บทที่ 73 “คุณอา กอดหน่อย…”
เธออ้าปาก เดิมทีคิดจะพูดอะไรสักอย่าง
แต่พอเอ่ยออกมา กลับราวกับมีมือนับไม่ถ้วนโอบรัดและปิดปากเธอไว้
เธออยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่านอกจากเสียงสะอื้น ก็มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลออกจากหางตา
“คุณอา…” ในที่สุดเธอก็เหมือนรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดได้ แล้วเดินเข้าไปหาเขาอีกสองสามก้าว ก่อนกางแขนออก “กอดหน่อย…”
สิ่งที่ตอบรับเธอคืออ้อมกอดแข็งแรงอบอุ่น
จู้เยี่ยนเจิงดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขน
อ้อมกอดอบอุ่น แฝงกลิ่นหอมของไม้ซีดาร์
มือข้างหนึ่งลูบแผ่นหลังเธอให้สงบลง ส่วนอีกข้างวางอยู่บนเอว
เอวเล็กบางนุ่มนิ่ม ดูราวกับมือผู้ชายเพียงข้างเดียวก็กอบกุมไว้ได้มิด
เขาได้ยินเสียงร้องไห้อย่างเต็มที่ปนความน้อยใจของหญิงสาว
ราวกับต้องการระบายความเจ็บปวดที่อัดอั้นมานานออกมาให้หมด เธอยกแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอชายหนุ่ม ร้องไห้จนหยุดไม่ได้
น้ำตาไหลอาบแก้ม หยดลงบนซอกคอของเขา ก่อนซึมหายลึกลงไป
จู้เยี่ยนเจิงไม่พูดอะไร เพียงตบแผ่นหลังเธอเบา ๆ ราวกับปลอบเด็กที่กำลังร้องไห้
เส้นผมของเธอรอดผ่านซอกนิ้วเขา
นุ่มสลวย พลิ้วลื่น และหอมละมุนราวกับน้ำตกแห่งกลิ่นดอกไม้
จู้เยี่ยนเจิงรู้สึกคันยุบยิบตรงฝ่ามือเมื่อสัมผัสเส้นผม ราวกับเกาไม่ถึงที่คัน ความรู้สึกนั้นไม่ลึกซึ้งไปกว่านั้น
เธอร้องไห้หนักจนร่างกายสั่นไหว เอนพิงไหล่ชายหนุ่มทั้งตัว ราวกับเด็กน้อยที่มีที่พึ่งแล้ว
เสียงพูดขาด ๆ หาย ๆ พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวก่อนหน้านี้อย่างเลือนราง
“ฟางอวี้จือบอกว่า แค่…แค่เผลอถูกตัวนิดหน่อย เขาบอกว่า…บอกว่าเป็นเรื่องเล็ก…”