บทที่ 72 “ซ่งฉือ มานี่”
ซ่งฉือพอจะเดาได้ว่าจู้เยี่ยนเจิงไปที่ไหน
แต่เมื่อคนรับใช้ไม่พูด เธอก็แสร้งทำเป็นไม่รู้
ซ่งฉือนั่งรับประทานอาหารอยู่หน้าโต๊ะ เหล่าคนรับใช้หลายคนยืนอยู่ข้างกายเธอ ต่างพากันเงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาว
ซ่งฉือแสร้งทำเป็นอารมณ์ไม่ดี เพียงกินไปสองสามคำพอเป็นพิธี ก่อนวางตะเกียบลง “ฉันอิ่มแล้ว พวกคุณก็รีบไปพักผ่อนเถอะ”
พูดจบ ซ่งฉือก็ลุกขึ้นเตรียมเดินขึ้นชั้นบน
“คุณหนูซ่ง?” คนรับใช้เห็นว่าซ่งฉือแทบไม่ได้แตะอาหาร ก็เอ่ยถามอย่างสงสัย “อาหารคืนนี้ไม่ถูกปากหรือคะ?”
ซ่งฉือฝืนยกมุมปาก ยิ้มอย่างอดทน “เปล่าค่ะ คืนนี้ไม่ค่อยหิว อาหารอร่อยมาก”
อธิบายจบ ซ่งฉือก็หันหลังเดินขึ้นชั้นบน
--
ราตรีมืดมิดดุจสายน้ำ
ตอนจู้เยี่ยนเจิงกลับมา กลิ่นคาวเลือดติดอยู่บนตัว
คนรับใช้ก้มหน้า รับเสื้อคลุมที่ชายหนุ่มถอดออกไปอย่างนอบน้อม ไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
บนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดมีคราบเลือดเล็กน้อย สีจางและมีขนาดเล็กจนแทบสังเกตไม่เห็น
ชายหนุ่มคลายเนกไทตรงคอ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและนิ่งขรึม “เธอล่ะ?”
แม้ไม่เอ่ยชื่อ คนรับใช้ก็รู้ว่าเขาหมายถึงใคร
“คุณจู้ คุณหนูซ่งกลับห้องไปพักผ่อนแล้วค่ะ”
จู้เยี่ยนเจิงขานรับเบา ๆ พลางก้มมองข้อนิ้วของตัวเอง
ถลอกไปนิดหน่อย
เขาขยับนิ้วมือ ดวงตาดำสนิทเย็นเยียบ ลึกล้ำจนยากจะคาดเดา
“เอ่อ คุณจู้...”
สาวใช้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยรายงานเสียงเบา “คุณหนูซ่งทานมื้อเย็นน้อยมากค่ะ สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดี”