บทที่ 86 ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นไม่สนิทกัน
แววอารมณ์วูบหนึ่งพาดผ่านดวงตาของซ่งฉือ แต่เธอก็เพียงโบกมือ «ไม่ใช่หรอกค่ะ เป็นผู้ใหญ่ที่บ้าน»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่อีก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงพยักหน้ารับ
หลี่อีกวาดตามองซ่งฉือตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนถามด้วยสีหน้าฉงน «ซ่งฉือ เธอไม่ได้เอาสัมภาระมาสักชิ้นเลยเหรอ?»
ซ่งฉือถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อครู่มัวแต่ลงจากรถจนลืมไปว่ากระเป๋าเดินทางของตัวเองยังอยู่กับจู้เยี่ยนเจิง
เธอฝืนยิ้ม ก่อนเอ่ยว่า «ลืมไว้บนรถน่ะค่ะ เดี๋ยวค่อยให้…ผู้ใหญ่ที่บ้านส่งมาให้»
หลี่อีถอนหายใจ พลางหัวเราะแล้วบ่นเธอว่าขี้ลืม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
รถตู้หรูราคาสูงจอดเรียงเป็นแถว รอรับพนักงานที่ทยอยขึ้นรถ
เพราะซ่งฉือมาถึงช้า พอถึงคิวเธอกับหลี่อีก็ไม่มีรถว่างเหลือแล้ว
ผู้จัดการโครงการของทีมพวกเธอยังไม่ได้กลับไปไหน พอเห็นทั้งสองคนตกค้างอยู่ลำพัง ก็เดินเข้ามาหา «ไม่ต้องรีบร้อน ผมเรียกรถตู้คันใหม่ไว้แล้ว รออีกห้านาทีก็ถึง»
ในเรื่องนี้ จู้กรุ๊ปไม่เคยตระหนี่เรื่องงบประมาณ
ผู้จัดการโครงการคนใหม่ชื่อเฉาเหวินเชียน เขาเดินทางไปกลับพร้อมพวกเธอเพราะเรื่องงาน ส่วนเรื่องส่วนตัวก็เป็นคนมีเหตุมีผล ซ่งฉือจึงค่อนข้างประทับใจผู้จัดการคนใหม่นี้
«ขอบคุณค่ะผู้จัดการ»
ซ่งฉือกับหลี่อีเอ่ยขอบคุณพร้อมกัน
จังหวะนั้นเอง รถคันหนึ่งก็จอดตรงหน้าพวกเธอทั้งสามคน
แต่รถคันนี้…ดูยังไงก็ไม่น่าใช่รถตู้รับส่งนะ?
หลี่อีเบิกตากว้าง มองป้ายทะเบียนแล้วตกใจจนแทบอ้าปากค้าง!