ไม่ผิดจากที่ “ระเบิด” คาดไว้
ไม่นานหลังจากชิราซากิกับพวกวางกับดักไว้ตามเนินหินเรียบร้อย
หน่วยคิงคาคุก็ปรากฏตัวขึ้น
รวมคิงคาคุแล้วมีโจนินทั้งหมด 6 คน
ทันทีที่พวกเขาก้าวเข้าสู่เขตกับดัก พื้นดินก็ทรุดฮวบกลายเป็นหลุมลึก คิงคาคุที่ร่วงลงไปตะโกนอย่างเดือดดาล
“กับดัก! ใครกัน?!”
ไม่มีใครตอบ ทว่าพื้นก้นหลุมกลับเต็มไปด้วยแท่งหินแหลมที่กำลังจะทิ่มทะลุฝ่าเท้าพวกเขา คิงคาคุชักพัดกล้วยออกมาโบกอย่างแรง พายุคลั่งพัดหวีดหวิว ก่อนแปรเป็นใบมีดลมบดขยี้แท่งหินทั่วพื้นจนแหลกละเอียด คิงคาคุที่ลงมายืนบนพื้นแหงนหน้าคำราม
“แค่นี้ฆ่าฉันไม่ได้หรอก!”
วินาทีถัดมา ดาวกระจายและคุไนจำนวนมหาศาลร่วงลงมาราวกับฝนดำ
“คาถาดิน กำแพงดินต่อเนื่อง!”
โจนินจากนินจาคุโมงากุเรคนหนึ่งตบพื้นอย่างแรง กำแพงดินทรงสี่เหลี่ยมผุดขึ้นจากผนังหลุมด้านบนทีละแนว เสียงฉึก ๆ ดังสนั่นเมื่อคุไนกับดาวกระจายปักเต็มกำแพง
ซี้ด...
คิงคาคุกำลังจะเยาะเย้ยอย่างดูแคลน แต่แล้วเสียงกระดาษถูกเผาไหม้ก็ดังขึ้นข้างหูอย่างไม่คาดคิด
แม้จะเป็นคนอารมณ์ร้อน แต่คิงคาคุก็มีประสบการณ์การต่อสู้โชกโชน จึงแยกเสียงออกได้ในพริบตา
นี่คือเสียงก่อนยันต์ระเบิดจะจุดชนวน!
อยู่ใต้เท้านี่เอง!!
แย่แล้ว!!!
รูม่านตาของคิงคาคุหดเล็กลงฉับพลัน ก่อนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เขี้ยวสุนัขงอกยาวแหลม เล็บเรียวแหลมดุจกรงเล็บสัตว์ ชาคระสีแดงเข้มข้นเอ่อล้นไปทั่วร่าง...
ตูม!!!
แสงเพลิงจากแรงระเบิดพุ่งทะยานขึ้นจากหลุม สะท้อนอยู่ในรูม่านตาของชิราซากิกับพวก
“ใช้ยันต์ระเบิดฆ่าโจนิน 6 คนพร้อมกันยังยากอยู่ดี” โทริฟูพูดพลางกำหมัด
“ไม่เป็นไร จุดประสงค์ของกับดักคือทำให้พวกมันเปลืองชาคระ” ชิราซากิส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า
“มีแต่ต้องลงมือฆ่าพวกมันด้วยตัวเอง ถึงจะระบายความแค้นในใจได้!”
“พูดได้ดี!”
ฮิรุเซ็นถือกระบองดำทองที่ลิงวานรแปลงร่างเป็นกระบองยืดหดได้ แล้วกล่าวเห็นด้วย ความปรารถนาจะแก้แค้นที่อัดแน่นอยู่ในใจแทบล้นทะลักออกมาแล้ว
“แต่ถ้าชิราซากิจะรับมือคิงคาคุคนเดียว...” คางามะมองชิราซากิผ่านชาริงกันสามโทโมเอะ เอ่ยอย่างกังวลว่า “ไหวแน่นะ?”
“สบายมาก...” ชิราซากิหยิบแท่งสั้นสีดำขนาดเท่าด้ามดาบออกมา น้ำเสียงผ่อนคลาย “ฉันหาอาวุธนินจาที่ท่านโทบิรามะเคยพัฒนาขึ้นเจอแล้ว!”
พูดจบ
ด้ามกระบองก็ปล่อยใบมีดสีน้ำเงินที่ควบแน่นจากพลังสายฟ้าออกมา โดยประสานกับชาคระที่ชิราซากิส่งเข้าไป
“นี่มัน...【ดาบเทพสายฟ้า】!”
คางามะมองอาวุธนินจาในมือชิราซากิด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะจำได้
“ใช่แล้ว!”
ชิราซากิพยักหน้ายืนยัน
อาวุธนินจาทรงกระบี่ที่ดีที่สุดของหมู่บ้านโคโนฮะ!
เรียกสั้น ๆ ว่า...
กระบี่หมู่บ้าน!
“จำได้ว่าเป็นอาวุธนินจาที่ท่านรุ่นสองพัฒนาขึ้นตอนหนุ่ม ๆ แต่ควบคุมยาก แถมไม่เข้ากับท่าน เลยถูกเก็บไว้”
ฮิรุเซ็นพินิจดาบเทพสายฟ้าในมือชิราซากิพลางเล่าความเป็นมา ก่อนกล่าวอย่างเสียดายว่า “แต่ได้ยินว่าคมกริบมาก คริสตัลที่ด้ามดาบมีคุณสมบัติเพิ่มพลังสายฟ้าอยู่แล้ว พอมาอยู่กับชิราซากิที่ถนัดคาถาสายฟ้า ก็น่าจะเข้ากันได้ดี”
“ฉันก็คิดแบบนั้น” ชิราซากิพลิกดาบเล่นหนึ่งรอบ เงาใบมีดสีน้ำเงินงดงามราวกับกลีบดอกไม้สีคราม
สัมผัสเบาหวิว ลื่นมือสุด ๆ!
เขาชอบจนวางไม่ลง!!!
ด้วยความหนาแน่นของพลังระดับนี้ ต้องฟันคิงคาคุที่สวมเกราะหางสัตว์หางขาดแน่!
แววตาของชิราซากิวาววับขึ้น เขารู้ความสามารถของคิงคาคุดี
ต่อจากนี้แค่ระวังอาวุธนินจาหกวิถีของคิงคาคุไว้
ก็ไม่น่ามีปัญหา!
ระหว่างที่ทั้งหลายกำลังคุยกัน แสงไฟกับกลุ่มควันตรงปากหลุมก็ค่อย ๆ จางลง ตอนนั้นเอง คิงคาคุที่แปลงเป็นสัตว์หางลากนินจาคุโมงากุเรอีก 5 คนพุ่งทะยานออกมาจากหลุม แรงปะทะมหาศาลพัดกลุ่มควันให้กระจายว่อนในพริบตา
“ลุย!”
ชิราซากิหรี่ตาลง กระแสไฟฟ้ารอบตัวปะทุเปรี๊ยะขึ้น ก่อนร่างจะกลายเป็นลำแสงสายฟ้าสีน้ำเงินพุ่งเข้าใส่คิงคาคุที่แปลงเป็นสัตว์หาง
ฮิรุเซ็นตามไปติด ๆ คางามะอยู่ตรงกลาง ส่วนโทริฟูรั้งท้าย
“ให้ตายสิ! พวกนินจาโคโนฮะนี่เอง!”
คิงคาคุมองเห็นสัญลักษณ์ใบไม้สามแฉกบนหน้าผากของชิราซากิกับพวก แล้วคำรามใส่อย่างหงุดหงิด
“อย่ามาขวางฉัน! ตอนนี้คนที่ฉันจะจัดการคือไอ้เอคนั้น ไม่ใช่พวกแมลงสีเขียวอย่างพวกแก!!!”
“กำลังต่อรองกับศัตรูอยู่หรือไง?”
ชั่วพริบตา ชิราซากิก็พุ่งมาถึงตรงหน้าคิงคาคุ มุมปากยกขึ้นเยาะเย้ย ก่อนฟันดาบเทพสายฟ้าในมือใส่ศีรษะของอีกฝ่ายจากด้านบนราวกับขวาน!
คิงคาคุสบถว่า “แกอยากตายนักใช่ไหม” หางสีแดงหกเส้นที่ดูคล้ายชาคระด้านหลังไขว้กันเหนือศีรษะ เสียงเคร้งทึบดังขึ้นเมื่อมันรับดาบเทพสายฟ้าที่ฟาดลงมาไว้
“นี่มัน...”
คิงคาคุเงยหน้ามอง รูม่านตาหดลงด้วยความตกตะลึง ใบมีดของดาบเทพสายฟ้าฟันหางของเขาขาดไป 3 เส้น ก่อนติดค้างอยู่กลางหางเส้นที่ 4 เขามองมันอย่างถูกใจแล้วกล่าวว่า
“ใบมีดสายฟ้าคมดีนี่หว่า ฉันขอรับไว้แล้วกัน!”
พูดจบ
กรงเล็บของเขาก็พุ่งฉวัดเฉวียนฝ่าอากาศราวกับมีดกรงเล็บคมกริบ 5 เล่ม แทงใส่หน้าอกของชิราซากิ
ชิราซากิไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือซ้ายปั้นลูกบอลชาคระที่หมุนวนราวกับพายุไต้ฝุ่น แล้วดันสวนกรงเล็บของคิงคาคุเข้าไป
ราเซ็นกัน!
ตูม! แรงปะทะระหว่างราเซ็นกันกับกรงเล็บที่หุ้มด้วยเกราะหางสัตว์หางก่อให้เกิดแรงลมมหาศาล พัดกระแทกกำแพงหินรอบด้าน
แรงระเบิดผลักชิราซากิกับคิงคาคุกระเด็นออกจากกัน ทั้งคู่ลอยถอยหลังเป็นเส้นตรง!
“ท่านคิงคาคุ ผมจะไปช่วยครับ!”
โจนินจากนินจาคุโมงากุเรคนหนึ่งเห็นดังนั้นจึงคิดจะเข้าไปช่วย แต่ถูกฮิรุเซ็นใช้กระบองฟาดไล่กลับไป เขามองนินจาคุโมงากุเรด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า
“ฉันขอสาบานด้วยวิถีนินจาของตัวเองว่าจะไม่ปล่อยให้พวกแกผ่านไป!”
“ใช่แล้ว!”
“เพื่อท่านรุ่นสอง!”
คางามะกับโทริฟูพูดเสริมขึ้นพร้อมกัน
พูดจบ
คางามะกับฮิรุเซ็นก็ประสานอินอย่างรวดเร็ว สูดลมหายใจเข้าลึกจนอกพอง ก่อนพ่นลูกไฟร้อนระอุและลมหมุนออกมาพร้อมกัน
“คาถาไฟ ลูกไฟยักษ์!”
“คาถาลม ทะลวงใหญ่!”
ไฟโหมแรงขึ้นด้วยกระแสลม ลูกไฟขนาด 10 เมตรพองตัวฉับพลันจนกลายเป็นทะเลเพลิง แผดเสียงคำรามพุ่งเข้าใส่พวกนินจาคุโมงากุเร
อีกด้านหนึ่ง
ชิราซากิหยุดถอยแล้วเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาเย้ยหยันอำมหิตของคิงคาคุ
นั่นคือสายตาที่มองเหยื่อ!
“เห็นแก่ที่แกเอาดาบสายฟ้ามาให้ ฉันจะทำให้แกตายแบบไม่เจ็บปวดนัก!”
พูดจบ
คิงคาคุก็ชักพัดกล้วยออกจากอกเสื้อ แล้วโบกใส่ชิราซากิอย่างแรง
ตูม!!!
ทะเลเพลิงร้อนระอุพร้อมความร้อนที่เผาผลาญทุกสิ่งพุ่งกดเข้าใส่ชิราซากิ
“คาถาน้ำ กำแพงวารี!”
ชิราซากิประสานอินสองท่าเสร็จในพริบตา กลั่นชาคระปริมาณมหาศาลมารวมไว้ในอก ก่อนพ่นพรวดลงบนพื้นตรงหน้า ก่อกำแพงน้ำสูงซัดโหมราวกับคลื่นทะเล
ทะเลเพลิงกับกำแพงน้ำ สีแดงกับสีน้ำเงินปะทะกันตรง ๆ ไอน้ำสีขาวขุ่นทะลักขึ้นมาเป็นม้วนหนาราวกับหมอก
“หึ คาถาน้ำของแกยังห่างชั้นกับโทบิรามะอยู่หน่อย ตอนนี้ศพของเขากลายเป็นของริบของฉันไปแล้ว!”
คิงคาคุฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียม จากนั้นกระทืบเท้าลงอย่างแรง พื้นดินแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ก่อนร่างจะกลายเป็นลำแสงสีแดงพุ่งเข้าใส่ชิราซากิ
“ฆ่าแก...แค่นี้ก็พอแล้ว!”
ชิราซากิมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา ไม่หวั่นไหวต่อคำยั่วยุแม้แต่น้อย กระแสไฟฟ้าระเบิดออกจากรอบตัว เขาเปิดใช้การกระตุ้นเซลล์ด้วยสายฟ้าฉับพลัน ก่อนพุ่งสวนเข้าใส่คิงคาคุที่ทะยานเข้ามาอย่างดุดันราวกับสายฟ้าสีน้ำเงิน