ปลายปี 1934 หลังยุทธการที่แม่น้ำเซียงเจียง ทหารกองทัพแดงบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก กองกำลังหลักแตกทัพไปทางตะวันตก
…………
ทางตะวันตกของแม่น้ำเซียงเจียง เนินเขาเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก
หน่วยเล็ก ๆ ของกองทัพแดงที่แตกกระเจิงถูกทหารกองทัพชาติล้อมไว้ ทั้งสองฝ่ายยิงปะทะกันอย่างดุเดือด!
การต่อสู้ดำเนินไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เสียงปืนค่อย ๆ เบาลง ทหารกองทัพชาติหยุดยิง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ที่กำบัง
…………
กู้เจิงรู้สึกเพียงเวียนหัวจนโลกหมุน สมองเหมือนขวดน้ำที่บรรจุน้ำไว้ครึ่งหนึ่ง หลังถูกเขย่าอย่างรุนแรง ก็เกิดความเจ็บแปลบขึ้นมา
เพิ่งปลดประจำการได้สามวัน กลับถูกคนของพวกเดียวกันยิง!
ไม่คิดว่าเขากู้เจิง ผู้ที่รับราชการทหารเพื่อปกป้องประเทศ ผ่านการเสี่ยงตายมาเท่าไร สุดท้ายจะจบชีวิตแบบนี้!
กู้เจิงรู้สึกขมขื่นในใจ
ปัง!
ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังลั่น เศษดินที่ปลิวขึ้นมากระแทกใส่หน้าเขา
สัญชาตญาณความตื่นตัวของทหารทำให้เขาฟื้นคืนสติทันที พลิกตัวลงไปหมอบป้องกันตัว
เพียงชั่วพริบตา ประสาทสัมผัสทั้งการมองเห็นและการได้ยินก็แจ่มชัดขึ้น เขาจึงเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า
ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์ ไม่ใช่นรก แต่เป็นสนามรบชัด ๆ!
เขายัง… มือสัมผัสกับกิ่งไม้แล้วรู้สึกเจ็บแปลบ ฮึ่ย! กู้เจิงจึงรู้สึกตัวเต็มที่
เขายังไม่ตาย!
"ผู้บังคับกองร้อย พวกเราถูกล้อมแล้ว!"
ผู้บังคับกองร้อย?
ประโยคนั้นแทงเข้าไปในสมองของเขาเหมือนเข็มเหล็ก ความทรงจำในหัวปั่นป่วนเหมือนโจ๊ก วนไปวนมา
นาทีหนึ่งผ่านไป "เขา" ก็ฟื้นคืนสติเต็มที่
เขาคือกู้เจิง อดีตผู้บังคับการหน่วยคอมมานโดชั้นพันเอก
เขาคือกู้เจิง ผู้บังคับกองร้อยหน่วยหนึ่งของกองทัพแดง
เขาข้ามเวลามา! และข้ามมาถึงช่วงที่อันตรายที่สุดของการปฏิวัติแดง
ชายหนุ่มหน้าตาเข้มคิ้วหนาที่เพิ่งพูดไปคือรองผู้บังคับหมู่ วังฮั่นหย่ง ลูกน้องของเขา
ปัง!
ระเบิดมืออีกลูกหนึ่งระเบิดใกล้เขา สถานการณ์คับขันบีบให้เขาต้องปรับตัวเข้ากับความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว
กู้เจิงปรับความคิดอย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไป สังเกตสถานการณ์ในสนามรบอย่างละเอียด
ไม่ใช่ทหารกองทัพชาติ แต่ใส่เครื่องแบบสีเทาอมเขียวหมด น่าจะเป็นทหารของขุนศึกท้องถิ่น
กำลังพลประมาณหนึ่งกองร้อย
เสียงปืนเงียบลง
"พี่น้องทหารแดง อย่ายิงกันเลย!"
"พวกคุณถูกล้อมแล้ว รีบยอมจำนนเถอะ!"
ทหารกองทัพชาติเริ่มตะโกนเกลี้ยกล่อมให้ยอมแพ้
"ผู้บังคับกองร้อย ทำไงดี?"
วังฮั่นหย่งคลานเข้ามาหาเขา แล้วถามเสียงเบา
กู้เจิงกวาดตามองคร่าว ๆ ฝ่ายพวกเขาเหลือแค่สามสิบกว่าคน อีกหนึ่งในสามได้รับบาดเจ็บ
แกะแม็กกาซีนออกมา กระสุนปืนพกในมือเหลือแค่สองนัด
"ตรวจดูหน่อย ว่ายังมีกระสุนรวมกันเท่าไร?"
เหล่าทหารต่างตรวจกระสุนของตัวเอง แล้วรายงานสรุป
คนหนึ่งมีกระสุนนัดเดียว บางคนสามนัด บางคนห้านัด คนส่วนใหญ่มีแค่หนึ่งหรือสองนัด บางคนเหลือแค่มีดยาวเล่มเดียว
"ผู้บังคับกองร้อย ระเบิดมือทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว เหลือแค่เจ็ดลูกเท่านั้น" วังฮั่นหย่งวางระเบิดมือที่ส่งต่อกันขึ้นมาตรงหน้าเขา
"ศัตรูยังเหลืออีกหกสิบเจ็ดสิบคน ส่วนพวกเรามีกระสุนแค่นี้" กู้เจิงคิดหาทางรับมืออย่างใจเย็น
"ผู้บังคับกองร้อย พวกเราสู้มาถึงขนาดนี้ ไม่มีใครกลัวตาย สู้กับพวกหมาขาวให้รู้แล้วรู้รอด!"
"ใช่! สู้ให้ตาย!"
"สู้กับพวกมัน!"
"ตายก็ไม่ยอมแพ้!"
"…………"
"ผู้บังคับกองร้อย ท่านว่า พวกเราทำยังไง?"
วังฮั่นหย่งกำปืนยาวที่เสียบดาบปลายปืนไว้แน่น รอเพียงคำสั่งจากกู้เจิง ก็จะพุ่งออกไปโดยไม่ห่วงชีวิต
มองดูใบหน้าที่เปื้อนเลือดและโคลนเหล่านี้ เมื่อเผชิญกับจุดจบที่ทั้งปืนทั้งกระสุนหมดสิ้น ไม่มีใครแสดงสีหน้าหวาดกลัวแม้แต่น้อย
"ทุกคนอย่าเพิ่งร้อนใจ ยิ่งถึงเวลาแบบนี้ เรายิ่งต้องใจเย็น หาทุกวิถีทางต่อสู้กับศัตรู"
กู้เจิงทำให้ทหารทุกคนสงบลงก่อน
"ฉันดูมาแล้ว พวกศัตรูพวกนี้เป็นทหารของขุนศึกท้องถิ่น สู้มาครึ่งวันยังบุกไม่ขึ้นสักกี่ครั้ง กลัวตายมาก"
"เห็นลาดเล็ก ๆ ทางขวานั่นไหม?"
กู้เจิงยกมือชี้ ทุกคนมองตามไป
"เห็นแล้ว"
"เอาปืนยาวที่ใช้ได้กับกระสุนสิบนัดมาให้ฉัน"
วังฮั่นหย่งรีบส่งปืนยาวของตัวเองให้กู้เจิง
ตรวจดูคร่าว ๆ เป็นปืนยาวฮั่นหยางจั้ว เก่าไปหน่อย แต่เมื่อเทียบกันแล้วก็ถือว่าดีมาก
"ลาดเล็กนั่นมองเห็นทหารกองหลังของศัตรูพอดี"
ตามองเห็น กระสุนก็ยิงถึง
"เดี๋ยวพวกนายแกล้งทำเป็นเจรจากับพวกมัน ดึงความสนใจไว้ แล้วคุ้มกันฉันคลานไปที่ลาดเล็กนั่น"
"พอฉันยิงปืน พวกนายก็ยิงกระสุนที่เหลือทั้งหมดทันที"
กู้เจิงมองวังฮั่นหย่ง "นายเลือกคนที่โยนระเบิดได้ไกลหน่อย แล้วรวมกันโยนระเบิดมือเจ็ดลูกที่เหลือออกไปให้หมด!"
"ได้!" วังฮั่นหย่งรับคำ
กู้เจิงสีหน้าจริงจัง "พอปืนกับระเบิดหมด ก็พุ่งลงไปให้หมด!"
"จะรอดหรือไม่รอด ขึ้นอยู่กับการเดิมพันครั้งนี้!"
…………
"พี่น้องทหารแดง~ ขอแค่พวกคุณวางอาวุธยอมแพ้ ผู้บังคับบัญชาบอกไว้ว่า ต้องการเงินมีเงิน ต้องการข้าวมีข้าว เอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่นี่ไม่คุ้มค่า"
นายร้อยตรีใช้ปืนจี้ทหารให้เดินไปข้างหน้า แล้วตะโกนขึ้นไปที่เนิน
"บ้า! พวกนายจะใจดีแบบนั้นได้ยังไง"
วังฮั่นหย่งตอบเสียงดัง
กู้เจิงแนบพื้น คลานไปทางลาดเล็ก
นายทหารฝ่ายขาวได้ยินดังนั้น คิดว่าการเกลี้ยกล่อมมีหวัง จึงให้ทหารตะโกนต่อไป
"พวกคุณวางใจได้ ขอแค่พวกคุณยอมจำนน จะเรียกร้องเงื่อนไขอะไรก็ได้!";
"…………"
นายทหารยิ้มอย่างมีเลศนัยในใจ จับทหารแดงพวกนี้ไปได้ก็ได้เงินรางวัลจากผู้บังคับบัญชา ถ้าจับได้นายทหารใหญ่ระดับหนึ่ง ผู้บังคับบัญชาได้กินเนื้อ เขาก็คงได้กินน้ำแกง
บนลาดเล็กทางปีกของกองทัพชาติ กระบอกปืนสีดำสนิทโผล่ออกมาจากกอหญ้าแล้ว
กู้เจิงเคลื่อนพลมาถึงลาดเล็กได้สำเร็จ ขึ้นลำกล้อง เล็งไปที่นายทหารคนนั้น
ปืนยาวฮั่นหยางจั้ว ระยะยิงสูงสุดตามทฤษฎีคือหนึ่งพันแปดร้อยเมตร แต่หลังจากหนึ่งพันแปดร้อยเมตรจะฆ่าคนได้หรือไม่นั้นอีกเรื่องหนึ่ง
ระยะยิงจริงที่มีประสิทธิภาพคือสองร้อยถึงสี่ร้อยเมตร ความแม่นยำคลาดเคลื่อนได้ถึงสองร้อยเมตร!
ปืนในมือเขาถึงจะเก่าไปหน่อย แต่ในระยะสองสามร้อยเมตรความแม่นยำน่าจะไม่เลว และตอนนี้ระยะห่างระหว่างเขากับนายทหารคนนั้นไม่เกินสองร้อยเมตร
ด้วยทักษะการยิงของเขา โอกาสยิงเข้าร้อยละเก้าสิบเก้า อีกร้อยละหนึ่งที่เหลือ ขึ้นอยู่กับว่าหัวของคนนั้นแข็งแค่ไหน
จัดการนายทหารคนนั้น แล้วพุ่งลงไป ดูว่าทหารกองทัพชาติพวกนี้ที่สูญเสียผู้บังคับบัญชา ยังกล้าต่อต้านอีกหรือไม่
ทหารตะโกนอยู่พักใหญ่ วังฮั่นหย่งพวกเขาไม่ตอบกลับมา ทำให้นายทหารคนนั้นเริ่มสงสัย ค่อย ๆ ชะโงกหน้ามองดู
ปัง!
กระสุนออกจากลำกล้อง ยิงเข้าที่หัวนายทหารคนนั้นนัดเดียว
กู้เจิงแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง เห็นชัดว่าเขาลำเล็งไปที่ขมับของนายทหารคนนั้น ทำไมถึงไปถูกท้ายทอยได้?
วิถีกระสุนของปืนกระบอกนี้เพี้ยน!
ไม่ทันคิดมาก กู้เจิงยิงต่อไป ปราบทหารกองทัพชาติทีละคน
วังฮั่นหย่งพวกเขาได้ยินเสียงปืนของกู้เจิง ก็ปฏิบัติตามแผน
"โยน!"
มือปืนหลายคนยิงกระสุนในปืนออกมาอย่างรวดเร็ว วังฮั่นหย่งกับอีกหกคนโยนระเบิดมือเจ็ดลูกออกไปทั้งหมด
ปัง ๆ ๆ ……!
ชั่วพริบตาเสียงระเบิดดังไม่ขาดระยะ ทหารกองทัพชาติถูกระเบิดจนอลหม่าน
ปืนถึงจะมีปัญหาเล็กน้อย แต่กู้เจิงปรับตัวได้เร็วมาก โดยเฉลี่ยหนึ่งสองวินาทีก็คร่าชีวิตศัตรูหนึ่งคน ถ้าไม่ต้องนับการบรรจุกระสุน ภายในครึ่งนาทีเขาจะยิงกระสุนสิบนัดหมด
"บุก!"
วังฮั่นหย่งนำทหารที่เหลือบุกโจมตี กู้เจิงไถลลงมาตามลาดเล็ก
เตะล้มศัตรูคนหนึ่งพร้อมกับชักดาบปลายปืนออกมา แทงหนึ่งทีจบชีวิต
หัวหน้าก็ถูกยิงทะลุ เห็นทหารที่พุ่งเข้ามาเหมือนไม่กลัวตาย ทหารกองทัพชาติกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ แตกฮือหนีเอาตัวรอดทันที
"หยุด! อย่าตาม!"
เมื่อทุกคนคิดจะไล่ตามตีซ้ำ กู้เจิงออกคำสั่งทันที
ที่ตีแตกได้เป็นเพราะโชคช่วย ถ้าบุ่มบ่ามไล่ตาม คนที่เหลืออยู่ต้องสูญเสียทั้งหมด
"รีบเก็บกวาดสนามรบ เอาของที่ใช้ได้ไปให้หมด โดยเฉพาะอาวุธและกระสุน"
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการรู้ว่าอยู่ที่ไหน แต่กู้เจิงหาไปมาหลายรอบ แม้แต่แผนที่ทหารหนึ่งแผ่นก็ไม่พบ
"ผู้บังคับกองร้อย พวกเราจะไปทางไหนต่อ?" วังฮั่นหย่งถาม
พวกเขาถูกตีแตก กองกำลังใหญ่คงถอยไปทางตะวันตกแล้ว ไม่รู้ว่ารอบข้างยังมีศัตรูอีกหรือไม่
"ถอยเข้าป่าก่อน คอยดูสถานการณ์ก่อน!"
"รับทราบ!"
"ทุกคน เข้าป่า!"