บทที่ 24 เธอต้องการความลำเอียงของเขา!
ซ่งฉือเห็นผู้บริหารมหาวิทยาลัยที่มีอำนาจบารมีหลายคน
ในหอประชุมกว้างใหญ่ นักศึกษาและอาจารย์นั่งกันเต็มทุกที่นั่ง นักศึกษาพากันพูดคุยถกเถียงอย่างตื่นเต้น เฝ้ารอการปรากฏตัวของชายผู้สูงส่งราวเทพองค์นั้น
เดินลึกเข้าไปอีก ซ่งฉือสังเกตเห็นว่านอกจากผู้บริหารมหาวิทยาลัยและนักศึกษาแล้ว ยังมีผู้บริหารระดับสูงจากบริษัทต่าง ๆ มาร่วมงานไม่น้อย
เมื่อมาถึงแถวหน้า ที่นั่งทุกตัวเต็มหมดแล้ว เหลือเพียงที่นั่งตรงกลางซึ่งมองเห็นเวทีได้ดีที่สุดที่ยังว่างอยู่ ไม่มีใครกล้าเข้าไปนั่ง
หลินเจี้ยนยังต้องช่วยจู้เยี่ยนเจิงตรวจทานรายละเอียดการบรรยาย จึงไม่ได้ตามซ่งฉือมาด้วย
ซ่งฉือเดินไปข้างที่นั่งว่าง ไม่สนใจสายตาประหลาดใจระคนหวาดหวั่นของผู้บริหารมหาวิทยาลัยและผู้บริหารระดับสูงรอบข้าง แล้วนั่งลงอย่างสงบนิ่ง
ผู้คนรอบข้างต่างสูดหายใจเฮือก
เพราะมีผู้บริหารมหาวิทยาลัยบางคนเคยเห็นซ่งฉือในห้องทำงานอธิการบดีก่อนหน้านี้ และรู้ด้วยว่าเธอมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับคุณจู้ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า จึงไม่มีใครพูดอะไร
ที่นั่งข้างซ่งฉือมีหญิงสาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่และคล่องแคล่ว สวมกระโปรงสีดำรัดรูป
เมื่อเห็นเธอนั่งในที่ของจู้เยี่ยนเจิง หญิงคนนั้นก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะแค่นหัวเราะเบา ๆ แล้วเบือนสายตาไปอย่างดูแคลน
“ไหนบอกว่ามหาวิทยาลัยนครหลวงเป็นสถาบันชั้นนำไง นักศึกษาที่นี่อ่านหนังสือไม่ออกกันหรือไง?”
คำพูดนี้เห็นได้ชัดว่าจงใจเหน็บซ่งฉือ