คำพูดของเย่จือหลี่ทำให้เสินชิงอึ้งงันไปทั้งตัว
ไม่มีใครเคยพูดประโยค “ฉันดูแลคุณได้” กับเธอมาก่อนเลย
ตอนเด็ก ๆ ก่อนพ่อแม่จะออกไปทำงานต่างถิ่น ทั้งสองเคยบอกเธอไว้ว่า
“ย่าอายุมากแล้ว น้องชายก็ยังเด็ก เจ้าต้องรู้จักเข้าใจ ต้องเชื่อฟัง เข้าใจไหม?”
ตอนเรียน บ้านมีฐานะยากจน ไม่พอจะส่งเรียนเด็กสองคน ย่าจึงพูดว่า
“เจ้าสมองทื่อ คะแนนก็แย่ แถมยังเป็นพี่ ไม่เท่ากับไปดูแลน้องชาย ออกจากโรงเรียนให้น้องได้เรียนเถอะ”
พอเข้ากองทัพ ผบ.หมวดตำหนิเธอว่า
“ฉันไม่สนใจว่าที่บ้านเจ้าเป็นของรักของใคร เพียงเข้ามาในกองทัพแล้ว เจ้าคือทหารหนึ่งนาย อาวุธคมหนึ่งชิ้น กระสุนหนึ่งนัด
สิ่งที่เจ้าต้องคิดคือจะเอาชนะศัตรูอย่างไร ไม่ใช่มาน้ำตาซึมตรงนี้ อ่อนแอจนคิดหาว่าตัวเองเหนื่อยแค่ไหน อัดอั้นแค่ไหน ลำบากแค่ไหน!”
ดังนั้น เธอจึงขับไล่ความคิดทุกอย่างออกไป แล้วก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ถอย
เธอรู้จักเข้าใจ เชื่อฟัง ดูแลย่า ดูแลน้องชาย ดูแลพลทหารร่วมกอง ดูแลประเทศชาติ
ก็เลยผ่านมาอย่างนั้นสามสิบปี
แต่วันนี้ กลับมีคนบอกกับเธอว่า
อ่อนแอลงสักนิดก็ไม่เป็นไร
ฉันดูแลคุณได้
ถ้าคุณป่วย ดูแลคุณสักวัน สักปี หรือตลอดชีวิต ก็ยินดีทั้งนั้น
ไม่สิ คุณผู้จัดการให้การดูแลเธอมาตั้งแต่นานแล้ว
ทั้งเรื่องของบริษัทฟู่ต้ากั๋ว และครั้งที่ต้องแช่ฝนอยู่กลางภูเขา
“เป็นอะไรไป? กำลังคิดอะไรอยู่?” เย่จือหลี่เห็นเธอนิ่งเงียบไปนานไม่ยกช้อนซุปขึ้นจาน จึงขมวดคิ้วเอ่ยถามขึ้น
“ไม่มีอะไร” เสินชิงส่ายหน้า เสียงของเธอแฝงความรู้สึกบางอย่างที่แม้ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกต
“คุณผู้จัดการคะ คุณดีจังเลยคะ”
ดีจนหาที่ติไม่ได้เลย
เย่จือหลี่หัวเราะเบา ๆ อย่างเป็นสุข “คุณก็ดีเหมือนกัน”
ตรงไปตรงมาก็ดี ใจดีก็ดี คิดมั่วไปทางเดียวก็ดี น่าเบื่อก็ยังดี
“ขะ ขอบคุณค่ะที่คุณผู้จัดการให้เกียรติ” เสินชิงหูแดงขึ้นเงียบ ๆ แล้วอ้าปากรับซุปที่เย่จือหลี่ป้อนเข้ามา
“รสชาติเป็นอย่างไร ยังถูกปากคุณอยู่ไหม? ถ้าไม่อร่อย คราวหน้าฉันเปลี่ยนไปสั่งร้านอื่นก็ได้นะ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ แบบนี้ก็ดีมากแล้ว”
“งั้นก็ดื่มเยอะ ๆ นะ”
“ขอบคุณค่ะผู้จัดการ”
“กินข้าวหนึ่งมื้อต้องพูดคำว่า ‘ขอบคุณ’ กี่ครั้งกันเล่า?”
“ขอโทษค่ะ ผู้จัดการ”