บทที่ 157 งานเลี้ยงหมั้น
จู้เยี่ยนเจิงพูดไม่ผิด
ถ้าตอนนั้นเธอไม่ได้อาศัยชื่อเสียงของพ่อ ตอนทั้งคู่พบกันครั้งแรกที่เฟยซื่อ อินเตอร์เนชั่นแนล จู้เยี่ยนเจิงคงไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ
ดังนั้น มันจึงแตกต่างกันจริง ๆ
สำหรับจู้เยี่ยนเจิงแล้ว ความดีที่เธอมีให้เขาส่วนใหญ่เกิดจากความรับผิดชอบต่อมิตรภาพระหว่างสหายร่วมรบ
คิดมาถึงตรงนี้ ซ่งฉือก็ก้มตาลงเล็กน้อย แววอารมณ์บางอย่างวูบผ่านดวงตา
ถ้าเป็นเช่นนั้น หากตัวตนคุณหนูตัวปลอมของซ่งฉือถูกเปิดโปง โอกาสที่จู้เยี่ยนเจิงจะถอนความรู้สึกที่มีต่อเธอก็คงมีไม่น้อย
ซ่งฉือเก็บงำอารมณ์ ก่อนจะหันไปมองชายตรงหน้าอีกครั้ง “คุณอา พรุ่งนี้คุณมีธุระไหมคะ?”
จู้เยี่ยนเจิงส่ายหน้าเบา ๆ “มีอะไรหรือ?”
ซ่งฉือเม้มปากยิ้ม “พรุ่งนี้ฉันต้องไปร่วมงานเลี้ยงงานหนึ่ง เลยอยากขอลาคุณจู้สักวันค่ะ”
แพขนตายาวของชายหนุ่มขยับเล็กน้อย สายตาทอดลงบนตัวซ่งฉือ “งานเลี้ยงของใคร?”
ซ่งฉือยิ้มละมุน “งานเลี้ยงเล็ก ๆ ของเพื่อนร่วมชั้นค่ะ ทางโรงเรียนจัดขึ้น”
จู้เยี่ยนเจิงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย “ได้”
ซ่งฉือไม่มีทางบอกจู้เยี่ยนเจิงอยู่แล้วว่างานเลี้ยงนั้นคืองานหมั้นของเธอ
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้สถานะของฟางอวี้จือตกต่ำลงมาก งานหมั้นครั้งนี้จึงเรียบง่ายจนแทบไม่มีอะไร
ได้ยินว่าแทบไม่ได้เชิญใครมาร่วมงาน ขนาดงานก็เล็กมาก มีเพียงญาติมิตรบางคนที่ได้รับแจ้ง
งานเลี้ยงขนาดนี้ จู้เยี่ยนเจิงไม่มีทางสนใจด้วยซ้ำ
พูดให้ไพเราะหน่อย ตอนนี้ฟางอวี้จือก็ยังเป็นคุณชายแห่งตระกูลฟาง