บทที่ 202 เธอควรจะรักผม
เธอควรจะรักเขา
เธอรับปากเขาไว้แล้ว
ชายหนุ่มเหลือบมองชายชรา ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “ยังมีธุระอีก ขอไม่รบกวนแล้วครับ”
พูดจบ ชายหนุ่มก็ผลักประตูออกไป
หลินเจี้ยนรออยู่ด้านนอก
เมื่อเห็นชายหนุ่มออกมา หลินเจี้ยนก็พยักหน้าอย่างนอบน้อม ก่อนเดินตามเขาเตรียมออกจากโรงพยาบาล
ตรงสุดทางเดิน แพทย์เจ้าของไข้คนหนึ่งเห็นชายหนุ่ม จึงรีบเดินเข้ามาขวางไว้
“ขอโทษนะครับ ขอสอบถามหน่อย คุณคือคุณจู้เยี่ยนเจิงใช่ไหมครับ?”
เดิมทีหลินเจี้ยนเตรียมจะเข้าไปขวางชายคนนั้น แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย แล้วหันไปมองเขา
เขาไม่ได้พูด เพียงยอมรับเป็นนัย
เมื่อแน่ใจว่าชายตรงหน้าเป็นคนที่ตามหา หมอก็ขยับเข้ามาอีกสองสามก้าว ก่อนพยักหน้าให้ชายหนุ่มเล็กน้อย “สวัสดีครับคุณจู้ มีคุณซ่งฝากให้ผมบอกข้อความหนึ่งกับคุณครับ”
หลินเจี้ยนได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้าง มองหมออย่างตกตะลึง ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกัน
สีหน้าของชายหนุ่มอ่านไม่ออก เขาสวมสูทเรียบร้อย
แต่เมื่อหลินเจี้ยนก้มหน้าลงเล็กน้อย ก็เห็นนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ของชายหนุ่มถูไล้กันไปมา
ข้อนิ้วซีดขาวขึ้นเล็กน้อย
หลินเจี้ยนเอ่ยแทนชายหนุ่ม “คุณหมอครับ คุณซ่งฝากข้อความอะไรไว้ครับ?”
หมอคนนั้นขยับแว่นขึ้น
ชายตรงหน้าดูไม่ใช่คนธรรมดา แค่ยืนอยู่ต่อหน้าเขาก็ทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันแล้ว
“คุณซ่งบอกว่า...ทุกอย่างเป็นความผิดของเธอเอง หวังว่าคุณจู้จะไม่พาลโกรธคุณตาซ่งครับ”