เย่จือหลี่ยังไม่ทันรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มุมมืดแห่งหนึ่งก็พุ่งชายห้าคนออกมา ใบหน้าโหดเหี้ยมราวปิศาจ
พวกมันบ้างก็ถือมีดฟัน บ้างก็ถือคราดเหล็ก ดวงตาแฝงไปด้วยเจตนาสังหาร
"พี่เลี้ยง! เสี่ยหนี!" เสิ่นชิงตัดสินใจทันที ลากเย่จือหลี่วิ่งหนี
ถ้าเธออยู่คนเดียว เธอสู้ตะบึงกับพวกนี้ได้อย่างไม่เกรงกลัว พวกมันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคู่มือของเธอ
แต่เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
ฝ่ายตรงข้ามชัดเจนว่ามาเพื่อเสี่ย ต้องพาเสี่ยออกจากที่นี่ให้ปลอดภัยก่อน แล้วจึงค่อยวางแผน!
เย่จือหลี่ก็รู้ว่าสถานการณ์ไม่ดี ฤทธิ์เหล้าจางหายไปเกือบหมด วิ่งตามเสิ่นชิงไปยังทางออกชั้นใต้ดิน
แต่ทั้งสองวิ่งไปได้ไม่ไกล มุมโค้งข้างหน้าก็พุ่งชายอีกสี่ห้าคนถืออาวุธออกมา!
พวกเขาถูกล้อมจากสองด้าน!
อีกฝ่ายซุ่มรอมานานแล้ว!
"พวกแกเป็นใคร ใครส่งพวกแกมา?" เย่จือหลี่ถามเสียงเย็นชา หลังชนหลังกับเสิ่นชิง ตาเขและสอดส่ายไปรอบ ๆ อย่างเต็มระวัง
ชายคนหนึ่งจับบุหรี่ไว้ในปาก กอดหน้าไม้กางเขนดัดแปลงลงจากรถตู้ เสียงเย็นยะเยือก:
"ไม่ต้องแคร์ว่าพ่อทั้งหลายเป็นคนของใคร แค่รู้ตัวว่าแกไปยุ่งกับคนที่ยุ่งไม่ได้ แล้วต้องตาย ก็พอ"
เซี่ยกั๋วควบคุมปืนเข้มงวด คนทั่วไปหาปืนไม่ได้ จึงทำได้แค่ดัดแปลงอาวุธให้มีอานุภาพร้ายแรง
เย่จือหลี่จ้องมองชายคนนั้นไม่วางตา
หลังมือของคนนี้สักลายงู
เห็นลายสักนั้น เย่จือหลี่ก็รู้ทันที เขาหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง:
"ดูท่าเจ้าเจ้าสัวถ่านหินที่ล้มละลายคนนั้น ยังไม่ยอมเลิกลาสินะ"
หลายเดือนก่อน เขารับ "คดีระเบิดเหมืองถ่านหิน" เอาเจ้าเจ้าสัวถ่านหินที่ตัดค่าใช้จ่ายจนพนักงานเหมืองตายขึ้นศาล
เจ้าเจ้าสัวถ่านหินโง่เขลาเกินไป เขาถามความสุภาพ ๆ เรื่องวุฒิการศึกษาของอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็โกรธแค้นขึ้งโมโห รวบรวมคนมาทำร้ายเขาจนเข้าโรงพยาบาล
ก็เพราะเรื่องนี้ น้องสาวเย่อู๋ซวงจึงแนะนำเสิ่นชิงมาเป็นบอดี้การ์ดหญิงของเขา
พอหายป่วย เขาก็ไม่ปล่อยมือ สุมหลักฐานการผิดกฎหมายของเจ้าเจ้าสัวถ่านหินมาจนได้ ทำให้อีกฝ่ายล้มละลายทันที
เขาคิดว่าเรื่องถึงตรงนี้ คงจบแล้ว
ใครจะคาดเจ้าเจ้าสัวถ่านหินจงเกียจ ไปจ้างองค์กรมาเฟียท้องถิ่นให้เอาชีวิตของเขา