บทที่ 87 อารมณ์งอนเล็ก ๆ ของเธอ
ตอนจู้เยี่ยนเจิงพูด น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่เฉาเหวินเชียนที่ทำงานในแวดวงธุรกิจมาหลายปีสังเกตได้อย่างว่องไวว่า สีหน้าของคุณจู้เย็นชาลงเล็กน้อย
เฉาเหวินเชียนกล่าวว่า “ไม่ต้องครับคุณจู้ ผมกินมื้อเช้ามาแล้ว”
หลี่อีก็รีบพูดตามจากเบาะหลัง “ใช่ค่ะคุณจู้ ฉันกับซ่งฉือกินมาแล้ว คุณไม่ต้องเกรงใจพวกเราหรอกค่ะ”
จู้เยี่ยนเจิงนั่งอยู่ตรงเบาะคนขับ ไม่ขยับไปไหน
หลี่อีรู้สึกสงสัย
— เธอก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่ากินมาแล้วทั้งเธอและซ่งฉือ?
ใครจะคิดว่า หญิงสาวข้างกายกลับเอ่ยเสียงเบาว่า “ฉันเอาซาลาเปาไส้ถั่วแดงหนึ่งลูกกับขนมปังหมูหย็องหนึ่งชิ้น ชาผลไม้เย็นน้อย หวานเจ็ดส่วน ใส่วุ้นมะพร้าวด้วยค่ะ”
หลี่อี “……”
นี่กำลังสั่งอาหารอยู่เหรอ?
แผ่นหลังของหลี่อีชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เธอหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง แล้วพยายามช่วยซ่งฉือแก้สถานการณ์ “คุณจู้ ซ่งฉือเธอ...”
แต่ยังไม่ทันที่หลี่อีจะได้อธิบายอะไร จู้เยี่ยนเจิงก็รับคำสั้น ๆ ว่า “อืม” แล้วเปิดประตูลงจากรถ
บรรยากาศภายในรถเงียบกริบไปชั่วขณะ
ซ่งฉือก้มมองโทรศัพท์ ร่างกายยังคงเกร็งอยู่เล็กน้อย
— ข้อความที่ส่งมาเมื่อครู่กะทันหันเกินไป เธอตกใจจริง ๆ
โชคดีที่จู้เยี่ยนเจิงไม่เห็น
หลี่อีมองแผ่นหลังของชายหนุ่มอยู่ข้าง ๆ คางแทบจะหล่นลงไปกองกับพื้น
เธอใช้ศอกสะกิดซ่งฉือที่นั่งอยู่ข้างกัน สีหน้ายังไม่หายตื่นตระหนก ก่อนกระซิบว่า “ซ่งฉือ คุณจู้แค่ถามตามมารยาทเอง ทำไมเธอสั่งจริง ๆ ล่ะ?”
ซ่งฉือได้ยินก็เม้มปากยิ้ม “ฉันหิวนิดหน่อยจริง ๆ นี่นา”