ไล่เอ้อร์ถูกตบจนตัวหมุนไปครึ่งรอบ ก่อนจะก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น เลือดไหลเต็มจมูกและปาก
เขามึนงงไปหมด
ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบข้างพลันเงียบกริบ แม้แต่หญิงวัยกลางคนสองสามคนที่กำลังพูดคุยหัวเราะก็ยังยกมือปิดปาก ไม่กล้าส่งเสียง
เด็กเปลือยก้นสองสามคนที่ก่อนหน้านี้ส่งเสียงโห่ฮาก็รีบหลบไปอยู่หลังผู้ใหญ่ด้วยความตกใจ
“ฉู่เฉิน แกกล้าตบข้า...”
ฉู่เฉินตวัดมือตบซ้ำอีกฉาด “ไล่เอ้อร์ เมื่อก่อนข้าเคยเป็นคนเหลวไหล แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หากเจ้ายังกล้าด่าภรรยาข้าอีกสักคำ ข้าจะถอนลิ้นเจ้าไปโยนให้สุนัขกิน!”
ไล่เอ้อร์กลัวจนแทบขี้ราด ได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ ไม่หยุด
แต่ก่อนฉู่เฉินคนนี้เอาแต่เหม่อลอยไร้สติ ระบายโทสะใส่สตรีในบ้านเท่านั้น ไฉนวันนี้แววตาจึงดุดันราวกับพยัคฆ์หิวโซในป่าลึกเช่นนี้
ไล่เอ้อร์จ้องแผ่นหลังฉู่เฉินที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ด้วยแววตาเคียดแค้น ก่อนจะถุยน้ำลายปนเลือดลงพื้นอย่างแรง แล้วเดินกะโผลกกะเผลกไปทางแก๊งพยัคฆ์ทางตะวันออกของเมือง
เจ้าเก่งนักมิใช่หรือที่ล่าสัตว์? ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะกลับออกจากป่าได้ทั้งเป็นหรือไม่!
……
ฉู่เฉินสะพายธนู เดินผ่านพื้นที่รกร้างมุ่งหน้าไปยังภูเขาจันทร์กระจ่าง
แม้ในพื้นที่รกร้างจะมีสัตว์อยู่บ้าง แต่ก็พบเห็นได้ยาก คนทั่วไปทั้งเดือนยังอาจเจอไม่ถึงสามตัว เมื่อคืนคงเป็นเพราะบรรพชนช่วยอวยพรแล้ว
ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งวัน หากอยากล่าสัตว์ให้ได้มากกว่าเมื่อคืน ก็มีแต่ต้องมุ่งหน้าไปยังภูเขาจันทร์กระจ่าง
อยากร่ำรวยต้องเสี่ยงอันตราย คลื่นลมยิ่งโหมแรง ปลายิ่งมีราคาแพง
มีระบบแล้วทั้งที ยังจะขลาดกลัวไม่กล้าลงมืออีก สู้ขุดหลุมฝังตัวเองเสียยังดีกว่า
ฉู่เฉินไม่ทันสังเกตว่ามีคนสองคนแอบตามอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปราวร้อยเมตร หนึ่งในนั้นคือพี่แผลเป็น
“พี่แผลเป็น เจ้านั่นเข้าภูเขาไปคนเดียวแล้ว พวกเราตามไปฆ่ามันดีไหม?”
ชายหน้าบากตบหัวลูกน้องฉาดหนึ่ง แล้วด่าด้วยเสียงต่ำ “โง่หรือ? ไม่เห็นหรือว่ามันไปที่ไหน?”
“ภูเขาจันทร์กระจ่างน่ะหรือ!”
ชายหน้าบากถุยเสมหะเหนียวลงพื้น ก่อนหัวเราะลั่น “ภูเขาจันทร์กระจ่างใช่ที่ที่คนทั่วไปจะเข้าไปได้หรือ? แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณเข้าไปยังมีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ ข้าว่าเจ้านั่นคงถูกต้อนจนจนตรอก ถึงขั้นไม่ห่วงชีวิตแล้ว”
ลูกน้องลูบหัวตัวเอง “ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับไปจะรายงานอย่างไร?”
“รายงานไปตามจริงก็พอ เจ้านั่นตายแน่ กลับไปแจ้งข่าวดีให้ท่านพยัคฆ์รู้ วันนี้พวกเราบุกไปจับคนถึงบ้านฉู่เฉินได้เลย ข้ารอชิมรสสตรีน้อยคนนั้นไม่ไหวแล้ว”
……
ยิ่งข้ามพื้นที่รกร้างเข้าใกล้ภูเขาจันทร์กระจ่าง อากาศก็ยิ่งหนาวเย็น ต้นไม้ก็ยิ่งหนาทึบ
เดินไปได้ไม่ไกล ไก่ป่าตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้
“ฟุ่บ!”
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้าเป้า ไก่ป่าดิ้นกระพือปีกสองสามครั้งแล้วแน่นิ่งไป
【สังหารไก่ป่า: ความชำนาญ +4】
เนื้อแน่นหนักสองชั่งครึ่ง ตัวใหญ่กว่าไก่ป่าที่ล่าได้ในพื้นที่รกร้างเมื่อวานเสียอีก
ฉู่เฉินเพิ่งแขวนไก่ป่าไว้ที่เอว พื้นใต้เท้าก็พลันสั่นสะเทือนขึ้นมา
กระต่าย ไก่ป่า และฝูงนก ต่างพากันวิ่งพรวดออกจากป่าอย่างลนลาน ไม่แม้แต่จะหลบเขา กระต่ายตัวหนึ่งถึงกับตื่นตระหนกจนพุ่งชนขาเขาเข้าอย่างจัง
ฉู่เฉินใจหายวาบ
มีบางอย่างกำลังไล่ตามพวกมันมา
“โฮก!”
เสียงคำรามต่ำสนั่นขึ้นจากในป่า ใบไม้ร่วงกราวลงมาจากต้นไม้
หมีขาวตัวหนึ่งสูงกว่าสองคนเดินออกมาจากเงาไม้ ดวงตาทั้งสองจ้องเขาเขม็ง
หัวใจฉู่เฉินเย็นเยียบลงไปถึงปลายเท้า
นี่มันหมีเสียที่ไหน นี่มันภูเขาลูกย่อม ๆ ชัด ๆ
หนีหรือ? หมีคลุ้มคลั่งวิ่งเร็วกว่าอาชา
แกล้งตายหรือ? แค่ลิ้นที่มีปุ่มแหลมตวัดเลีย ใบหน้าครึ่งหนึ่งก็คงหายไปแล้ว
เขาค่อย ๆ ถอยหลัง ง้างคันธนูจนสุด เล็งไปที่หัวหมี
“โฮก!”
หมีขาวพุ่งเข้ามาอย่างดุร้าย
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูเฉียดหนังหัวหมีไป ปักเข้าที่หัวไหล่ ลึกเข้าไปสองชุ่น
หมีขาวไม่แม้แต่จะเซ เพียงก้มมองด้ามธนูแวบหนึ่ง ก่อนคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
ฉู่เฉินกลิ้งหลบไปด้านข้าง
“กร๊อบ!”
อุ้งเท้าหมีฟาดใส่ต้นไม้ที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ ต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าปากชามถูกฟาดหักในฝ่ามือเดียว
แรงชะมัด!
ฉู่เฉินขวัญกระเจิง หากฝ่ามือนี้ฟาดลงบนหัวเขา คงไม่ต่างจากโยนแตงโมลงมาจากตึกสามสิบชั้น
ฉู่เฉินลุกขึ้น ตั้งลูกธนูดอกที่สอง
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูเหล็กพุ่งเข้าเป้าดวงตาซ้ายของหมีขาว มันเจ็บจนยกอุ้งเท้ากุมตาพลางส่งเสียงร้องโหยหวน
ยังไม่ทันได้ดีใจแล้วยิงลูกธนูดอกที่สาม หมีขาวก็พุ่งมาถึงตรงหน้าแล้วตวัดอุ้งเท้ากวาดเข้าใส่
ฉู่เฉินเบี่ยงตัวหลบ แม้จะหลบพ้นแต่ก็ยังถูกเฉี่ยวไปเล็กน้อย ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นไปด้านข้าง ธนูในมือก็หลุดลอยไปด้วย
เมื่อเห็นฉู่เฉินบาดเจ็บ หมีขาวแหงนหน้าคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนอ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเลือดงับลงมาหมายขย้ำหัวเขา
ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย ฉู่เฉินอาศัยสัญชาตญาณของราชันนักชกจากชาติก่อน ชกกำปั้นใส่จมูกหมีอย่างแรง
“ปัง!”
จมูกเป็นส่วนที่เปราะบางที่สุดบนร่างหมีขาว ความเจ็บปวดทำให้หัวของมันผงะหงายไปด้านหลังแทบเสียหลักล้มลงกับพื้น
ฉู่เฉินฉวยโอกาสกลิ้งคลุกคลานเข้าไปใต้ท้องหมี ชักลูกธนูเหล็กออกมาดอกหนึ่ง แล้วรวบรวมแรงทั้งหมดแทงเข้าไปใต้หว่างขาของมันอย่างรุนแรง
“ฉึก!”
ลูกธนูทั้งดอกแทบจมหายเข้าไป เขาออกแรงบิดซ้ำอีกหนึ่งรอบจนเครื่องในแหลกเละ จากนั้นจึงกลิ้งคลุกคลานออกมาจากใต้ท้องหมี
หมีขาวโซเซไปได้สองก้าว ก่อนล้มตึงลงกับพื้น ขาทั้งสี่กระตุกอยู่สองครั้งแล้วแน่นิ่งไป
ฉู่เฉินนอนแผ่อยู่บนพื้น ภาพตรงหน้ามืดดำเป็นระลอก
ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงลุกขึ้น กลัวว่าเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้จะแกล้งตาย จึงใช้ลูกธนูแทงเข้าไปที่บาดแผลอย่างแรงอีกหลายครั้ง จนลากไส้ชิ้นใหญ่ติดออกมาด้วย
【สังหารเป้าหมาย: หมีขาว, ความชำนาญ +38】
【ทักษะ: วิชายิงธนู (ชำนาญขั้นต้น)】
【(15/100)】
【พละกำลัง +5, ความแข็งแกร่งของร่างกาย +15】