เย่อู๋ซวงกลับมายังอพาร์ตเมนต์ของพี่สี่เย่เวินลั่ว
ตอนนี้ ม่ออวี่กำลังช่วยเย่เวินลั่วอยู่ในครัว โจวไป๋เยี่ยนแอบหยิบอาหารกินอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจไร้เดียงสา
เย่อู๋ซวงวางสิบสามน้อยลง กดคิ้วเล็กน้อย คิดในใจ
ม่ออวี่ไม่ใช่คนธรรมดา
ท่าเดินของนาง หนาด้านในอุ้งมือ และปฏิกิริยาการปาเก้าอี้ในห้องเรียนอย่างรวดเร็ว ล้วนบอกว่านางมีฝีมือ
เหตุใดหญิงวัยยี่สิบแปดที่ฝึกฝนกายาถึงมาอยู่ที่มหาวิทยาลัยอีซาเบลลาในประเทศเอ็ม เย่อู๋ซวงไม่มีคำตอบ และไม่เข้าใจ
ส่วนโจวไป๋เยี่ยนเป็นใคร เย่อู๋ซวงรู้อยู่บ้าง
ตระกูลโจวอพยพไปประเทศเอ็มตั้งแต่เนิ่น ๆ เป็นตระกูลใหญ่ในแวดวงชาวจีนที่มีหน้ามีตา
โจวไป๋เยี่ยนเป็นหลานชายแท้เพียงคนเดียวของตระกูลโจว ถูกทุกคนประคบประหงมราวไข่ในหิน จึงถูกเลี้ยงมาอย่างไร้เดียงสา ไม่รู้จักความโหดร้ายของโลก
ทั้งสองคนนี้เป็นเพื่อนกันได้ นับว่าหายาก
หลังกินข้าว ม่ออวี่ยังไม่อยากจบ: "เย่เวินลั่ว เรามาขอข้าวกินที่อพาร์ตเมนต์นายทุกวันได้ไหม"
โจวไป๋เยี่ยนก็มองด้วยแววตาคาดหวัง: "เราไม่กินฟรีนะ ค่าวัตถุดิบอะไรน่ะ พวกเราจัดการให้ แถมเปลี่ยนเครื่องครัวอัจฉริยะที่ดีกว่าให้ด้วย ได้ไหม"
"ได้" เย่เวินลั่วยิ้มบาง ๆ
ไม่มีเชฟคนไหนเกลียดคนกินที่ชื่นชมตัวเอง
-
ไม่รู้ตัวก็ผ่านไปครึ่งเดือน
ในครึ่งเดือนนี้ เย่อู๋ซวง โจวไป๋เยี่ยน ม่ออวี่ กลายเป็นภาพแปลกตาในมหาวิทยาลัย