่มีพลาด!”
“สหาย!” ผู้หญิงอวบใหญ่คนหนึ่งยิ้มแย้มพูด: “ฉันชื่อหลี่ชุยฮวา เป็นประธานคณะกรรมการสตรี ว่ามาเลยว่าต้องให้พวกเราทำอะไร รับรองทำให้ดีที่สุด!”
“ใช่ สหาย สั่งมาได้เลย ทหารกับชาวบ้านเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!”
ซูเฉินยิ้มเจ้าเล่ห์: “งั้นก็ต้องรบกวนพี่สาวทุกคนแล้วล่ะ พวกเรา...”
.......
สิบกิโลเมตรออกไป กองบัญชาการฝ่ายแดงตั้งอยู่บนพื้นที่โล่งกว้าง
ทหารประมาณสองกองร้อยรักษาการณ์อยู่ที่นี่
ตอนนี้ ในกองบัญชาการ เหยากวงจื้อ ผู้บัญชาการกองทัพหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงใต้ กำลังยิ้มมองแผนที่การรบ
“กองกำลังฟากฟ้ายังคิดจะหนีอีก ฮ่าๆๆ ต่อให้พวกมันเป็นหวังจุนเซียกลับชาติมาเกิด ก็หนีรถถังกับรถหุ้มเกราะของเราไม่พ้น!”
นายทหารฝ่ายเสนาธิการคนหนึ่งยิ้มพูด: “ท่านผู้บัญชาการ คาดว่าก่อนสองทุ่มคืนนี้ เราจะปิดล้อมกองกำลังฟากฟ้าได้สำเร็จ ภายในเที่ยงพรุ่งนี้ ก็สามารถกำจัดพวกมันได้ทั้งหมด!”
“ดี!” เหยากวงจื้อทุบโต๊ะหนึ่งที ยิ้มอย่างอารมณ์ดี: “ครั้งนี้ที่ซ้อมตีกองกำลังฟากฟ้า ทหารของพวกเราถือว่าได้ทำความคุ้นเคยกับอุปกรณ์ใหม่จนเต็มที่แล้ว”
“ต่อไปซ้อมอีกสักสองสามครั้ง พยายามใช้เวลาที่สั้นลงกำจัดกองกำลังฟากฟ้าให้ได้ แล้วเราจะคิดค้นกลยุทธ์ใหม่ๆ ออกมาได้แน่นอน!”
ทุกคนในกองบัญชาการเห็นด้วยพร้อมพยักหน้า
ในความคิดของพวกเขา กองกำลังฟากฟ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่สูสีกัน แต่คือเป้าซ้อมที่ถูกพวกเขารุมกระทืบให้วิ่งหนีไปรอบๆ เป็นมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ไว้เก็บค่าประสบการณ์ต่างหาก
“เหล่าเหยา!” เสนาธิการพูดเสียงเบาในตอนนี้: “ผมได้ยินมาว่า ลูกเขยในอนาคตของคุณ ก็อยู่ในกองกำลังฟากฟ้านี่นา! เพิ่งจะฝึกงานได้ไม่นาน คุณเปิดฉากโจมตีโหดขนาดนี้ ระวังจะทำลายความมั่นใจของเขาไปซะก่อนนะ!”
เหยากวงจื้อหัวเราะร่า: “เจ้าเด็กนั่นเป็นนักเรียนเก่งจากมหาวิทยาลัยป้องกันประเทศ ทะนงตัวมาก พ่อมันส่งมันไปกองกำลังฟากฟ้า ก็อยากจะบั่นทอนความหยิ่งยะโสของมัน อย่าได้เอาออกมาโชว์ทุกวัน!”
“ครั้งนี้ฉันจะสั่งสอนมันให้เข็ด จะได้ช่วยพ่อมันด้วย และจะได้ทำให้มันยอมจำนนต่อพ่อตาในอนาคตอย่างฉันด้วย”
“เพราะฉะนั้น!” เหยากวงจื้อยิ้มเจ้าเล่ห์: “ตีให้หนักยิ่งดี คนหนุ่มๆ น่ะ ไม่กลัวหรอก!”
เสนาธิการทำหน้าขม: “เด็กคนนี้มีพ่อแบบนั้น แถมยังมีพ่อตาใจร้ายแบบคุณ ชีวิตมันช่างโชคร้ายจริงๆ!”
เหยากวงจื้อหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ: “เราทำเพื่อมันทั้งนั้น!”
“รายงาน!”
ทันใดนั้น นายร้อยโทคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ทำความเคารพเหยากวงจื้อ: “ข้างนอกมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งมา บอกว่าจะมาเยี่ยมเยียนพวกเรา!”
“หืม?” เหยาจวงจั่วมองเสนาธิการ: “เราแค่ซ้อมรบ ชาวบ้านยังมาเยี่ยมอีกเหรอ? เกรงใจเกินไปหน่อยมั้ง?”
เสนาธิการยิ้ม: “ช่วงสองวันนี้ เรามอบขวดพลาสติกและลังกระดาษจำนวนมากให้ชาวบ้านฟรีๆ ทหารกับชาวบ้านเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน พวกเขาคงซาบซึ้งในสิ่งที่เราทำ!”
เหยากวงจื้อยิ้มพยักหน้า พูดกับนายร้อยโท: “ให้กองร้อยทหารรักษาการณ์ไปขอบคุณพวกเขาแทน แต่อย่าใช้เวลานาน อีกเดี๋ยวเราต้องเคลื่อนพลไปข้างหน้าแล้ว!”
นายร้อยโทพูดอย่างเก้อเขิน: “ท่านผู้บัญชาการ ชาวบ้านเขาบอกว่า อยากพบท่านเป็นการส่วนตัว! ถ้าไม่ได้พบ พวกเขาจะไม่ยอมกลับ!”
“อะไรนะ?” เสนาธิการขมวดคิ้ว: “เหลวไหล! ผู้บัญชาการมีเรื่องต้องทำมากมาย จะมีเวลาไปพบพวกเขาได้ยังไง นายสั่งให้กองร้อยทหารรักษาการณ์ไปจัดการ!”
นายร้อยโทพูดด้วยสีหน้าเจื่อน: “จัดการไม่ได้จริงๆ ครับ คนที่มาเป็นสาวๆ ล้วน ๆ พวกเธอพากันเบียดเข้ามา พวกเราก็ผลักไม่ค่อยจะไหว!”
“เป็นผู้หญิงทั้งหมด?” เสนาธิการและคนอื่นๆ อ้าปากค้างด้วยความแปลกใจ
“ใช่ครับ!” นายร้อยโทพยักหน้า: “พวกเธอบอกว่า อยู่ที่นี่มานาน เห็นการซ้อมรบหลายครั้ง แต่ไม่เคยเห็นกองทัพที่เก่งกาจแบบพวกเราเลย วันเดียวก็ไล่ตีกองกำลังฟากฟ้าหนีไปได้แล้ว”
“พวกเธอเดาว่า พวกเราต้องเป็นหน่วยรบชั้นยอดแน่นอน อยากพบผู้บัญชาการ เพื่อป้อนน้ำให้ท่านเอง!”
เสนาธิการมองเหยากวงจื้ออย่างลังเล: “เหล่าเหยา เรื่องนี้...”
“ฮ่าๆๆ...” เหยากวงจื้อเต็มไปด้วยความดีใจ: “สายตาชาวบ้านนั้นแหละคม ยัยตัวเล็กมองออกปึ้บว่าเราเป็นหน่วยรบชั้นยอด”
เขาทำหน้าดุๆ มองเสนาธิการ: “เราก็เป็นคนธรรมดา ไม่ใช่เทพเจ้า สาวๆ มากมายขนาดนั้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เราก็ควรทำตามความปรารถนาเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเธอสิ!”
เขาพูดด้วยเสียงดัง: “ทุกคนออกไปกับฉัน พอพบชาวบ้านเสร็จ เราค่อยเคลื่อนพลทันที!”
“รับทราบ!”
ที่หน้าประตู ซูเฉินปะปนอยู่ในฝูงชน มองเห็นเหยากวงจื้อเดินนำหน้าออกมาอย่างชัดเจนแต่ไกล
“ลุงเหยา?” ซูเฉินอ้าปากค้างด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าผู้บัญชาการฝ่ายแดงในครั้งนี้จะกลายเป็นพ่อตาในอนาคตของตัวเอง
ใบหน้าของหญิงงามเย็นชาคนนั้นผุดขึ้นในความคิดของเขาทันที
แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของเขา: “ลุงเหยา ขอโทษด้วยนะครับ! เหยียน่า ผมทำแบบนี้ก็เพื่อพ่อของเธอ เขาไม่ควรทำแบบนี้ต่อไปอีกแล้ว!”
“ทุกคนตั้งใจฟัง เริ่มตามแผนได้!” ซูเฉินพูดเสียงเบา
ทุกคนพยักหน้าเงียบๆ ตอนนี้ปล่อยวางได้เต็มที่แล้ว ตามพี่สาวข้างหน้าโบกมือเล็กๆ อย่างสุดแรง
พี่สาวจากหมู่บ้านที่มามีรูปร่างอวบอ้วนทั้งหมด ยืนกั้นอยู่ด้านหน้า
“ผู้บัญชาการ พวกท่านเก่งมาก!”
“ผู้บัญชาการ เชิญดื่มน้ำแร่จากบ้านเกิดของพวกเราหน่อย!”
หลี่ชุยฮวาเต็มไปด้วยความชื่นชม พุ่งตรงไปหาเหยากวงจื้อ
ทหารยามเห็นผู้บัญชาการเดินออกมาแล้ว ก็ไม่กั้นอีก ปล่อยให้ทุกคนเข้าไป
เหยากวงจื้อและคนอื่นๆ ถูก “สาวๆ” ล้อมรอบในพริบตา
เขายิ้มรับชามน้ำจากมือหลี่ชุยฮวา: “ชาวบ้านทุกคน ขอบคุณมาก ทหารของประชาชน เราต้องเตรียมพร้อมออกรบอยู่เสมอ พร้อมปกป้องพวกคุณทุกเมื่อ นี่คือหน้าที่ของเรา และเราจะทำเช่นนี้ตลอดไป!”
พูดจบ เขาก็ยกชามน้ำดื่มทันที
แต่ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหนุ่มคนหนึ่งในฝูงชน
ชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาของเหยากวงจื้อแทบถลนออกมา
“ลุงเหยา!” ซูเฉินยิ้มโบกมือให้เขา: “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ!”
พุ่ย...
เหยากวงจื้อพ่นน้ำออกมาทั้งคำ กระเด็นใส่หน้าหลี่ชุยฮวาเต็มๆ!