บทที่ 85 ฟางอวี้จือไม่คู่ควร
ว่ายน้ำ...
จู้เยี่ยนเจิงหรี่ตาลงเล็กน้อย พอเข้าใจความหมายของซ่งฉือ เขาก็หันหน้าหนีไปโดยไม่รู้ตัว
ผมเปียกชื้นแนบสนิทกับขมับ ยิ่งขับให้ใบหน้าดูเย็นชาและสำรวมเสน่ห์มากขึ้น
บรรยากาศเงียบสงัดลงชั่วขณะ
ผ่านไปครู่ใหญ่ จู้เยี่ยนเจิงจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ได้”
น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองซ่งฉืออีกครั้ง “ต้องการให้ฉันไปเป็นเพื่อนด้วยไหม?”
ถึงอย่างไรก็เป็นเวลากลางคืน
จู้เยี่ยนเจิงอดเป็นห่วงไม่ได้เล็กน้อย
ซ่งฉือส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะคุณอา ฉันไปเดินดูเองก็พอ”
จู้เยี่ยนเจิงไม่ได้คะยั้นคะยอ
เขาพยักหน้า “ฉันให้คนขับรถไปส่งเธอ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณอา”
ซ่งฉือไม่ได้ปฏิเสธอีก เธอหมุนตัวเดินจากไป
……
คนขับรถจากเรือนเมฆาพักพิงขับรถไปส่งซ่งฉือถึงห้างสรรพสินค้ากลางเมืองอย่างนอบน้อม
การซื้อชุดว่ายน้ำเป็นเพียงข้ออ้าง ที่ซ่งฉือออกมาก็เพื่อทำธุระอย่างอื่น
เมื่อเข้าไปในห้างสรรพสินค้า ซ่งฉือกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนเดินไปยังห้องน้ำทางฝั่งใต้ของชั้นหนึ่ง
ภายในห้องน้ำ ซ่งฉือยืนอยู่หน้ากระจก กำลังแต่งหน้าเติมสีสัน
หญิงสาวคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ปเดินมาข้างกายเธอ แล้วหย่อนของบางอย่างลงในกระเป๋าที่เปิดอยู่
ซ่งฉือไม่ได้หันกลับไป ยังคงมองตัวเองในกระจกด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางหยิบลิปสติกขึ้นมาเติมปาก “ฤทธิ์ยาไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“เรื่องนั้นวางใจได้” หญิงสาวลดเสียงลง พลางกวาดตามองรอบ ๆ
ซ่งฉือพยักหน้าและเลิกคิ้วเล็กน้อย “เงินจะโอนเข้าบัตร เธอรับเงินแล้วหายไปจากนครหลวง ไม่ลำบากใช่ไหม?”