บทที่ 7 คุณหนูซ่งจะถูกรังแกหรือเปล่านะ?
ทันทีที่ซ่งฉือเห็นคนที่เพิ่งมาถึง หูของเธอก็อื้อขึ้นมา ฉากตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ
แม้ตอนเห็นรายงานผลตรวจความสัมพันธ์ทางสายเลือด เธอจะรู้แล้วว่าความฝันของตัวเองเป็นเรื่องจริง แต่พอได้เห็นใบหน้าของคุณหนูตัวจริงในฝันตรงหน้า เธอก็ยังอดชะงักงันไม่ได้
หญิงสาวตรงหน้าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ สวมกระโปรงทำงานสะอาดเรียบร้อย มัดผมหางม้าต่ำ บนใบหน้ายังมีความอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาที่ยังไม่จางหาย
ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
ตอนซ่งฉือเงยหน้ามองอีกฝ่าย เธอก็สังเกตเห็นชื่อบนป้ายคล้องคอของหญิงสาว: เมิ่งหว่าน
—เหมือนกับชื่อของคุณหนูตัวจริงในความฝันของเธอทุกประการ
“ขอบคุณนะ” ซ่งฉือยิ้มให้เธอ ก่อนถามราวกับชวนคุยเล่นว่า “ยังเป็นนักศึกษาอยู่หรือเปล่า?”
เมิ่งหว่านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “ใช่ค่ะ ฉันเป็น...ผู้ช่วยของคุณฟาง ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงทดลองงานค่ะ”
เมิ่งหว่านเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยนครหลวงเหมือนกับซ่งฉือ แต่ต่างกันตรงที่ฐานะอย่างซ่งฉือไม่จำเป็นต้องไปฝึกงาน
บางครั้งซ่งฉือก็เกิดสำนึกผิดขึ้นมา คิดว่าจะเปิดเผยเรื่องที่เมิ่งหว่านเป็นคุณหนูตัวจริงของตระกูลซ่งให้ทุกคนรู้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ดีหรือไม่ อย่างไรเสียทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลซ่งก็ควรเป็นของเมิ่งหว่านอยู่แล้ว
ทำแบบนั้นก็จะได้ไม่ต้องบาดหมางกับเมิ่งหว่าน แถมยังถอนตัวได้อย่างงดงาม
แต่เธอมีมโนธรรมอยู่น้อยนิด ในความฝันฟางอวี้จือร่วมมือกับเมิ่งหว่านส่งเธอเข้าโรงพยาบาลจิตเวช ทำให้เธอทนทุกข์ทรมานจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่
เธอไม่คิดจะบอกเมิ่งหว่านว่าตัวเองเป็นใครจริง ๆ และยิ่งไม่มีทางยอมให้เมิ่งหว่านได้ใช้ชีวิตสุขสบายล่วงหน้า