รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเหมียวเหยียนชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเวทนาเต็มเปี่ยม "อา... เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าน้อยพูดมากไปเอง พี่สาวอย่าเก็บมาใส่ใจเลย ข้าน้อยเป็นคนปากไวคิดอะไรก็พูดอย่างนั้นไปหมด"
อวิ๋นเจาเหยาหลุบตาลงยิ้มบางๆ ไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เพียงแต่หยิบตะเกียบขึ้นมาค่อยๆ ตักข้าวในชามกินทีละน้อย
ท่าทางเช่นนั้นไม่ยอมแพ้ไม่ถือตัว ทั้งไม่ทำให้รู้สึกอึดอัดใจที่ถูกรุกราน และไม่อาจมองเห็นร่องรอยของการประจบประแจงแม้แต่น้อย
เสิ่นเหมียวเหยียนราวกับชกกำปั้นลงบนปุยนุ่น รู้สึกหมดสนุกจึงเม้มปาก แล้วหันไปคุยกับมารดาของนาง
คุณย่ามองเห็นทั้งหมดแต่ไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่คีบหน่อไม้เส้นหนึ่งใส่ชามของอวิ๋นเจาเหยา แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน "กินให้มากๆ เข้า ดูซิผอมเหลือเกิน ต่อไปก็ถือว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองเถิด อยากกินอะไรก็บอกห้องครัวได้เลย ย่าเป็นคนจัดการให้เอง"
อวิ๋นเจาเหยาถือชามไว้ เอ่ยขอบคุณเสียงเบา ปลายจมูกรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย แต่ไม่ให้ผู้ใดเห็น
เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ ทุกคนแยกย้ายกันกลับ คุณย่าดึงอวิ๋นเจาเหยาไว้สั่งเสียอีกสองสามประโยค ล้วนเป็นคำพูดที่อบอุ่นใจ เช่น กินให้มาก อย่าถือตัว นางจึงปล่อยไป
อวิ๋นเจาเหยากับชิงจู๋เดินกลับไปตามทางเดิม ท้องฟ้าปลอดโปร่งไปแล้ว ดวงอาทิตย์ส่องแสงจ้าอยู่กลางอากาศ ทำให้ดอกไม้ใบไม้ในลานบ้านดูสดชื่นขึ้นมาก
แต่บ่าวนายสองคนต่างก้าวเท้าหนักอึ้ง ชิงจู๋เม้มปากเดินตลอดทาง อดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก จนกระทั่งเข้าไปในศาลาทิงหลาน แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่ จึงระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด
"คุณหนู ท่านหญิงเฉินนั่นเป็นอะไรกันแน่" ชิงจู๋ปิดประตูลานแล้วหันกลับมา ใบหน้ากลมๆ ป่องด้วยความโกรธ "พบหน้ากันครั้งแรกก็จ้องเข็มกลัดของคุณหนูพูดจาเสียดสี ใครสอนระเบียบแบบนี้มา นี่มันจงใจทำให้คนอับอายชัดๆ"
อวิ๋นเจาเหยาเดินไปที่ระเบียง นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ ยกมือขึ้นนวดขมวดคิ้ว สีหน้ายังคงสงบพอควร
"อาชิง พอเถิด"
"จะให้พอยังไงได้เจ้าคะ!" ชิงจู๋ยิ่งพูดยิ่งโมโห "แล้วก็คุณหญิงใหญ่ เห็นอยู่ว่าเฉยเมยไม่เอ่ยสักคำ ชัดเจนว่า..."
อวิ๋นเจาเหยาเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาไม่หนักหนาแต่กลับทำให้ชิงจู๋พูดไม่ออกในทันที
"เจ้าคิดว่านางเกินไป..." อวิ๋นเจาเหยาเอ่ยเสียงเรียบ "แล้วลองดูท่านป้าเสี่ยวลิ่วสิ"
ชิงจู๋ตะลึง
"ตั้งแต่ต้นจนจบไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นครั้งเดียว ต่อให้คีบอาหารก็ไม่กล้ายื่นตะเกียบยาวๆ อาผัวคีบอาหารให้ครั้งหนึ่ง อาผัวสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เจ้าว่าในจวนนี้ ใครลำบากที่สุด"
ชิงจู๋อ้าปาก เอ่ยไม่ออก
"อย่างน้อยเรายังดีกว่าท่านป้าเสี่ยวลิ่วอยู่หน่อย" อวิ๋นเจาเหยาเก็บสายตากลับมามองลงที่นิ้วมือของตน "เราเพียงมาอาศัยอยู่ ไม่นับเป็นคนในจวนนี้ แต่นางเป็นคนในจวนนี้แท้ๆ กลับรักษาแม้แต่ศักดิ์ศรีของการเป็นคนไว้ไม่ได้"
ชิงจู๋เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้เล็กข้างๆ พึมพำเสียงเบา "แต่ข้าดูท่านลุง ต่อท่านป้าเสี่ยวลิ่วก็ดูจะดีอยู่ไม่น้อยนะเจ้าคะ ตอนกินข้าวยังคีบอาหารให้ด้วยไม่ใช่หรือ"
อวิ๋นเจาเหยาได้ยินแล้ว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นชา "อาชิง" หันข้างมองชิงจู๋ "เจ้ายังจำคำพูดก่อนตายของแม่ข้าได้หรือไม่"
ชิงจู๋ใจหายวาบ นั่งตัวตรง พยักหน้า
"แม่บอกว่า สตรีในชาตินี้ หนทางที่ยากที่สุดคือการเป็นอนุภรรยา อนุภรรยาคืออะไร อนุภรรยาก็คือทาสครึ่งคน เกิดเจ้าหน้าตาดี เขาโปรดปรานเจ้าสองสามวัน แต่เมื่อโปรดปรานหมดแล้วเล่า หมดแล้วเจ้าก็ไม่มีความหมายใดๆ
เจ้านายไม่พอใจ จะขายเจ้าทิ้งก็เพียงคำสั่งเดียว ลูกที่เจ้าให้กำเนิดต้องเรียกคนอื่นว่ามารดา เจ้าตายไปก็ไม่แม้แต่จะได้เข้าสู่ปูมตระกูล"
สายตาอวิ๋นเจาเหยามองไปไกล เสียงค่อยๆ เบาลง "ลุงเขาปฏิบัติต่อท่านป้าเสี่ยวลิ่วถือว่าดีแล้ว แต่เมื่อครู่ในห้องโถง เขาพูดแทนนางสักคำหรือไม่"
ชิงจู๋ถูกนางพูดจนรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว ครู่หนึ่งจึงเอ่ยตะกุกตะกัก "คุณหนู บ่าวจำได้แล้วเจ้าค่ะ"
อวิ๋นเจาเหยาเห็นนางเป็นเช่นนี้กลับยิ้มออกมา ยื่นมือตบหลังมือนางเบาๆ
"พอเถิด อย่าทำหน้าหมองคล้ำ ข้าพูดสิ่งเหล่านี้กับเจ้า ไม่ใช่เพื่อขู่ให้เจ้ากลัว แต่เพื่อให้เจ้าจำไว้ เราถึงแม้จะมาอาศัยอยู่ แต่เรามาด้วยความจริงใจ มิได้มาเป็นทาส
ต่อไปในจวนนี้ มารยาทที่ควรมีขาดไม่ได้ ส่วนความเดือดร้อนที่ไม่ควรทน ก็ไม่จำเป็นต้องกลืนลงไปทั้งหมด ขอเพียงไม่ล่วงเกินหน้าที่ผู้อื่นก็ไม่มีทางจับผิดเราได้"
ชิงจู๋พยักหน้าอย่างหนักแน่น รับคำอย่างจริงจัง "บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"
อวิ๋นเจาเหยายืนขึ้น จัดกระโปรงให้เรียบร้อย "ไปเถอะ เข้าไปจัดห้องกันต่อ บ่ายนี้ยังต้องไปคารวะคุณย่า จะปล่อยให้ตัวเองดูมอมแมมไม่ได้"