บทที่ 174 “กัดไว้”
ดูเหมือนเธอจะวิ่งลงมาจากชั้นบน
ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากไร้สีเลือด เธอสวมชุดนอน เผยให้เห็นข้อเท้าเรียวขาว
เธอยืนอยู่ตรงกลางบันได มือจับราวบันไดไว้ ดวงตาคู่นั้นไหวระริก ราวกับกวางน้อยที่กำลังตื่นกลัว
——ดูเหมือนจะตกใจกลัวมา
จู้เยี่ยนเจิงมองเธออยู่นาน ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
เดิมทีเขาตั้งใจจะให้คนรับขนมไปเก็บ แต่กลับรับขนมไว้เสียเอง จากนั้นจู้เยี่ยนเจิงก็ถือขนมไปวางบนโต๊ะไม้ในห้องรับแขก
หลินเจี้ยนวางกล่องอาหารลงอย่างเงียบเชียบ ก่อนพยักหน้าให้ซ่งฉือเล็กน้อย “คุณหนูซ่ง”
ซ่งฉือพยักหน้าตอบเช่นกัน
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ คุณจู้” หลินเจี้ยนก้มตัวให้ชายหนุ่มอย่างรู้กาลเทศะ แล้วหันหลังเดินออกไป
คนรับใช้สองสามคนสบตากัน ก่อนจะค่อย ๆ เดินออกจากห้องรับแขก
ชั่วขณะนั้น ห้องรับแขกกว้างใหญ่เหลือเพียงซ่งฉือกับจู้เยี่ยนเจิงสองคน
สีหน้าซีดขาวของเธอดูเหมือนจะค่อย ๆ กลับมามีเลือดฝาดขึ้นบ้าง
ชายหนุ่มมองเธอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “กินอะไรหน่อยไหม?”
คนรับใช้บอกว่าเย็นนี้เธอแทบไม่ได้กินมื้อเย็นเลย
แพขนตายาวสั่นไหวเล็กน้อย หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงเชิงบันไดครู่ใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด
เธอเดินลงบันได แล้วไปนั่งบนโซฟาในห้องรับแขก
ก่อนจะรู้จักซ่งฉือ จู้เยี่ยนเจิงเข้มงวดกับเรื่องการกินมาโดยตลอด
อาหารควรอยู่บนโต๊ะอาหาร ต้องกินให้เป็นเรื่องเป็นราว ไม่ใช่กินส่ง ๆ